tag:blogger.com,1999:blog-35865922076589757352012-01-30T20:47:32.305+02:00mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.comBlogger1601100tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-76195222381377735002012-01-06T18:02:00.001+02:002012-01-06T18:03:07.148+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-P50WR6Qe1n0/TwcZ8cELzqI/AAAAAAAAAcs/2543myLuR0g/s1600/3718009288_8258081ba7.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-P50WR6Qe1n0/TwcZ8cELzqI/AAAAAAAAAcs/2543myLuR0g/s320/3718009288_8258081ba7.jpg" width="213" /></a><span style="font-family: trebuchet ms;">&nbsp;</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Εδώ και καιρό, οι δημιουργικές μου σκέψεις χάνονται στον λαβύρινθο του τόσο γκρίζου &nbsp; ΤΩΡΑ και τελικά τίποτα δεν βγαίνει σε μορφή λέξεων στο χαρτί ή στο πληκτρολόγιο. Απαιτητικές, στριφογυρίζουν σαν πεινασμένες μύγες για να χτυπήσουν με μοιραία κατάληξη </span><span style="font-family: trebuchet ms;">στο τζάμι του Χειμώνα που έχει κατακλύσει&nbsp; εμένα, πολλούς από τους αγαπημένους μου ανθρώπους και συνακόλουθα μια χώρα σε κατάσταση διαρκούς καταθλιπτικού επεισοδίου. </span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μέχρι να ανατείλει αυτή η ζοφερή μέρα, έγραφα και ένοιωθα ότι έδινα σε κάθε ανάρτηση λίγο από την ελπίδα που είχα μέσα μου, λίγο από το χρώμα των ονείρων μου, λίγη μελωδία από τον καθημερινό μου σκοπό. Αυτό ήθελα από αυτό που λέμε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">μπλογκ</span>, από το δικό μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">μπλογκ.</span> Με πολύ απογοήτευση είδα τα αποθέματα μου να στερεύουν, τις εμπνεύσεις μου να σκορπίζουν. Και απλά μετά σιώπησα μέχρι νεωτέρας...<br />&nbsp;</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Την προηγούμενη Τετάρτη </span><span style="font-family: trebuchet ms;">που έχει πια όλες τις προσφορές&nbsp; για δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός, </span><span style="font-family: trebuchet ms;">μαζευτήκαμε παρέα και πήγαμε σινεμά&nbsp; να απολαύσουμε επιτέλους το The Artist. Οι περισσότεροι από εμάς άνεργοι ή πρακτικά άνεργοι και φοιτητές. Η ώρα πέρασε και τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν διαθέτουν παρα λίγα&nbsp; δρομολόγια μετά τις 12 τα οποία μάλιστα δεν εξυπηρετούσαν ιδιαίτερα. &nbsp;</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Έτσι προσφέρθηκα να γυρίσω μια φίλη με το αυτοκίνητο, κάτι που πια, με την οικονομική μου κατάσταση δεν είναι και τόσο αυτονόητο...Η εναλλακτική της ομως ήταν να περπατήσει από τον κόμβο Κηφισίας στο Χολαργό νύχτα με 7 βαθμούς ή και λιγότερο. Όταν της το πρότεινα με ένα χαμόγελο μου απάντησε ότι το έχει ξανακάνει να περπατήσει τόσο πολύ νύχτα και δεν την πειράζει, πήγε να αρνηθεί και τότε της είπα αυτή τη μαγική φράση που μας την έλεγαν οι μαμάδες μας από παιδάκια "εγώ δίνω σε σένα τώρα που μπορώ, εσύ θα το δώσεις κάποια μέρα που θα μπορείς σε κάποιον άλλον και αυτός με τη σειρά του θα ανταποδώσει σε κάποιον τρίτο. Όλα είναι δανεικά, μην ανησυχείς".</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><br /></span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Και πώς είναι όταν βρίσκεσαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και ξαφνικά ανάβει ένα φωτάκι και σου δίνει ελπίδα, η ίδια η δήλωσή μου με έκανε να αισθανθώ καλύτερα. Φώτισε το μυαλό μου, γιατί, όντως, καθημερινά παρόλη την πίκρα, την δυσκολία και την κατήφεια, εξακολουθώ να&nbsp; συναναστρέφομαι και&nbsp; ανθρώπους που με την γλύκα τους και το χαμόγελό τους, με μια μικρή, τέτοιου τύπου προσφορά, μου ανταποδίδουν αυτές τις προσωπικές μου αξίες και μου γεμίζουν το πηγάδι των αποθεμάτων. Δεν έχει σημασία αν πια είμαι αναγκασμένη να καταβάλλω κόπο για να παραμερίζω την κουρτίνα της μιζέριας και να αποταμιεύω στιγμές και χειρονομίες και χαμόγελα, σημασία έχει που όλα αυτά, έστω και κρυμμένα εξακολουθούν να είναι εκεί.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-P50WR6Qe1n0/TwcZ8cELzqI/AAAAAAAAAcs/2543myLuR0g/s1600/3718009288_8258081ba7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><span style="font-family: trebuchet ms;">Κι έτσι "πλοπ", η σταγόνα της ελπίδας έβαλε λίγο καύσιμο στο μυαλό.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-7619522238137773500?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-17254509250536033622012-01-02T15:19:00.002+02:002012-01-02T15:22:54.664+02:00<span ><b>Ευτυχισμένο το 2012</b></span><div><span >όσο κλισέ και τετριμμένο να σας ακουστεί, <b>ΥΓΕΙΑ σε όλους.</b></span></div><div><span >Να είμαστε γεμάτοι <b>ελπίδα, χρώμα και χαμόγελα. </b></span></div><div><span >Να είμαστε παρόντες στις ζωές μας.</span></div><div><span ><br /></span></div><div><span >Και να τα λέμε συχνότερα. Η παρέα τα κάνει όλα πιό εύκολα.</span></div><div><span ><br /></span></div><div><span >Καλή χρονιά!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1725450925053603362?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-32405804008050277482011-11-09T04:25:00.002+02:002011-11-09T04:38:18.478+02:00<div style="text-align: justify;"><i style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Τα βλέμματα παγιώνονται στο Γκρίζο. </i></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i>Στις στάσεις των λεωφορείων, στους δρόμους, στις ανύποπτες βόλτες του καθενός. </i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i>Βλέμματα κενά, πρόσωπα σκυθρωπά, χαμένοι στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ ψάχνουμε τις προσφορές και τους πόντους. Κάπου κάπου κλεφτοκοίταζουμε το καλαθάκι της νοικοκυράς: Τι ψωνίζει ο διπλανός; Έχει για να ψωνίσει; Τι φοράει; Του ήρθε άραγε το Ειδικό Τέλος Ακινήτων; Η Έκτακτη Εισφορά; Αγόρασε πετρέλαιο; Έχει να πληρώσει το Ενοίκιο; Ήταν απ' αυτούς που έκλεβαν την Εφορία, το Κράτος; Καλά να πάθει; Ε όχι και καλά να πάθει; Ποιός φταίει τελικά;</i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i>Ήρθε η ώρα.</i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i>Είμαστε όλοι μετανάστες στη δική μας χώρα.</i></span><i style="font-family: 'trebuchet ms'; text-align: left; ">Λίγο ακόμα και τα βλέμματά μας θα γίνουν ομοιογενή, ανεξαρτήτως προέλευσης.Αυτό το πείραμα πέτυχε. Μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, αυτή της σιγής. Της ανήσυχης σιγής.</i></div><div style="text-align: justify;"><i style="font-family: 'trebuchet ms'; text-align: left; "><br /></i></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Δραματικό; </i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Πεσιμιστικό; </i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Ρεαλιστικό.</i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i> Γεγονός.</i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i><br /></i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Ναι, κάπου εκεί είναι η έξοδος. Κάπου εκεί είναι το Χαμένο Χρώμα και το Άρωμα των Ονείρων που, συνυπεύθυνα ή μη, χάσαμε στο δρόμο. </i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Μένει τώρα να βρούμε την εσωτερική μας πυξίδα για την άκρη του Ουράνιου Τόξου. </i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Ναι, φυσικά στην Άκρη του Ουράνιου Τόξου βρίσκεται ο Θησαυρός. </i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Μα αν δεν βλέπεις χρώματα, πώς θα βρεις το ουράνιο τόξο;</i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i><br /></i></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><i>Να Θυμηθώ Τα Χρώματα...</i></span></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Αυτή είναι η Ευχή. Αυτή είναι η Επιλογή. Αυτός είναι ο Μονόδρομος.</i></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Και μετά να τα Κλειδώσω.</i></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Κανένας να μην τα ξαναπάρει.</i></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; "><br /></i></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; "><br /></i></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Είθε.</i></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Για όλους μας.</i></div><div><i style="font-family: 'trebuchet ms'; "> </i></div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3240580400805027748?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-43936959139966736552011-07-04T21:25:00.003+03:002011-07-04T21:31:16.444+03:00<span class="Apple-style-span" >Για όλους εσάς που μετράτε την αξία σας σύμφωνα με τα επιτεύγματά σας.</span><div><span class="Apple-style-span" >Για όλους εσάς που μετράτε την αξία των άλλων σύμφωνα με τα χρήματα που κερδίζουν και που μπορούν να "συντηρηθούν" και έχουν "αξιοπρέπεια" και " δεν εξαρτώνται από κανένα".<br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" >Για όλους εσάς που ανόητα, υπερφίαλα, εγωιστικά ζείτε τη ζωή σας στο μικρόκοσμό σας και ταΐζετε ψέμματα τον εαυτό σας πρώτα απ ' όλα για το τι είστε και μετά για το τι είναι οι άλλοι σε σχέση με εσάς, κρίνοντας αδιάκοπα ότι σας είναι ξένο και απειλητικό.</span></div><div><span class="Apple-style-span" >Γα όλους εσάς που νομίζετε ότι κάτι κάνατε ζώντας με τις "επιταγές της κοινωνίας" και την "κοινή λογική",</span></div><div><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" >Εύχομαι</span></div><div><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" >να μην είμαι εκεί όταν το άρμα της ματαιοδοξίας σας εκτροχιαστεί και διαψευσθεί το μοντέλο της ζωής σας.</span></div><div><span class="Apple-style-span" >Μου φτάνει η λύπηση που νοιώθω αυτή τη στιγμή. Δεν θέλω κι άλλη.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-4393695913996673655?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-62830816675231425272011-04-20T13:43:00.006+03:002011-04-20T14:40:06.824+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μεγάλη Τετάρτη ήδη και προσωπικά δυσκολεύομαι πολύ φέτος να βρω το Πνεύμα του Πάσχα. Κάτι λείπει από την ατμόσφαιρα και όχι, δεν είναι μόνο το χρήμα που σαν κινητήρια δύναμη μας έβγαζε έξω από τα σπίτια μας να ψωνίζουμε ανήλεα για τα βαφτιστήρια και για τους εαυτούς μας κυρίως πράγματα που δεν χρειαζόμαστε. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Σαν η ατμόσφαιρα να μην έχει άρωμα, σαν ο καιρός να μην έχει αποφασίσει να επιτρέψει την πολυπόθητη διαδοχή των εποχών, νοιώθω καρφωμένη σε μια οθόνη παρακολουθώντας έναν χειμώνα που πεισματικά αρνείται να φύγει και μια άνοιξη που παλεύει με όλες της τις δυνάμεις να πείσει τα δέντρα και τα λουλούδια να την καλωσορίσουν. Και ο αγώνας δεν έχει αγωνία...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Φυσικά, ναι, έχουν ανθίσει διάφορα. Και, πάντα, η άτιμη η Πασχαλιά </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; ">στην είσοδο του σπιτιού </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; "> <i>πώς το μυρίζετα</i>ι ότι έρχεται η Ανάσταση, έχει σκάσει τα μπουμπούκια της και ήδη μερικά από τα άνθη της περιφρονώντας τις χαμηλές θερμοκρασίες, τις βροχές και τη γενική δυσθυμία. Αλλά δεν είναι αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα που ήξερα και εμπιστευόμουν, κάτι μπάσταρδο σέρνεται απρόθυμα στους δρόμους της πόλης και γίνεται σετάκι με την απόγνωση που φέρνει η τηλεόραση όταν την ανοίγεις. Μάλλον το Πνεύμα αυτά βλέπει και έχει πάρει τα βουνά και τα όρη. Και πολύ τυχεροί όσοι σπεύδουν να το αναζητήσουν σε άλλα μέρη...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; "><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Εδώ στην πόλη, μαζί με πολλούς που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα κονδύλια για να επισκεφθούν κανέναν άλλο τόπο από αυτόν που χαρτογραφεί η καθημερινότητά μου, παραμένω και προσπαθώ λίγο σαν διανοητικό παιχνίδι, λίγο σαν απαραίτητη ενδοσκόπηση να ανακαλύψω, γιατί αγαπώ αυτή τη γιορτή που φέτος δεν λέει να με κάνει να νοιώσω ότι έχει έρθει. Και ένας άναρχος κατάλογος βασισμένος σε πολλαπλές αναγνώσεις των παιδικών μου χρόνων και των πιστεύω και νοιώθω μου ξεδιπλώνεται με δυσκολία σαν χαρτί που από τα χρόνια ζάρωσε και θέλει όλο και πιό πολύ προσοχή στο χειρισμό του...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μυρωδιά από λουλούδια και συγκεκριμένα πασχαλιές και βιολέτες. Αυτό το μωβ χρώμα της βιολέτας που στολίζει με την ομορφιά της τον Επιτάφιο...αυτή το μεθυστικό άρωμα στην ατμόσφαιρα το βράδυ της περιφοράς... ο σωρός των λουλουδιών στα πόδια του Εσταυρωμένου...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μυρωδιές από την κουζίνα της μαμάς... Κουλουράκια ψήνονται και δεν επιτρέπεται να τα φάμε μέχρι τουλάχιστον την Πρώτη Ανάσταση (Μεγάλο Σάββατο πρωί). Στολισμένα σε πιατέλες περιμένουν το ασύδοτο φαγοπότι της νύχτας του Μεγάλου Σαββάτου και της Κυριακής... Ακόμη και το ξύδι στις βαφές των αυγών μου θυμίζει τα παιδικά μου χέρια να γυαλίζουν προσεκτικά τις κόκκινες εύθραυστες επιφάνειες των αυγών που ψαρεύαμε από την αχνιστή κατσαρόλα σαν άλλα ψάρια σε κόκκινο νερό Ανατολή...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μουσικές από τα ραδιόφωνα. Ναι, κάποτε διαφοροποιούσαν το πρόγραμμα τους την Μεγάλη Εβδομάδα. Θυμάμαι την τότε δυσφορία μου που σαν έφηβη δεν έβρισκα να ακούσω κάτι χαρούμενο μιας και όλοι οι ραδιοσταθμοί έπαιζαν ή slow κομμάτια ή κλασσική μουσική. Κι αν τυχόν τολμούσα να βάλω κάτι δικό μου, ακουγόταν η κατσάδα: "Μεγάλη Εβδομάδα έχουμε, δεν ακούμε <i>τέτοια </i>μουσική"....</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"> </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Προσδοκία για τις λαμπάδες και τα σοκολατένια αυγά. Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία. Ακόμα και αυτά που εγώ δωρίζω στα βαφτιστήρια και στους αγαπημένους μου. Τι σχέδιο θα είναι φέτος; Θα είναι μεγάλο ή μικρό το αυγό; Και πώς να φτιάξω μια "σοβαρή" λαμπάδα;</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Η ετοιμασία πριν την Ανάσταση...κάθε φορά να τρέχω στην εκκλησία το πολύ μισή ώρα πριν ακουστεί το Χριστός Ανέστη... κάθε φορά με το ποτηράκι για να μη στάξει η λαμπάδα και το φαναράκι για να μη σβήσει το Άγιο Φως. Και κάθε φορά να φυγαδεύομαι πανικόβλητη πριν αρχίσουν τα εκκωφαντικά πυροτεχνήματα να μου διαλύουν την όποια γαλήνη έρχεται μετά από μερικές ημέρες ηρεμίας.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Το μελαγχολικό ξύπνημα της Κυριακής του Πάσχα. Οι μύτες των γατιών μου τεντωμένες στις μυρωδιές από τις γειτονικές σούβλες και το μακρινό τραγούδι των κλαρίνων προφανώς από κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό που θυμάται την παράδοση και του δίνει και καταλαβαίνει στα ηπειρώτικα, νησιώτικα και γενικώς εγχώρια μουσικά ακούσματα...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Οι συγγενείς. Αυτοί που βλέπουμε μόνο Χριστούγεννα, Πάσχα και σε οικογενειακές συνάξεις. Πολλοί από αυτοί κουραστικοί, άλλοι τόσο αγαπητοί αλλά δεν βρίσκουμε ποτέ καιρό να τους δούμε...Τελικά με όλες τις παιδικές αναμνήσεις και τα όσα έχουμε μοιραστεί η οικειότητα που ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου, ξαναβρίσκει λίγα από τα χρώματά της...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Κι ύστερα από το Πάσχα η εβδομάδα της χαλαρής προσαρμογής. Σε καλύτερη διάθεση, σε καλύτερο καιρό, στην <b><i>προσδοκία του καλοκαιριού </i></b>και στο πανηγύρι της φύσης, στην πλήρη Άνοιξη και στην ομορφιά του Μάη που πάντα είναι στη θέση του εκεί, μετά το κάθε Πάσχα, όποτε κι αν αυτό πέφτει...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"> </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"> .</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><i>Πραγματικά, δεν ξέρω τι απ' όλα αυτά θα βρω φέτος γύρω μου και μέσα μου. Εύχομαι όμως να είναι κι αυτό ένα Πάσχα αφορμή για ευτυχισμένες διαδρομές στο παρελθόν και κυρίως για ανακάλυψη εξίσου όμορφων στιγμών και αισθήσεων στο παρόν. </i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><i>Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, Καλή Ανάσταση, Καλή εβδομάδα του Πάσχα, Καλή Άνοιξη σε όλους μας!!!</i></span></div><div style="text-align: justify;"><b><i> </i></b></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><i> </i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-6283081667523142527?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-67704094117579670712011-04-06T02:23:00.005+03:002011-04-06T03:14:34.517+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάντα μέσα στις φτερούγες του έκρυβε ένα δώρο για εκείνη. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάντα κάθε φορά που τις άνοιγε είχε μια έκπληξη, κάτι που την έκανε να δει το χρώμα του χώματος στον πιο μακρινό αστεροειδή.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάντα η αίσθηση ήταν τόσο χρωματιστή, σαν τον κομήτη που πάνω από κάποια άλλη γη άφησε για λίγες μαγικές στιγμές τη χρωματιστή ουρά του να φωτίσει φαντασμαγορικά έναν καλοκαιρινό ουρανό.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" > Ένα μικρό χαμόγελο, ένας ήχος απροσδιόριστος, μια λάμψη της στιγμής, δώρα ανεκτίμητα όπως αυτά που ανυποψίαστοι οι πολλοί προσπερνάνε.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Συνήθιζε να το λέει "ο μικρός μου παράδεισος". Κοιτούσε και ήταν αρκετό αυτό που έβλεπε πέρα από αυτό που βλέπουν τα μάτια.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μα επειδή ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται παράξενα, ήρθε μια μέρα που <i>κάτι</i> σύρθηκε στο πράσινο χορτάρι της ευτυχίας. "Μια παρεξήγηση" θα το έλεγε κάποιος που μιλά και σκέφτεται απλούστερα, "μια κακιά στιγμή" άλλος που του αρέσει να φιλοσοφεί και να προχωρά με θετική σκέψη χωρίς πολλές φορές να εμβαθύνει στα πράγματα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Άνοιξε τις φτερούγες του και καθώς εκείνη χαμογελούσε δεν πρόλαβε να δει αυτή την λάμψη που κάνει το στιλέτο όταν ταξιδεύει για να βυθιστεί σε γυμνό δέρμα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Οπωσδήποτε ο χρόνος ξαναπήρε το σχήμα του. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτό κάνει πάντα. Σαν το νερό. Ανάλογα το δοχείο που θα το βάλεις παίρνει το σχήμα που θέλεις. Κι όταν το ρίχνεις πάνω σου σε ξεπλένει, σε παγώνει, σε δροσίζει, σε εξαγνίζει.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Τα σκεφτόταν όλα αυτά στο χορτάρι του παραδείσου της με νωπό ακόμα το αίμα στην πληγή. Ο ήλιος σαν να έκαιγε λίγο παραπάνω σήμερα και το έδαφος σαν να μην ήταν τόσο φιλόξενο. Μακρινά τραγούδια πουλιών της θύμισαν ότι ζει ακόμα.Μια χαύνωση έκπληξης και η θολή αντίληψη την κράτησαν εκεί ανάσκελα.Μπορεί να πέρασαν νύχτες και μήνες.Μπορεί να ήταν μια στιγμή.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και μετά ήρθε η Άνοιξη.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Κι αυτή πάντα έρχεται. Οι λεμονιές άνθισαν πάλι και το γαλάζιο του ουρανού την ξύπνησε μια μέρα σαν ένα τρυφερό χέρι στα μαλλιά της.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Σηκώθηκε αδύναμα να βαδίσει την καινούργια μέρα στο ημερολόγιο του τοίχου.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/LSpsc67Zm-I" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-6770409411757967071?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-80086999499712628962011-03-20T02:32:00.005+02:002011-03-20T02:48:39.765+02:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Για λίγο χάθηκα στον παράλληλο πλανήτη του Παρελθόντος.</span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Όχι του πολύ μακρινού, του κοντινού που μοιάζει όμως τόσο μακρινό.</span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Κάποια πρόσωπα εκεί είναι σαν να μην τα γνώρισα <i>ποτέ.</i></span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Κόντεψα σχεδόν να μετανοιώσω για το χρόνο, την επένδυση, τα συναισθήματα που ένοιωσα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ίσως μετάνοιωσα κιόλας. Και δεν μου αρέσει να μετανοιώνω ούτε να κοιτάζω πίσω με πίκρα. Η πίκρα είναι δηλητήριο στην ψυχή. Βάφει με γκρίζα χρώματα τη χρωματιστή της αύρα. Δεν την θέλω.</span></div></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i>Αλλά μερικές φορές το γκρίζο είναι το ιδανικό ουδέτερο φόντο για να φανούν τα άλλα χρώματ</i>α. Μερικές φορές...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το άσπρο φόρεμα που φορούσα στροβιλίζεται σαν Δερβίσης μαζί με το κομμάτι του εαυτού που θέλησα να χαρίσω σε <i>εκείνους </i>τους ανθρώπους και σε <i>εκείνες</i> τις στιγμές και τελικά δεν άξιζαν. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ></span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; ">Λερωμένο το βγάζω και το πετάω στα σκουπίδια. Δεν θέλω πια ούτε να το σώσω ούτε να το ξαναφορέσω. Δεν θα ξανακατέβω στην κόλασή τους. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; "><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; "> Προχωρώ πια ήσυχα στο ανθρώπινο πλήθος και κοιτάζω βαθιά μέσα στα μάτια τον καθένα πριν ανθίσει το λουλούδι της φιλίας, της εμπιστοσύνης, του έρωτα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και η Άνοιξη έρχεται με αργά και σταθερά βήματα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και πάντα Χορεύει.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'trebuchet ms'; "><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/LQcPp5WXNZA" frameborder="0"></iframe></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8008699949971262896?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-53381819263526521862011-02-08T00:47:00.007+02:002011-02-08T02:25:04.372+02:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">Τo βιβλίο της ζωής έχει σελίδες</span><span class="Apple-style-span"> που, γεμάτες χρώματα και τρισδιάστατες εικόνες, σε κάνουν να θέλεις να βουτήξεις μέσα τους και να τις κάνεις δικές σου. Έχει κι εκείνες που είναι γκρίζες και δείχνουν αφιλόξενες και τραχιές, σαν να είναι χαραγμένες, για να τις διαβάσεις με την αφή κι όχι με τα μάτια γιατί πολλές φορές τα μάτια δεν βλέπουν καλά.Κι έχει κι άλλες που απλά τις γυρίζεις γιατί πρέπει να τις γυρίσεις και να προχωρήσεις.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">Τα προηγούμενα χρόνια ταξίδευα τις αισθήσεις μου από σελίδα σε σελίδα μέσα από ατομικούς χορούς. Αυτούς που μου επέτρεπαν με τον δικό μου, ατομικό τρόπο να βάζω σε κίνηση αυτά που ένοιωθα εκλύοντας την προσωπική μου ενέργεια. Έναν μονόλογο, ταξίδι στο μέσα μου που έβγαινε προς τα έξω με όχημα μόνο εμένα. </span><span class="Apple-style-span">Μετά στάθηκα τυχερή: ένα εορταστικό βράδυ των περσινών Χριστουγέννων σκόνταψα πάνω σε χορευτές που σαν από ταινία, στριφογύριζαν σε χορό άλλης εποχής και στους ρυθμούς μουσικής που ενώ δεν είχα ακούσει ποτέ συστηματικά, πάντα μιλούσε μέσα μου. Μαγεύτηκα. Σαν παιχνίδι στην αρχή θέλησα να μπω στην Εικόνα και να γίνω μέρος της.</span><span class="Apple-style-span">Λίγες ημέρες μετά, το Lindy Hop άνοιξε ένα </span><span class="Apple-style-span">Κεφάλαιο που μόνο να μου μάθει είχε.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το Lindy Hop είναι "ζευγαρωτός" χορός. Και το να χορεύεις με Άλλον είναι περιπέτεια από μόνο του. Δεν έχεις μόνο την ευθύνη του εαυτού σου αλλά και του παρτενέρ σου. Δεν βγάζεις μόνο το δικό σου είναι αλλά βοηθάς να βγει και η ενέργεια του Άλλου. Κι αυτός οφείλει να κάνει το ίδιο. Τα σώματα, όπως και στον έρωτα, πρέπει να σεβαστούν την κίνηση και τα σήματα το ένα του άλλου για να γίνουν όλα αυτά μουσική και χαρά και αρμονία.Και πόσο μεγάλη πρόκληση είναι τελικά να μοιράζεσαι με κάποιον άλλον άνθρωπο κάτι που για σένα αποτελεί εκτόνωση... </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" > </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">Διάλεξα συνειδητά να είμαι follower. Αυτή που ο ρόλος της είναι να γρηγορεί και να και να ακολουθεί. Και να βγάζει τον εαυτό της μέσα από κάποιου τύπου Εντολή από άλλον.</span><span class="Apple-style-span">Στην πορεία διαπίστωσα πόσο δύσκολο ήταν. Όχι τόσο το να ακολουθείς, όσο <i>το να αφήνεσαι </i>να ακολουθήσεις.Και να περνάς καλά ενώ αφήνεσαι. Μέσα από αυτή την προσπάθεια για γνώση μερικών βημάτων κατάλαβα: ναι, μερικές φορές τ</span><span class="Apple-style-span">ο μυστικό τελικά είναι να σε πηγαίνουν, όχι να πηγαίνεις. Να μην βιάζεσαι να ερμηνεύσεις. Να μην βιάζεσαι να σφραγίσεις με τη δική σου πινελιά. Να διαβάζεις σωστά. Να αποκρυπτογραφείς τα νοήματα και τα μηνύματα. Να αφουγκράζεσαι την σιωπή και την πραγματική μουσική των λόγων του απέναντί σου.Να μπορείς να τραγουδήσεις ακόμα και αν τον ρυθμό στον δίνει κάποιος άλλος. Και μαζί να συνθέσετε. Όχι ο καθένας μόνος του.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" >Μέσα απ' όλο αυτό διαπίστωσα ότι για αρκετό καιρό προσπαθούσα να διαβάσω στο βιβλίο της ζωής μου το νόημα των γραμμάτων και των εικόνων χορεύοντας σε χορό που εξ ορισμού δεν ήταν ατομικός. Προσπαθούσα να δω τις σελίδες του βιβλίου μου οδηγώντας παρά οδηγούμενη. Προσπαθούσα να βοηθήσω τους Χάρτινους Ήρωες μου να βγουν από τις γραμμές για να παίξουμε στο τόσο ωραίο σενάριο. Αλλά για κάποιο περίεργο λόγο εκείνοι δεν έβγαιναν, η σκηνοθεσία δεν προχωρούσε και βαριεστημένοι ηθοποιοί, απλήρωτοι και δαρμένοι κι αυτοί από την οικονομική κρίση διαμαρτύρονταν με βουβή δυσαρέσκεια για την παράσταση που τελικά δεν ανέβαινε ενώ η παραγωγή φαινόταν τόσο ελπιδοφόρα.</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" > </span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">Κάποια </span><span class="Apple-style-span">στιγμή το είδα</span><span class="Apple-style-span">: </span><span class="Apple-style-span">Η πλάνη ήταν ότι <i>σχεδόν ποτέ</i> στη ζωή δεν χορεύεις μόνος. Και ότι καμία φορά επειδή δεν είμαστε σε σελίδα Κεφαλαίου πρέπει να ακούμε τον Συγχορευτή μας που δεν είναι άλλος από την ίδια την</span><span class="Apple-style-span"> Πορεία των Πραγμάτων. Και ναι, δ</span><span class="Apple-style-span">εν είναι καθόλου κακό <i>να αφήνεσαι να ακολουθείς. </i>Γιατί μόνο έτσι δίνεις στο απίθανο και στο μαγικό χώρο για να συμβεί. Οι σελίδες του βιβλίου σου γυρίζουν μόνες τους και με γαλήνη σε βοηθούν να κατανοήσεις </span><span class="Apple-style-span"> ποιες είναι Κεφαλαίου, ποιες Μεταβατικές, ποιες Έγχρωμες, ποιες Γκρίζες, ποιες <i>θα μείνουν</i> και ποιες <i>θα ξεχαστού</i>ν.</span></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" >Και μετά από αυτή τη Γνώση δένω τα παπούτσια μου με <i>άλλο ένα χαμόγελο</i> για τα μαθήματα που είναι τόσο ξεκάθαρα μπροστά μας μα αδυνατούμε να τα δούμε. Και ετοιμάζομαι να πω κι εγώ ένα "χορεύουμε;" ακόμα και αν έχω επιλέξει το ρόλο της follower. Άλλωστε κι αυτή η ίδια η επιλογή μου δεν με κάνει αυτομάτως leader;...</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span" >Καλούς Χορούς, λοιπόν...</span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; "> </div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify; "><span class="Apple-style-span"> </span></div><div style="text-align: justify; font-family: Georgia, serif; "><span class="Apple-style-span"> </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-5338181926352652186?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-10933733703402495862011-01-18T01:44:00.007+02:002011-01-18T03:44:10.713+02:00<span class="Apple-style-span" ><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TTTj9sK5nMI/AAAAAAAAAa0/2jz1xyoMP7M/s1600/Dark_chess_by_delbarital%2B%25282%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 297px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TTTj9sK5nMI/AAAAAAAAAa0/2jz1xyoMP7M/s400/Dark_chess_by_delbarital%2B%25282%2529.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563322088677809346" /></a><br /></span><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Σκοτεινά σημεία στο σώμα μας και στην ψυχή μας φωτίζονται από το τυχαίο φως ανθρώπων που μοιάζει ασύνδετο γιατί διασταυρώσαμε ποτέ τα βήματά μας μαζί τους. Κρατούν ένα φακό στις μύχιες ανάγκες μας και μας ξεγυμνώνουν πρώτα στα δικά μας μάτια και μετά σε όλου του κόσμου. Και μένουμε κάπως σαν αβοήθητοι κι εκστατικοί μπροστά στην ανακάλυψη του νέου μας εαυτού. Κι ύστερα, το μόνο που θέλουμε είναι να βλέπουμε τα δικά τους μάτια γιατί μας δείχνουν έναν νέο εαυτό ξεγυμνωμένο από κάθε τι παλιό και έτοιμο, με το νέο, τρυφερό του δέρμα να δεχτεί τα σημάδια τους, ένας θεός ξέρει γιατί.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και σαν μπλοκ που ζωγραφίζουμε σελίδες γυρνάμε φύλλο και αρχίζουν τα χρώματα να ρέουν θολά, μπερδεμένα σε μια σύνθεση που δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει, αλλά για κοίτα, όταν την δει κάποιος από μακρυά καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημά της. Μόνο και μόνο επειδή αυτό το Φως έφτασε στο παραμελημένο μέρος που διψούσε να μιλήσει, να κινηθεί, να ανασάνει.</span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" > </span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τελικά είναι η αγάπη τόσο ανιδιοτελές συναίσθημα όσο του πιστώνουν;</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ή βάζει νάρκες σε οποιαδήποτε πραγματική ένωση μας με τον Αγαπημένο ή την Αγαπημένη και μας χωρίζει σε κομμάτια που αντανακλούν τις πολλές πλευρές της ύπαρξής μας αλλά που δεν μας αφήνει ποτέ να γίνουμε Ένα; </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Περπατώ και όταν δεν έχω το χέρι σου κοντά στο δικό μου κάτι ραγίζει και σ' αυτόν τον νέο εαυτό που μου αποκάλυψες. Και πολλές φορές δεν έχω το κουράγιο να ζεστάνω την ψυχή μου στη φωτιά σου γιατί κι εσύ φοβάσαι ότι θα καείς από αυτό το ίδιο σου το Σ' αγαπώ. Αυτό που με φώτισε σαν νέα ύπαρξη, αυτό που με οδηγεί να κάνω τα πρώτα μου αβέβαια βήματα στον νέο κόσμο που ουσιαστικά δεν είναι ποτέ νέος αλλά αλλάζει χρώματα μιας και βλέπω πια με άλλα μάτια.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">Μερικές φορές οι</span><span class="Apple-style-span"> λαβύρινθοι των σκέψεων μόνο χαμένους και εξαντλημένους δημιουργούν. </span></span></div></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span">Πολλές φορές ο</span><span class="Apple-style-span">ι ερωτήσεις δεν έχουν νόημα.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ο δρόμος χαράζεται από τα βήματα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτή η επιτακτική ανάγκη να είμαι κάπως εκεί είναι αρκετή για να μου ορίσει συντεταγμένες.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Για την ώρα.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1093373370340249586?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-32003753546395754412011-01-03T15:50:00.003+02:002011-01-13T03:18:11.263+02:00<span class="Apple-style-span" >Ξεκίνησε.<br />Με ομίχλη.<br /><span style="font-style: italic;">Αλλά για κάποιο λόγο στην ομίχλη βλέπω πιό καθαρά.</span><br /><br />Και βροχή.<br /><span style="font-style: italic;">Αλλά δεν βρέχομαι.</span><br />Ζεστή μέσα στα σκεπάσματά μου ονειρεύομαι τον κόσμο που θέλω.<br /><br />Περπατάω.<br />Τι άφησα πίσω το 2010;<br />Έχει σημασία; Ο δρόμος προχωράει με το βήμα που ανοίγω κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μου, όποια κι αν είναι αυτή.</span><div><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" >Kαλή Χρονιά.</span></div><div><span class="Apple-style-span" >Καλό Δρόμο.</span></div><div><span class="Apple-style-span" >Καλό Βήμα.</span></div><div><span class="Apple-style-span" >Σε Όλους.<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3200375354639575441?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-85046790415288900022010-12-27T02:03:00.003+02:002010-12-27T02:36:57.687+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://fc08.deviantart.net/fs39/f/2008/338/2/a/2ab3850a8a48fb1b6be81194eeb24257.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 800px; height: 534px;" src="http://fc08.deviantart.net/fs39/f/2008/338/2/a/2ab3850a8a48fb1b6be81194eeb24257.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Tα παράξενα Χριστούγεννα του 2010 μόλις πέρασαν.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σε μια πόλη με φωτάκια και καθόλου εορταστική ατμόσφαιρα, με σκοτάδι πολύ γύρω μου, με επιθυμίες εγκλωβισμένες στα κουτιά των συνθηκών. Με τον απόηχο των τραγουδιών των παιδιών κόντρα σε οικονομική κρίση και κρίση αξιών και νευρική κρίση να τριγυρίζει στο μυαλό μου, σαν να κοιμήθηκα και να μην ξύπνησα ποτέ και να ζω σε ένα όνειρο που μπλέκεται τόσο επικίνδυνα με την πραγματικότητα που οι μορφές είναι τρομακτικές και θαυμάσιες και στις δύο διαστάσεις.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεκέμβριος και σαν να έχουμε κλειστεί σε κουτιά δώρων κι εμείς και να περιμένουμε κάτω από το στολισμένο δέντρο των καιρών να έρθει ο δικαιούχος να μας παραλάβει. Το μήνυμα έχει πάει στον δικαιούχο αλλά με τις απεργίες, τις καθυστερήσεις, το χάος αυτός σαν να κωλύεται. Η επικοινωνία είναι δύσκολη αλλά <span style="font-style: italic;">τόσο ευτυχώς </span><span style="font-weight: bold;">υπαρκτή</span>, την νοιώθουμε σαν μια άρρωστη άνοιξη που δεν λέει να γίνει καλοκαίρι και χτυπιέται σαν ήχος σε δωμάτιο άδειο και κάπως επιστρέφει και όλο επιστρέφει. Δεν κάνει κρύο αλλά δεν έχει και ζέστη κι η υγρασία του χειμώνα ταξιδεύει τα μηνύματα του ενός στον άλλον με κάποια όχι ευλάβεια, όχι προσήλωση, όχι απελπισία. Το βλέμμα μένει να μιλήσει αλλά κι αυτό κάπου σκαλώνει.<br /><br />Ναι, <span style="font-style: italic;">είναι δύσκολα</span>. Για όλους. Το ξέρουμε. Το βλέπουμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσουμε να το αγνοήσουμε. Δεν είναι τα χρήματα που λείπουν. Είναι που η Ελπίδα κάπου έχει κρυφτεί και οι περισσότεροι δεν ξέρουν πια να παίζουν κρυφτό. Γιατί απλά, ξέχασαν να είναι παιδιά...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευχές εκ των υστέρων πιάνουν;</span><br />Τα δώρα που δεν τα δώσαμε την παραμονή των Χριστουγέννων μετράνε;<br />Γιατί όχι; Πού πάει η αγάπη όταν αργεί;<br /><br />Ας βγει το περιτύλιγμα, ας ανοίξω το κουτί..<br /><br />Γι' αυτά τα Χριστούγεννα που πέρασαν λοιπόν και τις ημέρες που μένουν πριν το 2010 σκορπιστεί στον άνεμο σαν χαρτάκια φθηνού ημερολογίου τοίχου οι ευχές μου..<br /><br />Ο καθένας εκεί έξω να έχει στην Ψυχή του Ένα Φως που ποτέ δεν σβήνει.<br />Να μην το αφήσει να σβήσει, ακόμα και αν ξεκουραστεί για λίγο.<br /><br />Και το Παιδί μέσα μας να παίζει αέναα και να τραγουδάει πάντα τα κάλαντα των Χριστουγέννων της ζωής.<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Καθυστερημένα Χρόνια Πολλά σε Όλους...<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">και για την Πρωτοχρονιά ελπίζω να είμαι στην ώρα μου!</span><br /></span><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8504679041528890002?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-84023199084507728942010-12-07T01:45:00.003+02:002010-12-07T01:57:19.871+02:00<object height="385" width="640"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EgkTwP1Pf4M?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/EgkTwP1Pf4M?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="640"></embed></object><br /><br /><pre style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic;">Loin très loin du monde<br />Où rien ne meurt jamais<br />J´ai fait ce long,<br />Ce doux voyage,<br /><br />Nos âmes se confondent<br />Aux neiges éternelles<br />L´amour cachait<br />Son vrai visage<br /><br />Oh viens, ne sois plus sage<br />Après tout qu´importe<br />Je sais la menace<br />Des amours mortes<br /><br />Gardons l´innocence<br />Et l´insouciance<br />De nos jeux d´antan, troublants.<br /><br />N´aie pas de regret<br />Fais moi confiance, et penses<br />A tous les no way<br />L´indifférence des sens<br />N´aie pas des regret<br />Fais la promesse, tu sais que<br />L´hiver et l´automne n´ont pu s´aimer<br /><br />Debout la tête ivre<br />Des rêves suspendus<br />Je bois à nos amours<br />Infirmes<br /><br />Au vent que je devine<br />Nos lèvres éperdues<br />S´offrent des noces<br />Clandestines<br /><br />N´ouvre pas la porte<br />Tu sais le piège<br />De tous les remords<br />De l´anathème<br /><br />Je me fous des saisons<br />Viens je t´emmène<br />Là, où dorment ceux qui s´aiment.<br /><br />N´aie pas... <br />Viens ce soir<br />De regret<br />Viens me voir<br />Fais moi confiance, et penses<br />A tous...<br />Viens t'asseoir<br />Les no way<br />Près de moi<br />L´indifférence des sens<br />N´aie pas...<br />L'aube est là<br />De regret<br />Reste là<br />Fais la promesse, tu sais que<br />Je te promets<br />L´hiver et l´automne<br />D'être là<br />N´ont pu s´aimer<br />Pour l'éternité</pre><br /><a name="REGRETS">Far, far from the world,<br /> Where nothing ever dies<br /> I had this long<br /> This sweet journey<br /><br /> Our souls are now merging<br /> At the eternal snow<br /> Love was hiding<br /> Its real face<br /><br /> Oh come stop behaving<br /> Does it really matter<br /> I do know the threat<br /> Of the old flames<br /><br /> Let's keep the innocence<br /> And the heedless<br /> Of yesteryear stirring games<br /><br /> Oh don't feel regret<br /> And also trust me, and think<br /> To all the "no way"<br /> To the indifference of senses<br /> Oh don't feel regret<br /> And also promise, you know that<br /> Winter could never love autumn<br /><br /> Letting suspending dreams<br /> Go up into my head<br /> I drink to our disabled<br /> Loves<br /> In the wind that I guess<br /> Our such frantic lips<br /> Treat them to secret<br /> Wedding<br /><br /> Don't open the door<br /> Cause you know the trap<br /> Of all the remorses<br /> Of the anathema<br /><br /> I don't mind about seasons<br /> Come I'll lead you<br /> Where the lovers use to sleep<br /><br /> Oh don't [Come tonight]<br /> Feel regret [And see me]<br /> And also trust me, and think<br /> To all [Come and sit]<br /> The "no way" [Close to me]<br /> The indifference of senses<br /> Oh don't [Dawn is there]<br /> Feel regret [Stay here]<br /> And promise me, you know that [I promise you]<br /> Winter could never [To be there]<br /> Love autumn [At all eternity]</a><br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="font-style: italic;">Μερικά τραγούδια τα αγαπάς από το πρώτο άκουσμα. Κι αν τα χάσεις, σε ξαναβρίσκουν αυτά...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8402319908450772894?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-23680813276664759972010-11-30T04:16:00.002+02:002010-11-30T04:21:24.762+02:00<span style="font-family: trebuchet ms;"> Ω μα το ξέρω ότι το Μοσχοφίλερο είναι ταξιδιάρικο! Μα δεν εννοώ να το καταλάβω.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Επίσης το ξέρω ότι όλα είναι εκεί και όλα προχωράνε. </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Κι αυτό για το συναισθηματικό μου κέντρο που το έχασα και πάγωσε ο χρόνος, πόσο αληθινό δείχνει.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Η γάτα μου στα πόδια μου να με ζεσταίνει και οι δουλειές να συνεχίζονται σε πραγματικό χρόνο, πόσο ψευδαίσθηση μοιάζουν.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Ποτέ ίσως δεν θα βρεθεί δρόμος για να διασχίσουμε... Αλλά μου φτάνει που συναντηθήκαμε για λίγες στιγμές. Ειλικρινά.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Η ευτυχία ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Για όλους όσους αγάπησα τον τελευταίο (ίσως κ παραπάνω χρόνο)</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">ευχαριστώ που υπάρχετε.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Καλή σας Μέρα</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Οπουδήποτε!</span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tq_-SxYKGa8?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tq_-SxYKGa8?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-2368081327666475997?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-46797330372297401622010-11-12T02:42:00.003+02:002010-11-12T03:02:17.365+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">...o ήχος από το αδιάκριτο πρωινό μπάνιο της γάτας με ξύπνησε. Το δικό της σφουγγάρι, η γλώσσα της, κάνει ένα σχεδόν ανεπαίσθητο ήχο για όσους κοιμούνται βαθιά...<span style="font-style: italic;">Αλλά δεν κοιμώμουν βαθιά. </span><br /><br />Σχεδόν ποτέ δεν κοιμάμαι βαθιά.<br /><br /><br />Σκέφτηκα το Όνειρο που άφησα πίσω. "θέλω να γυρίσω εκεί,γιατί με ξύπνησες;<br />Κατηγόρησα τη γάτα με έναν αναστεναγμό μέχρι να γυρίσω πλευρό.<br /><br />'Ηθελα να μείνω κι άλλο στη Χώρα του Ποτέ Ποτέ.<br />Εκεί που καμία Ματαίωση, κανένας πόνος δεν σ' αγγίζει. Εκεί που είμαι εκεί που θέλω να είμαι.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Δεν έμεινα όμως. Δεν κοιμάμαι βαθιά.</span><br /><br />Οι ήρωες του ονείρου μου άρχισαν να ξεθωριάζουν σαν νερομπογιές σε πέτρα που τις ξεπλένει μια δυνατή βροχή... Τα χρώματα να διαλύονται, κι ένας γκρι πιά καπνός τους τύλιξε στο σεντόνι του.<br /><br />Στο κουταλάκι που ανακάτευε το πρωινό τσάι μια μορφή που αγαπημένη ήρθε να με βρει και με μια μικρή φουσκάλα να φύγει. Το ίδιο ανεπαίσθητα. Το ίδιο κλεφτά.<br />Χωρίς καληνύχτα.<br />Χωρίς καλημέρα.<br /><br /><br />Μάλλον για πάντα...<br /><br />Όσο κι αν αυτό το "πάντα" είναι μια Διάσταση από μόνο του.<br /><br />Και μετά διαπίστωσα ότι όλο αυτό<br />ήταν Ένα Όνειρο Μέσα Σε Ένα Όνειρο.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Και ότι τελικά συχνά κοιμάμαι βαθιά.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Καλά ταξίδια....</span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-4679733037229740162?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-85283099796217583632010-11-09T20:34:00.001+02:002010-11-09T20:37:50.987+02:00<span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Never let it fade away! </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Save it for a rainy day! </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">For love may come an' tap you on the shoulder, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Some star-less night! </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Just in case you feel you wanna’ hold her, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">You’ll have a pocketful of starlight! </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Never let it fade away! ( Never let it fade away! ) </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy day! ) </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">For love may come and tap you on the shoulder, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Some star-less night! </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">An’ just in case you feel you wanta’ hold her, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">You’ll have a pocketful of starlight! </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">( . . . pocketful of starlight! ) [ hum in time ] </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Never let it fade away! ( Never let it fade away! ) </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Save it for a rainy day! ( Save it for a rainy . . . Save it for a rainy, rainy rainy day! ) </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">For when your troubles startn’ multiplyin’, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">An' they just might! </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">It’s easy to forget them without tryin’, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">With just a pocketful of starlight! </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ ( Catch a falling . . . ) put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Never let it fade away! ( Never let it fade away! ) </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Catch a falling star an’ put it in your pocket, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Save it for a rainy day! </span><br /> <br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">( Save it for rainy day! ) Save it for a rainy day!<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/U08iKG4tfFE?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/U08iKG4tfFE?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />και θα λάμπει και η τσέπη...<br />και όταν το βγάλεις από την τσέπη<br />θα το φορέσεις στα μαλλιά και θα λάμπεις κι εσύ στην βροχερή μέρα...<br /><br />τα μάτια στον ουρανό!<br />μου λείψατε όλοι :)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8528309979621758363?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-17319171311245624012010-10-03T01:47:00.005+03:002010-10-03T02:02:58.244+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://picfor.bildero.net/00114575D/black-umbrella-fantasy-interesantes-sadness-Random-beauty-gothic-Eterna4ui-animals-wendys-bw-sad-black-white-Love-umbrella-Misc-Firefox_large.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 349px; height: 550px;" src="http://picfor.bildero.net/00114575D/black-umbrella-fantasy-interesantes-sadness-Random-beauty-gothic-Eterna4ui-animals-wendys-bw-sad-black-white-Love-umbrella-Misc-Firefox_large.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Η Νέμεσις είναι μια αρχαία θεά.<br />Και μια χρήσιμη ανάγκη.<br />Που μετά ανακαλύπτεις ότι δεν είναι και τόσο αναγκαία.<br /><br />Έχει κρύα χέρια.<br />Και φοράει πάντα γάντια για να μην αφήνει δακτυλικά αποτυπώματα.<br /><br />Μπορεί να τυλιχτεί γύρω από έναν κρινένιο λαιμό. Μπορεί να γίνει ομίχλη να θολώσει την εικόνα και να πνίξει κάθε αχτίδα ήλιου στον ουρανό.<br /><br />Σίγουρα φοράει μαύρα. Ή και γκρι.<br /><br />Έχει μάτια που καίνε. Αλλά είναι σιωπηλά.<br /><br />Δρα συνήθως αποφεύγοντας τα περιττά. Λόγια, λέξεις, συναισθήματα.<br /><br />Καπνίζει τσιγάρα που αφήνουν αφύσικα μεγάλο αλλά λεπτό ίχνος καπνού στην ατμόσφαιρα, Από αυτό που ταξιδεύει και πάει ως Πάνω. Πολύ ψηλά.<br /><br />Υπάρχει γιατί κάποιος τη ζητάει. Όπως όλα, άλλωστε...<br /><br />Η Νέμεσις τελικά ζει γύρω μας σαν κοινή ύπαρξη.<br />Κρατάει τη μαύρη τεράστια ομπρέλα της στο Φθινόπωρο που μόνιμα έχει επιλέξει.<br /><br />Και μπαίνει πάντα στο χώρο σαν ανακουφιστική τελεία.<br /><br />Και αρχίζουν όλα από την Αρχή.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Υ.Γ. Και αν διαλέγει μουσική για την είσοδό της στο χώρο, σίγουρα είναι αυτό η διασκευή των urbs στο κομμάτι των duran duran- the chauffeur</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1731917131124562401?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-86039184745429226782010-09-27T01:08:00.005+03:002010-09-27T01:48:07.170+03:00<div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Aγαπημένοι μου Archive</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">γιατί δεν θυμάμαι πότε σας πρωτοείπα "αγαπημένους";Να ήταν κάπου στο καλοκαίρι του 2006;</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Και άραγε έχει καμιά σημασία, τώρα, στο έτος 2010, όταν εσείς κυκλοφορήσατε το πρώτο σας άλμπουμ σύμφωνα με την ελληνική wikipedia το 1996; Μάλλον όχι.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Αγαπημένοι μου Archive, </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">λοιπόν προχθές ήρθα στη συναυλία σας. Εκεί στο θέατρο Badminton με άλλους 2500 σας είδα να βγαίνετε μαυροντυμένοι και οι δέκα (!) για να μου τραγουδήσετε κάποια από τα μοναδικά σας τραγούδια.</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Σε μερικά συγκινήθηκα. Σε άλλα χόρεψα. Σε κάποια δυστυχώς βαρέθηκα.</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Με πάγωσε o απίστευτα δυνατός κλιματισμός του χώρου, με εξόργισε η καφρίλα μερικών που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να ανεχόμαστε το τσιγάρο τους και κυρίως την φύση του Ελληνάρα που κρύβουν μέσα τους, με ταξίδεψε ο εξαιρετικός ήχος, με προβλημάτισε η τιμή του εισιτηρίου, με άγγιξε ο κόσμος που τραγουδούσε, για κάποιες στιγμές με συνεπήρε η ατμόσφαιρα. </span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Αλλά...</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Πριν δύο χρόνια περίπου, σε έναν πιό μικρό, παρεΐστικο σχεδόν χώρο, στο Κύτταρο, είχα την τύχη να παρακολουθήσω ένα μοναδικό live με κόστος στο ένα τέταρτο σχεδόν της τιμής του εισιτηρίου της συναυλίας σας. Με συμμετοχές από ελληνικά συγκροτήματα οι Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, οι εξαιρετικοί Τransistor και ως κορυφαίο όνομα ο Graig Walker. Ο τραγουδιστής σας που άφησε την μπάντα το 2004. Αυτός ο συμπαθέστατος και απλός κοκκινοτρίχης με το ντροπαλό χαμόγελο και την απίστευτη φωνή. </span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που τραγούδησε το Again. </span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Όλες οι λέξεις με το στερητικό άλφα,αυτές που τις χρησιμοποιούν μερικοί επιτήδειοι στις μικρές αγγελίες για να μπαίνουν πρώτοι πρώτοι ακόμα και αν οι υπηρεσίες τους δεν ξεκινούν από το γράμμα άλφα, αυτές που τελευταίως χρησιμοποιούνται και για κάποιου τύπου χιούμορ, δεν ήταν ικανές για να περιγράψουν την άνεση με την οποία τραγούδησε ο άνθρωπος αυτός το συγκεκριμένο τραγούδι: <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Αβασάνιστα, αβάδιστα, άφοβα μα όχι άφωνα, απίστευτα.</span></span><br /> Και με τρία άλφα στην αρχή της κάθε λέξης.</span><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Δεν θυμάμαι κι εγώ πιά, για πόση ώρα έμειναν σηκωμένες οι τρίχες μου όλες από την φωνή και την ερμηνεία. Και όλα αυτά χωρίς το δικό σας ανθρώπινο δυναμικό, χωρίς τα εφέ και χωρίς τον τόσο κόσμο να επευφημεί...</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Η σύγκριση με την ερμηνεία που δώσατε στο Again στο φινάλε της συναυλίας αναπόφευκτα έβγαλε νικητή τον αποχωρήσαντα. Όσο κι αν προσπάθησε ο τωρινός ερμηνευτής, όσο και αν χτυπήθηκε, όσο και αν έδωσε, έφτασε κάτω μόνο η προσπάθεια. Όχι το μεγαλείο...</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Πραγματικά, δεν θέλω να μειώσω την εμφάνισή σας προχθές. Ήταν τίμια. Τραγουδήσατε για δύο και κάτι ώρες, συμπεριλάβατε το πολυαγαπημένο μου Lights, ήσασταν αρκετά ζεστοί και προσπαθήσατε ειλικρινά.</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Αλλά γράφω γιατί προβληματίστηκα</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Τελικά αξίζει να συνεχίζουν μερικά συγκροτήματα όταν μέλη-κλειδιά τους, όπως ο κεντρικός τραγουδιστής ή έστω ο καλύτερος τραγουδιστής τους αφήνει το γκρουπ;</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Ή μήπως ο μετασχηματισμός είναι απαραίτητος γιατί το όνομα που έχει ιστορία έχει και μεγάλο βάρος;</span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Ειλικρινά δική σας,</span><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Κρυολογημένη Με Αβάσταχτο Συνάχι.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;font-size:85%;" ><br /><br /><br /><br /><br />Υ.Γ. Χίλια ευχαριστώ στον Κ. για την πρόσκληση και την Mistress Hyde για την ιδέα των λέξεων με στερητικό άλφα.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8603918474542922678?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-66952021704499965082010-09-23T16:18:00.005+03:002010-09-23T17:41:29.062+03:00<a href="http://obit-mag.com/media/image/Pretty-Autumn-Leaves.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://obit-mag.com/media/image/Pretty-Autumn-Leaves.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://obit-mag.com/media/image/Pretty-Autumn-Leaves.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Και ο Σεπτέμβρης κυλάει σαν τρένο στις ράγες του Αθηναϊκού χρόνου. Φέτος με εναλλαγές που αρμόζουν σε πραγματικό Φθινόπωρο:ζέστη, βροχή, κρύο, σύννεφα, υποκίτρινος ήλιος.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πιό δύσκολος από άλλες χρονιές, με καχυποψία και υποψία ηρεμίας, πια,για την οικονομική κρίση. Της ηρεμίας μετα την Αποδοχή. Μετά το πρώτο σοκ η πόλη σαν να τη θεωρεί τη Νέα Κατάσταση πιό δεδομένη από ποτέ. Καλώς ή κακώς...</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Ποδήλατα παντού. Χωρίς υποδομές και με τους αναβάτες τους, σύγχρονους Ιππότες που ορμούν στη μάχη της καθημερινότητας σαν να είναι μάχη ιδανικών. Διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή σε μια χώρα που προσπαθεί να κάνει το βήμα μπροστά αλλά είναι τόσα που την κρατάνε πίσω. Σε μια μόνιμη διεκδίκηση ενός καλύτερου αύριο, που η πολιτεία μάλλον ανόητα και ανάλγητα μας στερεί.<br /><br />Σε ένα τέτοιο άτι ανέβηκα κι εγώ την προηγούμενη Κυριακή, στην Τεχνόπολη. Ήταν μπλε, μικροκαμωμένο και στιβαρό. Έμοιαζε με παιδί των διπλανών του που μας περίμεναν παρατεταγμένα για βόλτα, αλλά ήταν εξίσου άφοβο και αποφασιστικό στη μικρή διαδρομή επίδειξης που μας επέτρεψαν οι διοργανωτές της έκθεσης. Χοροπηδούσε χαρούμενα στα καλντερίμια του Γκαζιού, έστριβε υπεύθυνα στις στροφές της Τεχνόπολης.<br /><br />Είχα ξεχάσει πώς είναι να ποδηλατείς. Την αίσθηση του αέρα στο πρόσωπο και την ομορφιά της ισορροπίας πάνω σε δίτροχο. Παιδικές μνήμες ανασύρθηκαν από το μυαλό και ήρθαν να δέσουν παράξενα με το τώρα, αποφεύγοντας τον υπολογισμό πόσα χρόνια είχα να πατήσω πετάλι. Με κέρδισε όπως την πρώτη φορά που πέταξα τις βοηθητικές ρόδες, μία μία...<br /><br />Και μετά είναι και το σινεμά. Σεπτέμβρης, παραδοσιακά πλέον μήνας ταινιών. Νύχτες πρεμιέρας και κόσμος πολύς να παρακολουθεί ταινίες που αν δεν ήταν αυτή η διοργάνωση ίσως δεν έμπαινε καν στη σκέψη να δει. Οι εκπτωτικές κάρτες βοήθησαν, φυσικά.Και η διάθεση για να χαθούμε μέσα από τις Ζωές Των Άλλων, σε μια κλειστή αίθουσα με αναπαυτικά καθίσματα-οχήματα του ταξιδιού.<br /><br />Λίγα χρόνια πίσω δεν αγαπούσα το Φθινόπωρο. Μου φαινόταν σαν εποχή παρακμής και ξεκινημάτων που δεν ήθελα να κάνω. Η αναχώρηση του καλοκαιριού, η υποχρεωτική καθημερινή ρουτίνα, η επιστροφή στην Πόλη σημάδευε με αντιπάθεια τους μήνες Σεπτέμβρη, Οκτώβρη και Νοέμβρη.<br />Πλέον αυτό μου φαίνεται μακρινό. Ίσως επειδή κατάλαβα ότι όλα χρειάζονται. Ίσως επειδή άρχισα να αγαπάω το καφέ και τις περισσότερες αποχρώσεις του. Ίσως γιατί η αλλαγή τελικά δεν είναι απαραίτητα κακή. Και σίγουρα γιατί όταν κλείνει μια πόρτα πάντα ανοίγει μια άλλη. Και αν δεν ανοίξει, θα ανοίξει έστω παράθυρο.<br />Ακόμα και αν αυτό δείχνει σε ένα τοπίο με χαλί πορτοκαλοκίτρινα φύλλα.<br /><br />Ευχή για όλους μας: μια βόλτα σε ένα φθινοπωρινό δάσος, κήπο, ναι γιατί όχι, και θάλασσα... Έχει εκείνο το μολυβί χρώμα και την ηρεμία που ειναι απαραίτητη μετά το ξέφρενο τραγούδι του Καλοκαιριού.<br />Ευχή να συναντηθούμε εκεί έξω.<br />Πλέον κατα προτίμηση με ποδήλατα<br />Καλό Φθινόπωρο, λοιπόν<br /><br /></span><a href="http://obit-mag.com/media/image/Pretty-Autumn-Leaves.jpg"><br /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-6695202170449996508?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-87763582538502710952010-09-08T14:41:00.006+03:002010-09-08T15:22:14.981+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">1.</span>Να ζω όσο μπορώ με τη<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> Θάλασσα</span></span>.Να κολυμπάω, με ή χωρίς θαλασσινό κουστούμι, να βουτάω με μάσκα και να παρατηρώ με τις ώρες τα ψάρια και το βυθό, παρέα με τις εικόνες τους και ήχο της ανάσας μου. Να μοιράζομαι με τα θαλασσινά πλάσματα μυστικά που με κανέναν άνθρωπο δεν μπορώ και να στεγνώνω στα ρηχά ακούγοντας τους ήχους του κύματος και των βότσαλων που χτυπούν το ένα στο άλλο σε δική τους συμφωνία.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">2.</span>Να χορεύω και να μελετάω <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">χορό</span></span>. Οποιονδήποτε χορό βγάζει από μέσα μου αυτή τη δύναμη που ζητάει να βγει...Το μπαλέτο, γιατί απαιτεί μέγιστη προσπάθεια και αυτοσυγκέντρωση. Το σύγχρονο, γιατί απελευθερώνει την ενέργεια από τα άκρα και σε ενώνει με τη μουσική. Και το swing γιατί σε "αναγκάζει" σε επικοινωνία και συνεργασία και με τον εαυτό σου και με τον παρτενέρ σου.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">3.</span>Να <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">οδηγώ </span></span>με ανοιχτά παράθυρα κοντά στη Φύση και με αγαπημένη μουσική υπόκρουση, διαφορετική κατά περίπτωση. Να προσπαθώ να αναγνωρίσω τα μοναδικά αρώματα που εισβάλλουν από το παράθυρο και να συνδυάζω τι μου θυμίζουν ή πώς με κάνουν να νοιώθω.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">4</span>.Να μιλάω, να παίζω και να χαϊδεύω τις<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> γάτες</span></span> και το σκύλο μου, αλλά και οποιοδήποτε ζώο.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κυριολεκτικά μου αλλάζει τη διάθεση στη στιγμή...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">5</span>.Να τρώω <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">παγωτό μηχανής</span></span>. Εκείνο το τεράστιο ανάμικτο στο τραγανό χωνάκι!</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">6.</span>Να παρατηρώ αυτούς που αγαπώ όταν<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> κοιμούνται.</span></span>Με κάνει να τους αγαπώ ακόμη περισσότερο...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">7.</span>Να δίνω και να δέχομαι <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">αγάπη, τρυφερότητα και στοργή</span></span>. Ιδίως με όσους με έχουν και τους έχω επιλέξει ως αγαπημένα πρόσωπα...αλλά πολλές φορές και με αγνώστους σε μαγικές στιγμές που απλά συναντιώμαστε...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">8.</span>Να ρίχνω <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ζεστό νερό πάνω από παγάκια</span></span>. Πάντα με συνεπαίρνει το πώς λιώνει ο πάγος με την προσθήκη του ζεστού!</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">9.</span> Να <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ζωγραφίζω</span></span>...οτιδήποτε...αλλά το καλοκαίρι πέτρες που κουβαλάω από τις παραλίες λίγες λίγες και στο τέλος μου διαλύουν τις τσάντες μου!</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">και</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">10.<span style="font-size:130%;">Να επικοινωνώ, να ανταλλάσω, να κινούμαι, να δέχομαι και να δίνω.</span></span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αυτό ήταν άλλο ένα παιχνίδι μεταξύ bloggers.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Με προσκάλεσαν ο Μούτρος και με ανοιχτή πρόσκληση η IZA κι εγώ με τη σειρά μου πρεπει να προσκαλέσω άλλους δέκα...</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">για να δούμε..</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">1.Mistress Hyde</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">2.Kaya</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">3.Vany</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">4.Margo</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">5.Συννεφούλα</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">6. Crispy</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">7. Gi Gaga Kouni Beli</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">8.Viveta (Past Tense)</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">9. Yonderboi</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">και</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">10. Happy Pepper</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">περιμένω να διαβάσω τις λίστες σας!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8776358253850271095?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-83550317974782743182010-09-04T21:31:00.025+03:002010-09-05T01:33:19.989+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4QVRwE1I/AAAAAAAAAZQ/hs6t_gbXQnA/s1600/P1040506.JPG"> <br /></a> <br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2WElQt1I/AAAAAAAAAYo/vg5pGxr0Gzg/s1600/P1040329.JPG"> <br /></a><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Μέρος Πρώτο</span> <br /><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Αναχώρηση</span> <br /> <br />Το μεγάλο νεκταρίνι δίπλα στο πληκτρολόγιο μυρίζει τόσο έντονα σαν να μου φωνάζει ότι <span style="font-style: italic;">το καλοκαίρι είναι για λίγο ακόμα εδώ</span> και οφείλω να του είμαι το ίδιο αφοσιωμένη όπως του ήμουν τις προηγούμενες ημέρες. Εκείνες που τις περνούσα στη θάλασσα, που περπατούσα σε μεγάλα βότσαλα και πέτρες στο βυθό και με την άκρη του ποδιού μου έξυνα τα βρύα πάνω σ' αυτά να ταΐσω τα ψαράκια που πρόθυμα μαζεύονταν να γευτούν την μυστηριώδη προσφορά μου. Εκείνες τις μέρες που από τη στιγμή που έμαθα ότι δεν είναι όλες οι μέδουσες επικίνδυνες, έκανα την καλύτερη παρέα μαζί τους, παρατηρώντας με τις ώρες το παράξενο σύστημα πλοήγησης-πλεύσης τους, σαν θαλάσσιος ιπτάμενος δίσκος μοναδικής ομορφιάς και ηρεμίας. <br /> <br />Με βαριά καρδιά γύρισα πίσω. <br />Κάθε τέλος των διακοπών αυτό που μου κοστίζει δεν είναι μόνο η αναγκαστική επανένταξη στην μηχανή της μεγαλούπολης, αλλά η απομάκρυνση από τη φύση. Σκέφτομαι με λύπη ότι δεν θα μπορώ να συναντάω για καιρό ούτε πετρόψαρα ούτε μέδουσες και σίγουρα δεν θα μπορώ να κοιμάμαι με τον ήχο της θάλασσας να με νανουρίζει, ακόμα και όταν αυτός κάποιες μέρες ήταν σκληρός και πελεκούσε αδιάκοπα και σκληρά το φαγωμένο ήδη μώλο κοντά στο σπίτι... Δεν θα μπορώ να κάνω αυτή την πρώτη πρωινή βουτιά, αυτή που το πέμπτο στάδιο του ύπνου και το κρύο νερό γίνονταν ένα και με ξυπνούσαν με την αίσθηση ότι γεννιώμουν κάθε μέρα από την αρχή. Και δεν θα μπορώ να απολαύσω <span style="font-style: italic;">εκείνον </span>τον καφέ μετά από <span style="font-style: italic;">αυτήν</span> τη βουτιά. <br /> <br />Μα <span style="font-style: italic;">έπρεπε</span> να επιστρέψω. Φέτος για ένα λόγο παραπάνω. <br /> <br />'Οπως κάθε χρόνο, σαν τα αποδημητικά, φτερουγίζω απρόθυμα στην καυτή φωλιά της πόλης και προσπαθώ να εξωραΐσω το ότι μικραίνει η μέρα, ότι καραδοκεί η ψύχρα και οι ομπρέλες χαμογελούν θριαμβευτικά στο πίσω μέρος της ντουλάπας. <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">Μέρος Δεύτερο</span> <br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Επάνοδος</span> <br /> <br />Με διάθεση γκρίνιας μπαίνω σπίτι μου Πέμπτη βράδυ. Οι γάτες με περιμένουν με ανάμικτα συναισθήματα, λίγο θυμωμένες για τις μέρες που τις άφησα σε όχι και τόσο ξένα χέρια, λίγο ενθουσιασμένες που με ξανάβλεπαν, πάντα κυρίες του εαυτού τους, όχι πολλές συγκινήσεις,ας πλύνουμε τη γούνα μας μην πάρει και αέρα ότι μας έλειψε. Μετά από λίγα λεπτά κυλιούνται στα πόδια μου και βρίσκονται στην αγκαλιά μου. <br /> <br />Τα δωμάτια του σπιτιού, οικείες εικόνες με τη σκόνη που μαζεύτηκε όσο έλειπα, κι όμως, σαν να έχω να τα δω χρόνια. Παραδόξως τακτοποιημένα και τρυφερά, σαν κι αυτά να έχουν ζωή και να περίμεναν την επάνοδο. <br /> <br />Στο δωμάτιο-γραφείο ξεκαρφιτσώνω το Εισιτήριο από τον πίνακα ανακοινώσεων, τη θέση του για ένα σχεδόν χρόνο. <br />Πέρυσι... <br />Θυμάμαι τη στιγμή που της ηλεκτρονικής αγοράς . Με μια αμφιβολία για το τι θα δω, πού θα είμαι και αν θα έχω διάθεση να πάω στη Συναυλία. Αυτή η μέρα ήταν για καιρό κάπως ιδιαίτερη και έμελλε το Συγκρότημα να έρθει ακριβώς αυτή τη μέρα. Δεν θα αθροίσω τα ψηφία στη σειρά του εισιτηρίου με την ημερομηνία για να αναρωτηθώ το πιασάρικο "Τυχαίο; Δεν νομίζω!". Μήπως έχει τελικά σημασία αν όλα είναι ή δεν είναι τυχαία; Ποια εξήγηση εξυπηρετεί τη βιοθεωρία του καθένα, αυτή παίρνει. <br />Σκέφτομαι ελπίζω να αξίζει και ευτυχώς που το αγόρασα πέρυσι, γιατί φέτος... με την οικονομική στενότητα θα το υπολόγιζα δυο και τρεις φορές για να πάω. <br /> <br />Ανοίγω για λίγο τον υπολογιστή, να διαβάσω τα συναισθήματα όσων έχουν εισιτήριο και ο ενθουσιασμός τους μου αλλάζει λίγο την διάθεση. Μια υποψία ενθουσιασμού αρχίζει να διαφαίνεται πίσω από τα σύννεφα του αρνητισμού μου. <br /> <br />Και με ένα μυστήριο στρες ξαπλώνω για τον πρώτο Σεπτεμβριανό μου ύπνο στην Αθήνα. <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">Μέρος Τρίτο</span> <br /><span style="font-weight: bold;">Starring At The Sun</span> <br />Ξυπνάω από το άγχος, μετά το μεσημέρι. <br />Λίγο η αλλαγή περιβάλλοντος, λίγο ότι δεν έχω συνεννοηθεί με τους άλλους πού θα βρεθούμε και τα άλλα οργανωτικά, με πετάει από το κρεβάτι χωρίς ξυπνητήρι Τρώω ελαφρά και φοράω το γνωστό μαύρο παντελόνι των συναυλιών και το γνωστό επίσης βολικό κλειστό παπούτσι. αφού πρόκειται να τρέξουμε πάλι για να κατακτήσουμε μια θέση κοντά στη σκηνή και να καθίσουμε με τις ώρες στο οποιοδήποτε έδαφος. Ρίχνω στην τσάντα μου ένα μπουκάλι νερό, φορτισμένη φωτογραφική, χώνω στην τσέπη και το εισιτήριο και ξεκινώ νωρίς για το Ολυμπιακό Στάδιο. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKwMFCv4OI/AAAAAAAAAW4/xL7EdHC1PFw/s1600/P9030112.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKwMFCv4OI/AAAAAAAAAW4/xL7EdHC1PFw/s400/P9030112.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513162615413530850" border="0" /></a> <br /> <br />Ώρα 2.30 βρισκόμαστε στην είσοδο για την Αρένα. Ακριβώς μπροστά μας, λίγο πιο μέσα από τις πρώτες πόρτες, οι τυχεροί και άξιοι πρώτοι 400 που έχουν ζωγραφισμένα στο χέρι τους τα τα νούμερα για να μπουν στον εσωτερικό δακτύλιο, δίπλα στην περιοχή των εισιτηρίων των 300 ευρώ. Περίπου 1000 υπολογίζει ο Νίκος ότι χωράνε στον δακτύλιο αυτόν που θα έχει μια ανάσα μακριά τον τραγουδιστή των Blackfield, τους Snow Patrol και φυσικά τους U2, την βασική αιτία για την πρόωρη διακοπή των διακοπών μου. Ο ήλιος μας καίει τα κεφάλια και αυτοεπιπλήττομαι διαρκώς που δεν πήρα καπέλο. Απλώνουμε τις Athens Voice που είχαμε μαζί μας και καθόμαστε κάτω. Το πρώτο τρέξιμο το υπολογίζουμε κατά τις 4 οπότε έχουμε ακόμη ώρα. Διαβάζουμε μεγαλόφωνα αγγελίες συνοικεσίων και τρώμε μερικές από τις προμήθειές μας όσο είναι ακόμα καιρός να πάρουμε ενέργεια. <br /> <br />Κατά τις 4 πράγματι, ανοίγουν την πρώτη προ είσοδο στη διαδρομή για την Αρένα. Γίνεται ένας μικρός χαμός και βρισκόμαστε σχεδόν με όσους έχουν τα ζωγραφισμένα νούμερα στα χέρια. Ακούγονται μερικές διαμαρτυρίες από τους πρωινούς, όμως ήδη είμαστε εκεί. Και σε ένα ακόμη μισάωρο, που ανοίγει και η δεύτερη πόρτα, οι μισοί από την παρέα βρισκόμαστε αγκαλιά με τους πρωινούς που δεν μπαίνουν στον κόπο να γκρινιάξουν. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKwc2GH-vI/AAAAAAAAAXA/m3c1FlHXrtk/s1600/P9030118.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKwc2GH-vI/AAAAAAAAAXA/m3c1FlHXrtk/s400/P9030118.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513162903458937586" border="0" /></a> <br />Μία ώρα έμεινε και ήδη είμαστε κάπου 500 που θα πρέπει να τρέξουμε για τον δακτύλιο. Ο χρόνος περνάει με το απίστευτο άγχος του Νίκου αν θα τα καταφέρουμε και τις διηγήσεις του άγνωστου διπλανού μας, φανατικού, που είχε πάει σε όλες τις φετινές συναυλίες των U2 σε όλες τις πόλεις... Και με μουσική υπόκρουση από το κινητό του, τόσο δυνατά που στο τέλος ήθελα να φωνάξω ΦΤΑΝΕΙ, θα τους δούμε και ζωντανούς! <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">Μέρος Τέταρτο</span> <br /><span style="font-weight: bold;">Vertigo</span> <br />Ώρα 5.30 συνεπείς στο ραντεβού της η διοργανώτρια εταιρεία ανοίγει τις πόρτες, πρώτα για εμάς τους 500 και μετά για τους πίσω από εμάς. Αφού μας κόβουν το απόκομμα του εισιτηρίου αρχίζει ένας αγώνας ταχύτητας που έλεγα ότι θα αφήσω την τελευταία μου πνοή στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ευτυχώς, δεν υπάρχει ο ανταγωνισμός των άλλων συναυλιών, αφού η οργάνωση είναι αρκετά καλύτερη και μπαίνουμε κατά μπουλούκια. Όμως και πάλι, όταν πια φτάνουμε και παίρνουμε τη θέση μας μέσα στον δακτύλιο των 1000, η ανάσα βγαίνει κοφτή και ζορισμένη, ο ιδρώτας τρέχει από τα μέτωπά μας και ζαλάδα απειλεί να μας ξαπλώσει ανάσκελα. Όσοι καταφέραμε και μπήκαμε από τους πρώτους, κοιταζόμαστε αποκαμωμένοι χωρίς για λίγο να λέμε ούτε λέξη, μόνο παίρνοντας μικρές εισπνοές που στέλνουμε στα πνευμόνια κι αυτά στις καρδιές που χοροπηδούν σαν τρελές στο στήθος:.Και τότε Ανθίζει το Χαμόγελο λες και κερδίσαμε το χρυσό μετάλλιο στους ολυμπιακούς αγώνες. Τα καταφέραμε. Ναι. Είμαστε Μέσα. <br />Και τώρα επιτέλους, μπορώ να καθίσω κάτω χωρίς άγχος. <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">Μέρος Πέμπτο</span> <br /><span style="font-weight: bold;">Some Days Are Better Than Others</span> <br /> <br />Το σκηνικό μέσα στο στάδιο δείχνει μεγαλόπρεπο. Κάτι σαν διαστημόπλοιο η σκηνή και δύο γέφυρες στα δεξιά και στα αριστερά μας. Τεχνικοί πηγαινοέρχονται φουριόζοι ελέγχοντας καλώδια και συνδέσεις και λειτουργίες που ούτε μας περνάει από το μυαλό που μπορεί να χρησιμεύουν. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKv0p5TjQI/AAAAAAAAAWw/-vTtFK6-gSU/s1600/P1040171.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKv0p5TjQI/AAAAAAAAAWw/-vTtFK6-gSU/s400/P1040171.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513162212989177090" border="0" /></a> <br /> <br />Δεν δίνουμε πολύ σημασία, έτσι κι αλλιώς, μέχρι που βγαίνει ο πρώτος προγραμματισμένος ως support της συναυλίας, ο τραγουδιστής των Blackfield, <span style="font-weight: bold;">Aviv Geffen</span>. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKxG5MsiVI/AAAAAAAAAXQ/Oe-Kvp9yNzA/s1600/P9030132.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKxG5MsiVI/AAAAAAAAAXQ/Oe-Kvp9yNzA/s400/P9030132.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513163625846311250" border="0" /></a> <br /> <br />Σηκωνόμαστε να ξεμουδιάσουμε. Η εμφάνισή του παράξενη, σαν ανεπιτυχής αντιγραφή του Dave Gahan, με μαύρο μπλουζάκι με παγιέτες και γκλίτερ στα μάτια. Η φωνή καλή, αλλά όχι τόσο καλή όσο στα άλμπουμ. Παρόλα αυτά αξιοπρεπής παρουσία, όμορφη μουσική. Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι μέλος του τεχνικού προσωπικού του φορούσε μπλούζα με στάμπα "Fuck You, We Are From Israel"... <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKyxHy6O6I/AAAAAAAAAXo/lhxAYcsDI78/s1600/P9030131.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKyxHy6O6I/AAAAAAAAAXo/lhxAYcsDI78/s400/P9030131.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513165450830822306" border="0" /></a> <br /> <br />Στην ώρα τους, στις 8.15 βγαίνουν και οι <span style="font-weight: bold;">Snow Patrol</span> που με ανυπομονησία περίμενα. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKxVqA3wZI/AAAAAAAAAXY/ewcWfa159Ts/s1600/P9030148.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKxVqA3wZI/AAAAAAAAAXY/ewcWfa159Ts/s400/P9030148.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513163879468220818" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKxw3eueDI/AAAAAAAAAXg/81YHbMoCfks/s1600/P1040224.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKxw3eueDI/AAAAAAAAAXg/81YHbMoCfks/s400/P1040224.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513164346939570226" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKza8aqyGI/AAAAAAAAAXw/As3SgIjv84g/s1600/P1040217.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKza8aqyGI/AAAAAAAAAXw/As3SgIjv84g/s400/P1040217.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513166169330862178" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKzzM_EQSI/AAAAAAAAAX4/-3Uh0Yfd_6w/s1600/P1040249.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIKzzM_EQSI/AAAAAAAAAX4/-3Uh0Yfd_6w/s400/P1040249.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513166586095354146" border="0" /></a> <br />Και δεν μας απογοητεύουν. Ενέργεια, μελωδία, σκηνική παρουσία, φρεσκάδα και επαφή με τον κόσμο από το πρώτο δευτερόλεπτο της εμφάνισης. Τραγουδάμε όσα από τα τραγούδια τους ξέρουμε και χορεύουμε σε όσα δεν ξέρουμε. Σχεδόν θέλουμε κι άλλο, όταν φεύγουν. <br /> <br /> <br /> <br />Μα πλησιάζει η ώρα... Το παράξενο ρολόι που εμφανίζεται στην οθόνη του video wall πάνω από τα κεφάλια μας, μοιάζει να τρελαίνεται κι αυτό χάνοντας και κερδίζοντας λεπτά. Κάτι που αποδεικνύεται ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίο...<span style="text-decoration: underline;"> <br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK0NM5G0EI/AAAAAAAAAYA/4qvRL16g8AY/s1600/P1040270.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK0NM5G0EI/AAAAAAAAAYA/4qvRL16g8AY/s400/P1040270.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513167032746954818" border="0" /></a> <br /> <br />Γιατί όταν οι δείκτες δείχνουν 12 και ακούγεται η φωνή του David Bowie στο Space Oddity σαν ανάστροφη Σταχτοπούτα που της πήρε όλα η Μαγεία και της μετέτρεψε το Άρμα σε κολοκύθα, εμείς βλέπουμε την κολοκύθα να γίνεται Διαστημόπλοιο και ταξιδεύουμε άλλοι στα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, άλλοι στις στιγμές που αγοράζαμε τους δίσκους και τα cd τους, άλλοι στην ταύτιση με τις μουσικές και τις ιδέες, άλλοι στο αλκοόλ που έρεε στις φλέβες μας υπό τους ήχους του One και άλλοι στον ήχο που έκανε το παπούτσι μας καθώς το χτυπούσαμε στο πάτωμα στον ρυθμό του Sunday Bloody Sunday. <span style="font-weight: bold;">Οι U2 ανεβαίνουν στη σκηνή.</span> <br />Δεν το βλέπω σε βίντεο, δεν το βλέπω στο MTV. To ζω. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK1CVHSU4I/AAAAAAAAAYI/2rxowdZjUlQ/s1600/P9030171.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK1CVHSU4I/AAAAAAAAAYI/2rxowdZjUlQ/s400/P9030171.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513167945486979970" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2V01QgXI/AAAAAAAAAYg/CkeNhVP9az0/s1600/P1040282.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2V01QgXI/AAAAAAAAAYg/CkeNhVP9az0/s400/P1040282.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513169379930440050" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2VR58JrI/AAAAAAAAAYY/S3DGVrOQee8/s1600/P1040275.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2VR58JrI/AAAAAAAAAYY/S3DGVrOQee8/s400/P1040275.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513169370554836658" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2U4W6orI/AAAAAAAAAYQ/Vecpno8E704/s1600/P1040281.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2U4W6orI/AAAAAAAAAYQ/Vecpno8E704/s400/P1040281.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513169363697050290" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2WElQt1I/AAAAAAAAAYo/vg5pGxr0Gzg/s1600/P1040329.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK2WElQt1I/AAAAAAAAAYo/vg5pGxr0Gzg/s400/P1040329.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513169384158312274" border="0" /></a> <br />Για τις επόμενες δύο ώρες και μερικά ακόμη λεπτά εικόνες από το παρελθόν συναντούν εικόνες του τώρα και φτιάχνουν έναν πίνακα που με αφήνει τόσο σαστισμένη που σχεδόν νοιώθω ότι ήμουν στη θάλασσα πριν πολλές πολλές εβδομάδες. Ότι ονειρεύτηκα τις διακοπές τις μέδουσες, τα ψάρια και τα θαλάσσια βρύα ή ότι ονειρεύομαι τώρα, αλλά σε κάθε περίπτωση νοιώθω τόσο καλά, άρα η Μαγεία υπάρχει. Και το αποδεικνύει η αγάπη του κόσμου,οι διαφορετικές ηλικίες,ο παλμός, το πόσο ψηλά μπορούμε να χοροπηδήσουμε στο Όνομα της Αγάπης για την μπάντα και το πόσο πολύ μπορεί να ομορφύνει το πρόσωπο με το χαμόγελο του ενθουσιασμού. <br /> <br />Αυτό το <span style="font-weight: bold;">Χαμόγελο</span> δίπλα σου και μέσα σου κρίνει την επιτυχημένη συναυλία. <br />Και αυτή ήταν. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4P4H9m4I/AAAAAAAAAZI/Z9nEOcwlzc0/s1600/P1040502.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4P4H9m4I/AAAAAAAAAZI/Z9nEOcwlzc0/s400/P1040502.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513171476758240130" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4Pmy-L_I/AAAAAAAAAZA/uQAQPME4EcE/s1600/P1040490.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4Pmy-L_I/AAAAAAAAAZA/uQAQPME4EcE/s400/P1040490.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513171472106794994" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4O-2hXOI/AAAAAAAAAYw/WCAICpTCXDE/s1600/P1040384.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4O-2hXOI/AAAAAAAAAYw/WCAICpTCXDE/s400/P1040384.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513171461384264930" border="0" /></a> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4PDIWQ8I/AAAAAAAAAY4/wR16lQuUqv8/s1600/P1040448.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4PDIWQ8I/AAAAAAAAAY4/wR16lQuUqv8/s400/P1040448.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513171462532776898" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TIK4O-2hXOI/AAAAAAAAAYw/WCAICpTCXDE/s1600/P1040384.JPG"> <br /></a> <br /> <br /><span style="font-style: italic;font-size:100%;" > <br /></span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link style="font-style: italic;" rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CCHRISS%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style="font-style: italic;font-size:100%;" ><span style="font-size:12pt;"><span style="font-size:85%;">Κόντρα στις προσδοκίες μου και στις προβλέψεις κάποιων, οι U2 απέδειξαν ότι είναι αυτό που λέμε Μεγάλο Συγκρότημα. Από αυτά που έγραψαν ιστορία στη μουσική και ως τέτοια αξίζουν</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">και τα χρήματα και την ταλαιπωρία για</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">να</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">τα δει κάποιος. Κορυφαίες στιγμές η αρχή με το Beautiful Day, το One, το Hold Me Thrill Me Kiss Me Kill Me, το In The Name Of Love και το φινάλε με το With Or Without You. Μοναδική στιγμή που δεν</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">με ικανοποίησε απόλυτα ήταν αυτή του Miss Serajevo, αφού η απουσία της</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">φωνής του εκλιπόντος Pavarroti ήταν για μένα εμφανής.Mικρή στεναχώρια που δεν άκουσα τα αγαπημένα μου Even Better Than The Real Thing, Lemon,Τhe Unforgetable Fire και Νew Year's Day. Ο</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">Βοno και ο Εdge όπως πραγματικά τους είχα στο μυαλό μου, σαν να πέρασε ο χρόνος ευγενικά από πάνω τους. Φοβερή η σκηνοθετική</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">άποψη της συναυλίας καθώς και η ιδέα των 360 μοιρών,που απ' όσο μου είπαν και</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:85%;">φίλοι από τις κερκίδες, σαν εικόνα έδινε την αίσθηση της ενότητας του κόσμου και επέτρεπε σε όλους να παρακολουθούν σχεδόν ανεμπόδιστα από όπου και αν κάθονταν. Ίσως αυτό να ήταν και η κεντρική ιδέα. Tέλος, μακάρι να ευαισθητοποιήθηκε έστω και ένας από εμάς από την εμφάνιση και παρουσία της Διεθνούς Αμνηστίας και τα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα της συναυλίας, παρόλες τις επικρίσεις που ακούγονται για τον Bono και την παρέα του. <br /></span> <br /> <br /> <br /></span></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"> Υ.Γ.Οι φωτογραφίες είναι όλες δικές μου και του Νικήτα. Σας παρακαλώ να μην τις χρησιμοποιήσετε χωρίς να συνεννοηθούμε πρώτα με σχόλιο και χωρίς αναφορά της πηγής. Ευχαριστώ</span></span>. <br /> <br /></div> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8355031797478274318?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-86069149641064442842010-08-13T03:15:00.010+03:002010-08-13T04:27:10.854+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Είναι κάποιες στιγμές που όλα συμπίπτουν και όλα συντρέχουν και όλα στέκονται για λίγο πάνω στον αέναα κινούμενο Χρόνο. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Που άνθρωποι ξένοι μέχρι χθες βρίσκουν την ευτυχία στην συμπάθεια, την αγάπη, τη φιλία του ενός προς τον άλλον. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πού κάθε φορτίο, λες και μοιράζεται αναμεταξύ τους και εκμηδενίζει σχεδόν το σημαντικό του βάρος και φυτρώνουν φτερά για νέες περιπέτειες. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ναι υπάρχουν τέτοιες στιγμές. </span><span style="font-family:trebuchet ms;">Από αυτές που τα ενεργειακά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">μπουκαλάκια</span> γεμίζουν και ξεχειλίζουν και γελούν ασταμάτητα και κλαίνε γλυκά γιατί έχουν παρέα, ζεστές ψυχές που ελπίζουν.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Εκείνες τις στιγμές σκεφτόμουν πριν λίγες μέρες κοντά σε μερικούς από τους πρωταγωνιστές πρόσφατης <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ευτυχισμένης</span> συνάντησης και ψυχικής σύμπτωσης.<br />Μόνο που το κινηματογραφικό σκηνικό ήταν αυτή τη φορά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">θλιμμένο</span> Ήταν Αποχαιρετισμός ενός νέου ανθρώπου. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μάτια βουρκωμένα, χρόνος παγωμένος, άκρα μουδιασμένα. Πλήθος ντυμένο στα ασπρόμαυρα, μα κυρίως άσπρα, παρακολουθεί σιωπηλό. Ανεμίζουν οι λευκές φούστες σαν περιστέρια που συνοδεύουν την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">ταξιδιάρα</span> ψυχή, μυρίζουν τα λευκά τριαντάφυλλα του ανθοπωλείου, που συνήθως δεν έχουν κανένα άρωμα, μα τέτοια μέρα αποκτούν αυτό της απώλειας και της <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">τραγικότητας</span></span>.<br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κοιτάζω γύρω μου τα δικά μας πρόσωπα και βλέπω πάλι τον Χρόνο να σταματά.</span><span style="font-family:trebuchet ms;">Οδυνηρά αυτή τη φορά, μ' ένα μολύβι να βάζει ένα ερωτηματικό στο τέλος κάθε σιωπηλού λογισμού μετατρέποντάς τον σε υπαρξιακή ερώτηση. Μέσα στις θολές μου σκέψεις, </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_7">στέκομαι</span> λίγο κι αναρωτιέμαι, για πολλοστή φορά, <span style="font-style: italic;">τι μας κάνει να αγαπάμε; </span> Τι μας δημιουργεί το δέσιμο και τη διάθεση να χτίσουμε, να μείνουμε; Είναι η συμβατότητα των χαρακτήρων; Είναι η κατανόηση; Η στήριξη; Η επικοινωνία; Η απλή σύμπτωση;</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Μα όσο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">πιο</span> θολά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">νοιώθεις</span>, καμιά φορά, τόσο η αλήθεια, αυτή η προσωπική σου, σου φανερώνεται ξεκάθαρα και απλόχερα. Με μια εικόνα μιας φωτογραφίας που περνάει για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου από την οθόνη του μυαλού σε γλιτώνει από λαβύρινθους σκέψης και συμπεράσματα αδιέξοδα.<br /><br />Είναι Οι Στιγμές.<br />Αυτές είναι που μας κάνουν ν' αγαπάμε.<br />Αυτές είναι που έρχονται σε ανύποπτη φάση και μας παίρνουν από το χέρι ,για ένα ταξίδι στο μέσα μας μέσα από τους άλλους.<br />Αυτές είναι που ζουν και φωτίζουν τις μέρες μας ακόμα κι αν δεν υπάρχει ούτε ένα αστέρι οδηγός.<br />Αυτές είναι ο <span style="font-style: italic;">μοναδικός πραγματικός μας πλούτος.</span><br /><br /><br />Αγκαλιάζοντας τον Δικό μας, <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">πια</span>, Άνθρωπο για τα καθόλου τυπικά συλλυπητήρια ο κύκλος της σκέψης μου είχε κλείσει.<br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">Ήξερα</span> γιατί ήμουν εκεί.<br />Και γιατί θα προσπαθήσω με φροντίδα να μείνω.<br /><br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TGSeCVpAP9I/AAAAAAAAAV4/cLtGpCANUSI/s1600/armenististeam.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TGSeCVpAP9I/AAAAAAAAAV4/cLtGpCANUSI/s400/armenististeam.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504698407559643090" border="0" /></a><span style="font-size:78%;"><br /><span style="font-style: italic;"><br />Για τις Στιγμές αυτές και για το ότι είστε Εσείς, σας ευχαριστώ...</span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8606914964106444284?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-38743654633751315302010-08-06T19:19:00.010+03:002010-08-07T12:50:52.758+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Το ημερολόγιο λέει <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"Αύγουστος"</span>.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κι αυτός σέρνεται νωχελικά στα ασφάλτινα σοκάκια σαν σαύρα που αρνείται να λιαστεί από νωρίς και βγαίνει με το πάσο της, πάντα μετά τη μεσημεριανή σιέστα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τόση είναι η Ζέστη.</span>..<br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τα σύννεφα κρέμονται παράξενα ανά μέρες στον Αττικό Ουρανό, ναι αυτόν, τον πολύπαθο, με το νέφος και τις ανάσες εκατομμυρίων ανθρώπων που βηματίζουν κάθε μέρα κάτω από το θόλο του. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κουφόβραση και παράξενη σιωπή κάποιες ώρες, λες και μόνο τον Αύγουστο σέβεται η Αθήνα αυτό που λέμε κοινή ησυχία. Προχθές στην Εθνική Άμυνα, 4 το μεσημέρι μπορούσα να ακούσω τα βήματά μου ξεκάθαρα στα διαλυμένα πεζοδρόμια με τις εκατοντάδες μυστηριώδεις μαύρες τσίχλες κολλημένες πάνω τους. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και ενώ στην Επιφάνεια κυριαρχεί η Ραστώνη, κάτω από τη Γη, εκατοντάδες ανθρώπινα ζουζούνια συνωστίζονται. Παλαιότερα το πόσος κόσμος έχει φύγει για διακοπές μετριόταν με το πόσα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν. Πλέον μετριέται με τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν το Μετρό. Μολονότι η οικονομική δυσπραγία έχει κρατήσει πολλούς στην Αθήνα, κάποια πράγματα διατηρούν τα συνήθη "προγράμματα" του παλιού καλού (ή έστω, καλύτερου) καιρού: τα δρομολόγια των συρμών, ας πούμε, έχουν αραιώσει τη συχνότητά τους σε δεκάλεπτο και οι εναπομείναντες στοιβαζόμαστε απρόθυμα ο ένας στη μυρωδιά του άλλου σε μια καταναγκαστική οικειότητα.<br /><br />Οι κάτοικοι της ευρύτερης Αθήνας ψάχνουμε ακόμα το δρόμο προς την καλοκαιρινή μας Ιθάκη...<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Φέτος δεν έκανα λίστα διακοπών. Δεν έχω καταλήξει καν αν θα φύγω για κάπου και πόσο θα μείνω. Περιδιαβαίνοντας τα μπλογκ βλέπω ότι σε αντίθεση με πέρυσι πολλοί λίγοι επέλεξαν να ασχοληθούν με το θέμα "λίστα" επίσης. Δεν είναι ότι δεν τα κατάφεραν να ξεφύγουν έστω και λίγο από την Πόλη. Αναρτήσεις και ταμπέλες "κλειστόν λόγω διακοπών" μπορώ να μετρήσω αρκετές. Είναι που αυτό το μαύρο σύννεφο της γενικής απαισιοδοξίας ακολούθησε το καλοκαίρι μας, παρόλο που ακόμα και τίποτα να μην κάνουμε παραμένει ένα από τα πιο όμορφα του κόσμου.<br /><br />Είναι που κάθε αρχή νέας εποχής και δύσκολη...και πού πρέπει να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα...<br /></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αλλά για μένα το καλοκαίρι ξανάρχισε με το που άνοιξα το Villa Incognito, του Τομ Ρόμπινς. Κάθε τέτοια εποχή το ανέμελο μα καθόλου απροβλημάτιστο πνεύμα του συγγραφέα με ταξιδεύει. Ακόμα και αν δεν μετακινηθώ καν από τη θέση μου, ανεξάρτητα από το εποχιακό σκηνικό που επιλέγει για να παρουσιάσει τους εκκεντρικούς χαρακτήρες των ηρώων του. Ακόμα και αν ο καμβάς είναι χιονοθύελλα, η αιώνια καλοκαιρινή λιακάδα του μυαλού του ζεσταίνει και φωτίζει με χιούμορ και ευφυΐα το μέσα μου.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και τελικά κατάλαβα ότι ένα βιβλίο, λίγα ρούχα, ένα σημειωματάριο με μερικά χρωματιστά μολύβια και τα βασικά για μια παραλία είναι η απόλυτη λίστα όχι μόνο για το φετινό μα για όλα τα καλοκαίρια. Ανεξάρτητα από τη χιλιομετρική απόσταση που θα ταξιδέψει κάποιος και το πόσο εξωτική θα είναι η παραλία που θα ξαπλώσει.<br /><br />Το κλικ γίνεται πρώτα στο μυαλό (πάντα...).<br />Και ο διακόπτης είναι εκεί για να τον βάλουμε στη σωστή θέση.<br /><br />Γιατί όπως κατέληξε και ο Ντι Κάπριο στην Παραλία</span><span style="font-style: italic;"><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-family:trebuchet ms;">"And me, I still believe in paradise.<br />But now at least I know it's not some place you can look for, 'cause it's not where you go. It's how you feel for a moment in your life when you're a part of something, and if you find that moment... it lasts forever...</span></span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yVPo8gVRdvY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/yVPo8gVRdvY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;"><br /><br /></span></span><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;font-size:78%;" >το κολάζ στην κεφαλίδα είναι της </span><span style="font-family: trebuchet ms;font-size:78%;" class="post-author vcard" ><span class="fn"><span style="font-style: italic;">Amy Knutkowski</span><br /><span style="font-style: italic;">(http://wallflowerimages.blogspot.com)</span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3874365463375131530?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-78971333698133246402010-07-31T21:34:00.007+03:002010-08-01T10:33:36.538+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TFTUQGN5vAI/AAAAAAAAAUQ/1muIv5J60FA/s1600/41571o44zkhcvff.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 282px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TFTUQGN5vAI/AAAAAAAAAUQ/1muIv5J60FA/s320/41571o44zkhcvff.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500254417938136066" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;">...και ξαφνικά χθες βράδυ, ενώ ήμουν ντυμένη με λευκά και πράσινα, κι ένας φούξια ιβίσκος είχε προσγειωθεί στα μαλλιά μου,</span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" > βγήκαν</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> από την ντουλάπα τα δαντελένια μαύρα γάντια μου... οι μαύρες κάλτσες... τα απλά μου μαύρα φορέματα,οι μεγαλύτεροι ηλιακοί συλλέκτες... και μου θύμησαν το φως που έχουν μαζέψει και αντανακλούν πάνω μου όποτε νοιώθω ότι στερεύω από ενέργεια...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">...σαν να άνοιξε μια τρύπα στο χωροχρόνο και να χώθηκα με ευγνωμοσύνη μέσα ... κι ήταν ζεστά και φιλόξενα σκοτεινά...χωρίς απαιτήσεις, χωρίς πρέπει, χωρίς να προσέχω ποιά είμαι και γιατί είμαι... και ο Χορός, ασταμάτητος... δύο ώρες χωρίς διακοπή... ντυμένη αταίριαστα, αλλά <span style="font-style: italic;">τι σημασία είχε;</span> ήμουν εκεί από όπου ουσιαστικά ποτέ δεν έφυγα...ήμουν Σπίτι...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">...και όπως τότε που ατένισα το γαλάζιο της ήρεμης φιλόξενης θάλασσας του Ιούλη με τους ήχους αυτής της σκοτεινής μουσικής και βρήκα το χαμένο σε παρενθέσεις εαυτό μου, έτσι και χθες κατάλαβα ότι το πραγματικό Κάστρο είναι μέσα μου...και δεν έχει καμία κερκόπορτα για όσα εγώ δεν επιθυμώ...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και έκλεισε ο κύκλος.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έτσι απλά.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" >Και</span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" > Ευχαριστώ.</span></span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" > </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-7897133369813324640?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-8355705053304476802010-07-25T23:06:00.007+03:002010-07-25T23:43:31.094+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://rozcawley.typepad.com/autumn_cottage_diarist/images/2008/02/20/pebbles.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 475px; height: 264px;" src="http://rozcawley.typepad.com/autumn_cottage_diarist/images/2008/02/20/pebbles.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχει περάσει καιρός...και σαν ο καιρός αυτός να έτρεξε νερό πάνω σε καυτές πέτρες και να εξατμίστηκε. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχουν περάσει γεγονότα,πρόσωπα..<br />Κι από αυτά, μερικά ξεθώριασαν ανεπανόρθωτα...κι άλλα, την ίδια στιγμή, <span style="font-style: italic;"></span><span style="font-style: italic;"> </span>έκαναν τα χρώματά τους τόσο έντονα, που <span style="font-style: italic;">κάθε </span>που βλέπω το πρωινό μπλε του ουρανού, το πολύ καθαρό και όμορφο, <span style="font-style: italic;">σκάνε κι αυτά στη μέρα μου σαν λουλούδια</span>.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η θάλασσα για μιά ακόμη χρονιά άνοιξε την αγκαλιά της και με κάθε βουτιά λέει μυστικά. Όπως το να μην εμπιστεύομαι ανθρώπους που παίζουν παιχνίδια με τις ψυχές άλλων ανθρώπων</span><span style="font-family: trebuchet ms;">. Και να κοιτάζω πάντα στο βάθος, όχι στην επιφάνεια...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η ζέστη, το καλοκαίρι, αυτός ο αιώνιος ήλιος, που κόντρα σε όσα μπορεί να λέμε, λάμπει <span style="font-style: italic;">πάντα</span> εκεί πάνω, ρίχνει <span style="font-style: italic;">φως</span> στις σκοτεινές πλευρές, τις δικές μου και όλων. Και <span style="font-style: italic;">βλέπω...</span></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το μόνο που θέλω, για την ώρα, είναι ένα καλό καρπούζι, μια σκιά και μια ήσυχη θάλασσα να σκάει στα πόδια μου...<br />Και αυτό το μοναδικό τραγούδι της θάλασσας...<br /></span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Είναι Καλοκαίρι</span><span style="font-style: italic;">,</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Kαιρός διακοπών.</span><br /><br /><br /></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-835570505330447680?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-2084064575626189512010-06-28T03:19:00.004+03:002010-06-28T03:44:57.810+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έβρεχε τόσο όμορφα στο δρόμο της επιστροφής...</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο ουρανός φωτιζόταν σαν οθόνη Σινεμά.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάθε στάλα στο παρμπρίζ και ένας χαιρετισμός της φύσης που διασκέδαζε με τα προβλήματα.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και τότε το ραδιόφωνο είπε ότι δεν φτάνει μόνο αυτό. Και μου έδωσε νότες που είχα καιρό ν' ακούσω. Και που τις αναζήτησα μπαίνοντας σπίτι.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και οι νότες σαν λογική αληλουχία με έφεραν σ' αυτό</span><br /><br /><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wEFugVbzsSo&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/wEFugVbzsSo&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Kαι μέτρησα όλα εκείνα τα Φιλιά, πρώτα, δεύτερα, δεν έχει σημασία, όλα εκείνα τα φιλιά που με ταξίδεψαν κάποτε κάπου και με έφεραν σήμερα εδώ.<br />Στο Σινεμά ο Παράδεισος της δικής μου ζωής.<br /><br />Εκείνα που με έκαναν να κλάψω, να γελάσω, να ζήσω.<br />Τα απλόχερα, τα αυθόρμητα, τα συγκρατημένα, τα ακατάπαυστα, εκείνα που η αναπνοή με πήγε ταξίδι στα νερά του Άλλου και μαζί πήγαμε σε τόπους με πυροτέχνημα και φωτιά και πόνο και χαρά και όλα αυτά σε μια εναλλαγή που έχει το όνομα Ζωή.<br /><br />Και δεν μετάνοιωσα ούτε για ένα.<br />Ακόμη και γι'αυτά που σκάλωσαν στην άκρη των χειλιών.<br /><br />Και πόσο χαίρομαι που όλα αυτά υπάρχουν μέσα μου για πάντα, σαν ταινία...<br />Και που <span style="font-style: italic;">κανείς</span> δεν θα τα ξεθωριάσει αν δεν θέλω εγώ να χάσουν το χρώμα τους...<br /><br /></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-208406457562618951?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-35304162890800564952010-06-27T03:39:00.007+03:002010-06-27T03:59:27.389+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://th03.deviantart.net/fs12/300W/i/2006/260/9/6/black_rose_by_zardo.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 230px;" src="http://th03.deviantart.net/fs12/300W/i/2006/260/9/6/black_rose_by_zardo.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i47.beon.ru/5/36/63605/6/3177106/BlackRose2.jpeg"> </a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Στη Σιωπή ακούς μόνο τη μοναχική σου ανάσα.</span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Δεν υπάρχει το χρώμα καμιάς παρουσίας, πολλές φορές ούτε της δικής σου.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν υπάρχει καν άρωμα, αλλά δεν έχει σημασία, αφού </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >δεν πρέπει</span><span style="font-family:trebuchet ms;">.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σκέφτεσαι ή μπορεί και όχι.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μπορεί κάποιο εξίσου μοναχικό πλάσμα να περάσει δίπλα σου και να μην ακούσετε καν ο ένας τον άλλον. Ίσως να το αισθανθείς αμυδρά. Ίσως να πειστείς ότι το φαντάστηκες.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο δρόμος είναι μπροστά σου και η Επιλογή είναι να τον περπατήσεις.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Χωρίς να ξέρεις τα βήματα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ακόμα και χωρίς μουσική από τα κοχύλια σου.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ακόμα και χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς τίποτα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Είναι εκεί.<br />Μαζί με τη Σιωπή, ίσως το κενό και σένα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Συνοδοιπόροι.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Νέα βήματα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Καλό Δρόμο.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3530416289080056495?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-5736393641561046482010-06-16T02:09:00.010+03:002010-06-16T02:40:58.883+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3660/3360853944_184aabc520.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 500px; height: 326px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3660/3360853944_184aabc520.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.atlantichotelnewquay.co.uk/gfx/shell-sand.jpg"> </a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://pcbeachdailyphoto.files.wordpress.com/2008/09/p1010017.jpg"> </a><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάθε άνθρωπος είναι ένα Νησί.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κι έρχεται η Παλίρροια</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κι ανεβαίνει το Νερό, γκρεμίζοντας τα μικρά οχυρά του.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πλημμυρίζει τις καλλιέργειες του και μένει πεινασμένος. Πνίγει τα μικρά λουλούδια του στο κύμα της. Κι αυτός στέκει για λίγο και μετρά την καταστροφή.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μα φεύγοντας η Άμπωτη αφήνει στην αμμουδιά Κοχύλια...<br />Και σαν σκύψει αυτός να τα μαζέψει η Μουσική τους <span style="font-style: italic;">διαρκεί ώρες, μήνες, χρόνια.</span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μέχρι να αφήσει την τελευταία του ανάσα.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μ' αυτήν την παράξενη μουσική, που έχει το ρυθμό μιας <span style="font-style: italic;">καρδιάς που καλπάζει</span>, ξεχνά οχυρά, λουλούδια και χάρτες. Αυτούς που είχε μέχρι σήμερα.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και το ταξίδι αρχίζει Κάθε Στιγμή.<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-573639364156104648?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-52935082469393694402010-06-14T03:09:00.006+03:002010-06-14T03:27:35.788+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TBV1WL6hBMI/AAAAAAAAAUI/1a1ohxYL6pM/s1600/DSC02088.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TBV1WL6hBMI/AAAAAAAAAUI/1a1ohxYL6pM/s320/DSC02088.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482417145409242306" border="0" /></a><br /><br /><br /><div face="trebuchet ms" style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Σκέφτηκα ότι ο Έρωτας είναι σαν Λουλούδι.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δεν είναι πρωτότυπη σκέψη και δεν είναι αδικαιολόγητη τις μικρές ώρες του πρώιμου καλοκαιριού.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Αλλά να, είδα το λουλούδι του κάκτου στο μπαλκόνι καθώς πάσχιζε να ξεδιπλωθεί και το εμπόδιζε το ίδιο του το σώμα.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Σκέφτηκα να το προστατέψω κάπως...να μην μαραθεί πριν καν ανθίσει...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Το βοήθησα απλά λίγο.</span><br /><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Αλλά τελικά το άφησα στην τύχη του...</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">Γιατί ό,τι είναι να ανθίσει, ανθίζει.</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-5293508246939369440?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-51276598861913762712010-06-12T03:05:00.006+03:002010-07-02T01:05:46.420+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm1.static.flickr.com/161/417885173_348b28f815.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 500px; height: 500px;" src="http://farm1.static.flickr.com/161/417885173_348b28f815.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Φαντάσου ένα πάρκο τη νύχτα.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Το σκοτάδι ρίχνει τις σκιές του και τα δέντρα συνωμοτούν με τους θάμνους.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το ποτιστικό έχει σταματήσει να ψεκάζει νερό από το απόγευμα και το έδαφος είναι νοτισμένο.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Πού και πού ακούγεται ένας Γκιώνης που όχι και τόσο απεγνωσμένα ψάχνει τον αδελφό του.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Χιλιάδες μικρά μάτια είναι στην πλάτη σου.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τα βήματά σου ηχούν ρυθμικά στο πλακόστρωτο.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Η όσφρησή σου ξυπνάει μνήμες που δεν έχεις.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Περιπλανιέσαι σε μυστικό βασίλειο με μονοπάτια.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και βγαίνεις στο ξέφωτο.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ξαπλώνεις στο χορτάρι με το φόβο της υγρασίας.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τ' αστέρια και η υπόγεια σιωπή σε αποζημιώνουν.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και το τραγούδι των βατράχων.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Kοιμήσου τώρα.<br /><br /></span></span></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Το παρόν είναι εδώ και τόσο έντονο όσο το κάψιμο στο πόδι σου.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-5127659886191376271?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-31677862715483583402010-06-08T00:46:00.003+03:002010-06-08T01:03:06.988+03:00<span style="font-family: trebuchet ms;">Στάθηκα εκεί με τα χέρια τυλιγμένα γύρω από το κορμί μου.<br /><br />Οι εικόνες<span style="font-style: italic;"> </span>, οι γεύσεις και οι λέξεις<span style="font-style: italic;"></span> της νύχτας που μόλις έφυγε ανακατωμένες στο κεφάλι.<br /><br /></span><span style="font-family: trebuchet ms;">Χωρίς τίποτα άλλο πέρα από αυτά και ένα πενηντάευρω που μου δάνεισαν για να γυρίσω σπίτι. </span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Είχε ήδη ξημερώσει για τα καλά και οι ταξιτζήδες έξω από το Χίλτον έπαιρναν ένα πρωινό υπνάκο περιμένοντας το ξύπνημα των τουριστών. </span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Είχε ψύχρα και ήμουν εξουθενωμένη</span>.<br /><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Και τότε, έτσι ξαφνικά, διαπίστωσα απλά πόσο</span><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;"> ελαφριά</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> ένοιωθα εκείνη τη στιγμή.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δεν είχα ταυτότητα, δεν είχα κινητό, δεν είχα κλειδιά, δεν είχα πορτοφόλι. </span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Σχεδόν δεν είχα όνομα. Ήμουν απλά ένας άνθρωπος με μια αλλαξιά ρούχα και ένα πενηνταευρω στο χέρι.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Και μου ήρθε η παρόρμηση να μη γυρίσω πίσω. Πουθενά σε όσα ήξερα.<br />Σαν όλους αυτούς που μετά τους ψάχνουν </span><span style="font-style: italic; font-family: trebuchet ms;">απεγνωσμένα</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> τα διάφορα "φως στο τούνελ". </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Τόσο Ελεύθερη. </span><br /><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic;">Και μόνο γι' αυτό το αίσθημα, σαν να φύτρωσε μέσα μου ένα λουλούδι ευγνωμοσύνης για τον άγνωστο κλέφτη της τσάντας μου το Σάββατο το βράδυ.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3167786271548358340?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-54131402976248808742010-06-05T11:07:00.004+03:002010-06-05T11:18:21.034+03:00<div style="text-align: justify;"> <span style="font-family:trebuchet ms;">Αν και ο καιρός βροχερός, με μια υποκαλοκαιρινή δροσιά να σέρνεται ανάμεσα στις γραμμές μας, </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αν και με το αριστερό μου πόδι σχεδόν πρισμένο από άτσαλο πάτημα συγχορεύτριας στην πίστα χθες,</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> Αν και με άσχημο πιάσιμο στην ωμοπλάτη που με φόρτωσε με στρώσεις κρέμας όπως η τούρτα μόνο που δεν τρωγόμουν,</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">ξύπνησα παράξενα αισιόδοξη.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και ακούω από το πρωί ελληνική μουσική. Και πολύ μ' αρέσει.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ένα όμορφο καλοκαίρι ξετυλίγεται μπροστά και κόντρα στα προγνωστικά</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Θα Το Ζήσουμε, ως την τελευταία του μέρα, εκείνη που θα βγάζουμε τα φθινοπωρινά από τις ντουλάπες.<br />Μόνο να μην το φοβηθούμε. Ο φόβος δεν έχει θέση.<br /><br />Καλημέρα και Καλό Σαββατοκύριακο και Καλό Καλοκαίρι.<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img261.imageshack.us/img261/1929/agiosfokas3pq.png"><img style="cursor: pointer; width: 750px; height: 563px;" src="http://img261.imageshack.us/img261/1929/agiosfokas3pq.png" alt="" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-5413140297624880874?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-21736927969266111092010-05-29T01:23:00.008+03:002010-05-29T02:30:06.250+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TABQwnM1U0I/AAAAAAAAAUA/UFdxY4BLMLc/s1600/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 280px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/TABQwnM1U0I/AAAAAAAAAUA/UFdxY4BLMLc/s400/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476465942969275202" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Ανάμεσα στα πολλά βιβλία τέτοιου τύπου που έχω διαβάσει, κάπου πήρε το μάτι μου τη συμβουλή να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν μιλάμε σε ένα παιδί για τις ιστορίες γύρω από τη γέννησή του.<br /><br />Σήμερα, μέρα που είναι, αναρωτιέμαι, τι γίνεται με τους ενηλίκους; Μπορούμε το ίδιο ελεύθερα να τους πούμε αυτά που ξέρουμε για τη γέννησή τους; Για το αν οι γονείς του ήταν ερωτευμένοι ή όχι όταν τραγούδησαν το ερωτικό τους τραγούδι και άναψε ο σπινθήρας της νέας ζωής; Αν ήταν ευτυχισμένοι όταν κόπηκε ο ομφάλιος λώρος και το μωρό έμπηξε την πρώτη του επίσημη κραυγή ενώ παράξενα όντα στα άσπρα του χτυπούσαν όχι ενθαρρυντικά την πλάτη;<br /><br />Σκέφτομαι, τελικά, δεν έχει σημασία.<br /><br />Αυτοί που προηγήθηκαν της δικής μου ύπαρξης, ανταποκριτές όσων δεν ξέρω αναφέρουν ότι γεννήθηκα νωρίτερα απ' όσο υπολόγιζαν γιατί είχα ήδη συμπληρώσει το βάρος μου και εφόσον θα ερχόμουν στον κόσμο με καισαρική δεν υπήρχε λόγος να περιμένουν άλλο . Οι γονείς μου και ο γιατρός έδωσαν ραντεβού στο μαιευτήριο, Σάββατο 29 Μαΐου, το πρωί.<br /><br />Γεννήθηκα γρήγορα, λένε. Όχι εύκολα, αλλά μέσα σε είκοσι λεπτά. Κινδυνέψαμε κι εγώ και η μητέρα μου από συμφύσεις στη μήτρα, και ήμασταν τυχεροί όλοι που ο γιατρός ήταν έμπειρος και καλός.Ήδη η απόφαση της τρίτης καισαρικής τομής ήταν μεγάλη εκείνη την εποχή που συνήθως οι δύο ήταν το ανώτατο επιτρεπτό όριο.Τυχαία έμεινε έγκυος η μητέρα μου και σίγουρα προβληματίστηκαν και οι δύο γονείς μου για το αν έπρεπε να συνεχιστεί η εγκυμοσύνη. Τελικά, βάρυναν και η γνώμη του μπαμπά που σαν γιατρός πίστεψε από την αρχή ότι όλα θα πάνε καλά και η απόφαση της μαμάς ότι θα το προσπαθήσει.<br /><br />Τις πρώτες ώρες της ζωής μου, λένε, τους κοίταζα όλους εξεταστικά. Από τη στάση που είχα στην κοιλιά η μύτη μου είχε πατικωθεί και σε συνδυασμό με τα πυκνά μαύρα μαλλιά μου με έκαναν να ομοιάζω μάλλον με ξωτικό. Η αδελφή μου, που προηγείται κατά πεντέμισι χρόνια, έβαλε τα κλάματα μόλις με είδε. Ποτέ δεν κατάλαβα αν έκλαψε από συγκίνηση ή φόβο. Απλά θυμάμαι να μου λένε ότι έκλαιγε με λυγμούς. Για τις αντιδράσεις του αδελφού μου δεν έχω ενημέρωση. Νομίζω ότι και οι δύο ήταν ενθουσιασμένοι στο βάθος γιατί επιτέλους "η μαμά τους έκανε ένα αδελφάκι να παίζουν".<br /><br />Από εκείνο το Μαγιάτικο πρωινό που σήμανε την έναρξη της θητείας μου σ'αυτή τη διάσταση κάθε χρόνο σκέφτομαι τη μητέρα μου να ξεκινάει για το μαιευτήριο. Σκέφτομαι τις περιγραφές της πριν την νάρκωση, τα αστεία των γιατρών και τη μαύρη μάσκα του αναισθητικού,πάνω στο πρόσωπό της όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες. Θυμάμαι τα λόγια που άκουσε κατά την ανάνηψη, ότι κινδυνέψαμε. Και τα λίγα που μου ανέφερε για την περίοδο της εγκυμοσύνης της: ότι μου έλεγε καληνύχτα πριν κοιμηθούμε ακουμπώντας το χέρι στην κοιλιά της, ότι με χαιρετούσε με ένα άγγιγμα όταν κολυμπούσα ανήσυχα στο αμνιακό υγρό.<br /><br />Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα πέρα από την ευγνωμοσύνη για τη μέχρι τώρα πορεία, νοιώθω και ένα δέος για την ύπαρξη την ίδια, πιο έντονο από τις υπόλοιπες ημέρες.Αν και δεν κάνω κατ' ουσία ανασκόπηση, εικόνες από τη γέννηση και από την ως τώρα ζωή μου έρχονται άτακτα στο σύννεφο που αφήνει ο καπνός από τα κεράκια που σβήνω και με συντροφεύουν, άλλοτε γλυκά άλλοτε πιό πικρά, σίγουρα όμως δικά μου.<br /><br />Σ' αυτά τα γενέθλια που ξημερώνουν σε μερικές ώρες λέω να μην φέρω στο μυαλό μου το ποίημα "Κεριά" του Καβάφη, όπως έκανα ως τώρα.<br />Νομίζω ότι στο εξής θα διαβάζω το Che fece...il gran rifiuto και ιδίως την πρώτη του στροφή.<br /><br />Καλή διαδρομή.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_vhmEvrq3I3s/Scw8q_qA6eI/AAAAAAAAAIc/jhdro8jI_PM/s400/birthday_candles.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_vhmEvrq3I3s/Scw8q_qA6eI/AAAAAAAAAIc/jhdro8jI_PM/s400/birthday_candles.jpg" alt="" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-2173692796926611109?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-77561780435796554832010-05-27T22:59:00.002+03:002010-05-27T23:39:54.906+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.photogalaxy.com/pic/marbo-48/blue_moon.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 460px; height: 400px;" src="http://www.photogalaxy.com/pic/marbo-48/blue_moon.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Παλαιότερα σταχυολογούσα τα γεγονότα της ημέρας κρατώντας τα καλύτερα. Στεκόμουν σε όσα με έκαναν να χαρώ, να λυπηθώ, να σκεφτώ. Κάθε βράδυ είχα ραντεβού με τον εαυτό μου και έγραφα. Σελίδες ατελείωτες σε μπλε απλά τετράδια με διάφορες ασημαντότητες που προφανώς έφτιαξαν το παζλ του εαυτού μου.<br /><br />Με τον καιρό το γράψιμο αραίωσε. Πέρασαν χρόνια από τότε που αριθμούσα τα ημερολόγια μου, από τότε που συχνά κοιτούσα στις αντζέντες και τα σημειωματάρια τι έκανα πριν ένα χρόνο τέτοια μέρα. Ούτε θυμάμαι σε ποιόν αριθμό σταμάτησα. Ούτε ξέρω πόσα ενεργά ημερολόγια έχω αυτή τη στιγμή. Ούτε τι ύφος έχω στο καθένα από αυτά.Δεν ξέρω καν αν έχει σημασία να τα ξαναβρώ.<br /><br />Το πρώτο άλλοθι είναι γιατί όσα σκέφτομαι και θέλω να βγάζω στο χαρτί μπορεί να πέσουν σε λάθος χέρια. Το δεύτερο ότι δεν έχω χρόνο. Αλλά και εγώ και ο εαυτός μου ξέρουμε ότι δεν είναι αυτός ο λόγος. Μεταξύ μας, όλοι ξέρουμε αυτό το κοινό μυστικό: ότι όσο βαδίζουμε στη ζωή αυτό που μετράει είναι το Τώρα. Και ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει άλλη διάσταση από το Τώρα. Ένα συνεχές, αέναο Τώρα που ζητάει να είμαστε παρόντες στην δική μας παράσταση.<br /><br />Από αυτήν την άποψη το γράψιμο για μένα πια έχει αλλάξει μορφή. Δεν είναι γεγονότα. Τα γεγονότα είναι μόνο αφορμές : για σκέψη, για δράση, για αγάπη, για αλλαγή, για επαναπροσδιορισμό, για δημιουργία.Το κέντρο βάρους έχει μετατοπιστεί στο σημείο αυτό που με βοηθάει να στέκομαι αέρινα πάνω από την ίδια μου την ύπαρξη. Και να την παρατηρώ <span style="font-style: italic;">αφηρημένα σαν τρίτος, κ</span><span style="font-style: italic;">άπως σαν το σημερινό φεγγάρι που έτσι γεμάτο που είναι με έφερε μπροστά από την οθόνη με τα δάχτυλα να χτυπούν αυτά που θέλουν χωρίς λογοκρισία.</span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-7756178043579655483?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-63872085851874157092010-05-04T22:55:00.006+03:002010-05-04T23:36:55.425+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.wordwiseweb.com/freeexpression/images/end%20of%20the%20world.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 450px; height: 338px;" src="http://www.wordwiseweb.com/freeexpression/images/end%20of%20the%20world.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Είναι βράδυ Τρίτης και επιστρέφω σπίτι.<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Η μέρα σήμερα ήταν κουραστική και ψυχολογικά επιβαρυμένη από τις τελευταίες οικονομικές εξελίξεις που αδύνατον να αφήσουν τους περισσότερους από εμάς ανεπηρέαστους. </span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Βρέθηκα σε μια Γενική Συνέλευση που διήρκεσε τεσσεράμισι ώρες και έφυγα με το κεφάλι καζάνι και την απελπισία να έχει τρυπήσει την όποια άμυνα μου.Οι προοπτικές δεν είναι καθόλου ευοίωνες για τα επαγγέλματα όλων μας και κανένας τελικά δεν θα γλυτώσει από αυτό που ακούγεται τόσο πολύ που το βλέπουμε και στον ύπνο μας </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >"προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο".</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> Το μόνο που συγκράτησα από αυτήν την επαγγελματική μάζωξη ήταν ότι Το Μέλλον Ήρθε. Και δεν ήρθε για καλό.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Περπάτησα προς το Μετρό σε μια πολύ μουδιασμένη Αθήνα. Τα μαγαζιά που κανονικά κλείνουν στις 9, άρχισαν να κατεβάζουν ρολά ήδη από τις 8. Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος δεν είχε διάθεση για ψώνια. Και αύριο δεν θα ανοίξουν καν. Αφίσες παντού στους δρόμους για την αυριανή απεργία ειδοποιούν ότι η αυριανή Τετάρτη δεν θα είναι καθόλου εύκολη για την Αθήνα. Και αυτό θα είναι μόνο η αρχή.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Συνήθως σε μια κατάσταση ανάγκης ψάχνεις αρχικά να πιαστείς από κάπου. Μετά και όταν περάσει το πρώτο σοκ οφείλεις να ερευνάς τις αιτίες της. Και μετά προσπαθείς να αντιμετωπίσεις τα πράγματα ακριβώς ως έχουν. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς οδηγήθηκε η ελληνική οικονομία και η ελληνική κοινωνία στο δύσβατο αυτό δρόμο που θα πρέπει να διανύσει με αβέβαιο μέλλον. Ξέρω μόνο ότι καλώς ή κακώς θα βάλουμε κάτω το κεφάλι και θα προχωρήσουμε.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα αν όλα όσα συμβαίνουν έχουν ή δεν έχουν άμεση σχέση με τον χαρακτήρα μας ως νεοελλήνων, ο καιρός επιβάλλει την αυτοκριτική. Τον πάτο που έχουμε πιάσει αν θέλουμε κατά κάποιο τρόπο να τον μετασχηματίσουμε σε "αποδοτικό" ίσως να πρέπει να διευρύνουμε τον τρόπο σκέψης μας και να δούμε πρώτα απ' όλα τα αρνητικά μας. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι παίζονται διεθνή οικονομικά παιχνίδια στις πλάτες μας και στις ζωές μας, η περίσκεψη και η επιμελής αυτοεξέταση είναι μάλλον ο μοναδικός τρόπος να χτίσουμε κάτι καινούργιο.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Καθόλου δεν μ΄αρέσει να γράφω νουθετικά. Να προτείνω λύσεις όταν δεν μου ζητούνται. Ωστόσο, αν δω τη ζωή μου με την ευθύνη που μου αναλογεί, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάπως το προσωπικό τοπίο γιατί το συλλογικό αδυνατώ. Ίσως αν ο καθένας μας ξεκαθάριζε τα άχρηστά του, τις συνήθειες που τον πάνε πίσω και κατά συνέπεια νοσούν και την ομάδα και το ευρύτερο σύνολο μετά, να είχαμε ένα μικρό αποτέλεσμα. Μπορεί να μην ανακάμψουμε από μέρα σε μέρα, μπορεί να μην μπορέσουμε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα δεκαετιών ή και γενιών ακόμα, αλλά τουλάχιστον ας είναι όλο αυτό αφορμή για να μη ρίχνουμε αλλού τις ευθύνες.<br /><br />Αναρωτιέμαι αν θα προλάβω να ζήσω τη μέρα που ο έλληνας οδηγός, ας πούμε, δεν θα παρακάμψει όλη την σειρά που περιμένει υπομονετικά στο φανάρι από τα δεξιά και θα μπει μπροστά-μπροστά. Την ημέρα που δεν θα μου πάρουν τάχα αδιάφορα τη σειρά στο ταμείο. Την ημέρα που θα μου κόψουν απόδειξη στο κάθε μαγαζί και θα με μεταχειριστούν με ευγένεια και επαγγελματισμό. Την ημέρα που δεν θα ακούω το διπλανό μου να μιλάει ουρλιάζοντας στο κινητό αψηφώντας ότι δεν είναι μόνος του. Και την ημέρα που κι εγώ θα μπορώ να απαιτώ αυτά τα πράγματα ήρεμα και σταθερά χωρίς να μένω παθητική και να συνεισφέρω ένοχα σε όλα τα στραβά.<br /><br />Αν υποθέσουμε ότι μπορούμε σε κάθε κατάσταση να δούμε ένα θετικό, ας πούμε ότι μέσα σε όλη αυτήν την μαυρίλα του Τέλους Εποχής, προσωπικά βρήκα αυτό: τη Νέα Αρχή. Μπορεί να είναι δύσκολη αλλά υπάρχει. Και θέλω να μαζέψω όλα μου τα αποθέματα δύναμης και κουράγιου για να τη ζήσω και να τη μετασχηματίσω σε κάτι καλύτερο.Ελπίζω να μπορέσω. Θέλω να μπορέσω. Θέλω να μπορέσουμε.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-6387208585187415709?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-17266049086683122832010-04-29T17:44:00.003+03:002010-04-29T18:07:59.103+03:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Δεν χρειάζεται προϋπηρεσία.<br />Δεν χρειάζεται συστάσεις.<br />Δεν χρειάζεται απαραίτητα ειδική ενδυμασία.<br />Δεν χρειάζεται να το σκέφτεσαι.<br /><br />Χρειάζεται χαμόγελο που φοριέται στο πρόσωπο.<br />Χρειάζεται ο σφυγμός σου που ανεβαίνει από ενθουσιασμό να στείλει το σήμα στα πόδια και τα χέρια και τα μάτια και τα μαλλιά και την ανάσα σου.<br />Χρειάζεται να ακούς και να μαθαίνεις και να μην ακούς και να αγνοείς αν κάποιος σε αποδοκιμάζει.<br />Χρειάζεσαι Εσύ και ο Εαυτός σου για να συναντήσεις εκεί τους Πολλούς, που, ω! θαύμα, μιλάτε την ίδια γλώσσα.<br /><br />Η αρχή μπορεί να γίνει αυτό το Σάββατο.<br />Με την αρχή του Μάη.<br />Ραντεβού εκεί!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WQDMSfejh2E/S9mZWZkYx3I/AAAAAAAAAoQ/2zeNK5caf0U/s400/a__.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WQDMSfejh2E/S9mZWZkYx3I/AAAAAAAAAoQ/2zeNK5caf0U/s400/a__.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /></div><span style="font-family:trebuchet ms;">Για περισσότερες πληροφορίες </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.myspace.com/djangofestathens2010">εδώ</a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> και </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://kayadesigner.blogspot.com/2010/04/just-swing.html">εδώ</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1726604908668312283?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-31868848130836946932010-04-23T16:32:00.005+03:002010-04-23T17:39:34.873+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_DTRDlJeYVU8/RolPE3WrmVI/AAAAAAAAAFU/qHzeZ1TI6vM/s400/blossom.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 301px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_DTRDlJeYVU8/RolPE3WrmVI/AAAAAAAAAFU/qHzeZ1TI6vM/s400/blossom.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Μπορεί το συνάχι να σε αποπροσανατολίσει; Ή φταίει ο καιρός; Ή μήπως το ΔΝΤ;<br />Νοιώθω σαν να μπουσουλάω σε μια εποχή που δεν καταλαβαίνω απόλυτα, παρόλο που είναι πολύ πιό ξεκάθαρη από άλλες χρονιές.<br /><br />Ο ήλιος πάντως έξω από το μπαλκόνι μου χαμογελάει . Συνεχίζω να φταρνίζομαι αδιάκοπα.<br />Έχει υπολογιστεί ότι η ταχύτητα του φταρνίσματος φτάνει τα 161 χιλιόμετρα την ώρα (μεγαλύτερη τελική ταχύτητα από το αμαξάκι μου) και τρέχω και δεν φτάνω. Και δεν είναι αλλεργικό (ευτυχώς λέω). Ένας φονικός κλιματισμός με εκτέλεσε.<br /><br /><br />Χθες είδα την τελευταία ταινία της τριλογίας του Μιλλένιουμ, Το Κορίτσι Στη Φωλιά Της Σφήκας, και μάλλον απογοητεύτηκα. Στην αίθουσα ζήτημα να ήμασταν 15 άνθρωποι στην προβολή των 10.15 και η υγρασία επιδείνωσε τα συμπτώματα κρυολογήματος μου. Η πλοκή ακολουθούσε σε πολύ αδρές γραμμές αυτήν του βιβλίου, στερώντας από την υπόθεση την γοητευτική πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και των καταστάσεων. Οι προσθήκες του σεναριογράφου μάλλον άστοχες και ο σκηνοθετικός ρυθμός πολύ χαμηλότερος σε σύγκριση με αυτόν της πρώτης ταινίας. Παρέα με τον Μ. δεν ήταν λίγες οι στιγμές που μας έπιασαν τα γέλια από την άσχετη συρραφή των γεγονότων του βιβλίου σε κάτι που μάλλον το πρόδιδε. Πέραν δηλαδή από την αθώωση της ηρωίδας, πολύ λίγα είχαν να κάνουν με την αυτούσια ιστορία. Αναρωτιέμαι αν ο Λάρσον ζούσε, τι άποψη θα είχε γι' αυτό...<br /><br />Βγήκα από το σινεμά με μύτη έτοιμη να εκραγεί αλλά παρόλα αυτά η μυρωδιά από τις λεμονιές και τις αγγελικούλες έφτανε στα κέντρα όσφρησης του εγκεφάλου μου. Ευλόγησα τη φύση που μου χάρισε τόσο ευαίσθητη μύτη που ακόμα και γεμάτη συνάχι μου επιτρέπει να μυρίζω και γύρισα σπίτι να πάρω κάποιο φυσικό αποσυμφορητικά . Κοιμήθηκα αγκαλιά με πολλά πακέτα χαρτομάντιλα και ειδική σακούλα για να τα βάζω μετά τη χρήση.<br /><br />Το φως της ημέρας μου πόνεσε τα μάτια. Το τρίγωνο μέτωπο, μύτη στόμα πλήττεται πάντα όταν κρυώνω και δεν μπορούσα να σηκώσω το βλέμμα στο ταβάνι. Άνοιξα όμως το παντζούρι και η ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα με αποζημίωσε. Λίγες ώρες μετά, ετοιμάζομαι να πάω τη Μίνα βόλτα. Νομίζω ότι όταν θα δει το λουράκι της θα κάνει τρελλές χαρές και θα γεμίσει και τις δικές μου χαμηλά φορτισμένες μπαταρίες.<br /><br />Και ύστερα θα γυρίσω να ανοίξω το εκπληκτικό βιβλίο που μου έχει κάνει δώρο αγαπημένος φίλος, η Τέχνη του Ταξιδιού του Αλαίν Μποτόν και θα ταξιδέψω εκεί που η οικονομική στενότητα δεν με αφήνει. Μέσα στους πίνακες του Έντουαρτ Χόπερ και στις χώρες που με περιμένουν να πάω. Και θα πάω. Αρκεί να βρω την πυξίδα μου που την έχασα κάπου ανάμεσα στα χρησιμοποιημένα συναχομάντηλά μου.<br /><br />Τελικά ίσως και να κάνουν καλό αυτές οι μικρές αδιαθεσίες. Στερούμενη της πλήρους γκάμας των όποιων δυνάμεών μου επανεξετάζω πορείες και σκέψεις, με μικρότερη πάντως ταχύτητα από το φτάρνισμα μου.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3186884813083694693?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-18981866512520518262010-04-16T18:02:00.004+03:002010-04-16T18:32:46.435+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WsE6M_RjBIY/SU85QVSMiHI/AAAAAAAASg4/ewIh460uMls/s320/Lindy_Hop.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WsE6M_RjBIY/SU85QVSMiHI/AAAAAAAASg4/ewIh460uMls/s320/Lindy_Hop.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Δέσε τα παπούτσια </span><span style="font-family:trebuchet ms;">σωστά</span><span style="font-family:trebuchet ms;">. Όχι πολύ σφιχτά, όχι χαλαρά.<br /><br /></span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Κοίτα να είναι κλειστά γιατί μπορεί να σε πατήσουν, έχει πολύ κόσμο στην πίστα.<br /><br /></span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Φόρα τη φουστίτσα που στροβιλίζεται σαν ο Δερβίσης να φόραγε μίνι.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ένα λουλούδι στα μαλλιά ή ένα φιόγκο, εξαρτάται. Αν θέλεις φτιάξε και τη φράντζα ροκαμπίλι.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Βάλε πολύ λακ. </span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Τράβα τη γραμμή του μαύρου μολυβιού στο μάτι. Και κόκκινο κραγιόν, καλύτερα.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μη τυχόν φας αργά πριν βγεις! Πώς θα χωνέψεις χορεύοντας;</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πάρε ένα μπουκαλάκι νερό μαζί. Πού να διασχίσεις την πίστα για νερό στο μπαρ;</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μάζεψε αντοχές, βάλε στόχο να μη φύγεις πριν πονέσουν τα γόνατά σου.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κλείσε την πόρτα μετρώντας τα βήματα και τις φιγούρες.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έφτασες και πάλι.<br /><br />Καπέλα, τιράντες, χαμηλά ασπρόμαυρα μοκασίνια, κίνηση πολύ, μουσικές από άλλη εποχή και όμως να, σ' αυτήν την εποχή, και η Μπλε Αλεπού στη γωνία σε ένα lindy turn σου κλείνει το μάτι.<br /><br />Καλώς ήλθες<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Το Πάρτυ έχει αρχίσει!<br /><br /></span><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/CHRISS%7E1/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-1.png" alt="" /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FN-Q8mHNjAA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/FN-Q8mHNjAA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1898186651252051826?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-41722904956250232182010-04-14T15:10:00.006+03:002010-04-14T16:08:51.130+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Πόσες φορές κομμάτια σαν αυτά που έγραψε ο Μάνος Ξυδούς με έκαναν κομμάτια;</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πόσες φορές κομμάτια σαν αυτά που είχαν την φωνή του Μάνου Ξυδούς με ένωσαν ξανά σε ένα νέο παζλ;</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πόσες φορές αποκοιμήθηκα και στα όνειρά μου και στους εφιάλτες μου κρύφτηκαν σαν ίσκιοι οι Πυξ Λαξ;</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μελοδραματικό, αλλά οι Πυξ Λαξ δεν είναι ακριβώς εδώ.<br />Μουσκεμένα μαξιλάρια, διαλυμένοι εαυτοί παραφυλάνε πίσω από τις νότες τους να με αρπάξουν και να μου θυμίσουν αγγίγματα που δεν θα ξανανοιώσω, μάτια που δεν θα ξαναδώ ποτέ στο βάθος τους, εκεί που οι ίριδες έλεγαν "σ' αγαπώ" και ξανοίγονταν σε ταξίδι σε επικίνδυνα νερά, αυτά του έρωτα. Γι' αυτό αποθηκεύτηκαν.Όλα τους τα cd συγκεντρωμένα με σειρά σε ένα ράφι της βιβλιοθήκης, αυτό με τα ελληνικά, και πάει πολύς, πραγματικά καιρός, που τους άκουσα.<br /><br />Οι αναμνήσεις θέλουν χρόνο να παλιώσουν, να γίνουν σαν το καλό κρασί που το πίνεις γουλιά γουλιά και εκτιμάς το άρωμά του. Αν ανοίξεις το μπουκάλι νωρίτερα η οξύτητα σε χτυπάει σφοδρά και χάνεις την αξία της παλαίωσης. Γι' αυτό το αφήνεις. Και μπορεί και να μην το πιείς και ποτέ, τελικά...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Χθες βράδυ χαζεύοντας τα βραδινά νέα, είδα το πρόσωπο του Προκόπη Δούκα να σφίγγεται στιγμιαία. "Μια δυσάρεστη είδηση, έφυγε ο Μάνος Ξυδούς αιφνίδια". Η ρεπόρτερ ανέφερε κάποιες ασήμαντες πιά λεπτομέρειες, <span style="font-style: italic;">δεν ένοιωσε καλά, μέχρι να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο εξέπνευσε κλπ </span>και εκείνος ο κόσμος που είχα αφήσει στο κελάρι να παλιώσει βγήκε στην επιφάνεια να μεταφέρει τη θλίψη του για το πρόωρο ταξίδι ενός ανθρώπου που έντυσε μουσικά στιγμές μου πολύτιμες.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάθε κομμάτι και μια στιγμή. Μια ζωγραφιά, ένας κόπος να σκαρφαλώσω στο Λυκαβηττό, για τη συναυλία, μια φωνητική χορδή ζορισμένη στο Δίπλα Στο Ποτάμι, ευτυχία και συντρίμμια και ελπίδα και δικαίωση ("δεν θα δακρύσω πια για σένα και μη ρωτάς για μένα"). Νότες στις στιγμές μου.<br /><br />Λόγια πολλά ήδη.<br />Σημασία έχουν τα <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">"Ευχαριστώ για τα ρούχα που έντυσες τις ψυχές μας" </span></span> και μακάρι να φτάσουν στον Ταξιδιώτη που μας άφησε χθες για το Μεγάλο Ταξίδι και πήγε μαζί με τις παλιές αγάπες...Στον Παράδεισο.<br /><br /></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-4172290495625023218?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-38163875258237246452010-04-13T01:04:00.005+03:002010-04-13T02:11:41.065+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.psichogios.gr/datafiles/covers/big/22508.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 133px; height: 200px;" src="http://www.psichogios.gr/datafiles/covers/big/22508.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.e-shop.gr/images/BKS/BIG/BKS.0241891.jpg"> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.psichogios.gr/datafiles/covers/big/22661.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 133px; height: 200px;" src="http://www.psichogios.gr/datafiles/covers/big/22661.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.e-shop.gr/images/BKS/BIG/BKS.0241891.jpg"> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.psichogios.gr/datafiles/covers/big/22662.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 134px; height: 200px;" src="http://www.psichogios.gr/datafiles/covers/big/22662.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.e-shop.gr/images/BKS/BIG/BKS.0241891.jpg"><br /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Πριν λίγο διάβασα την τελευταία γραμμή στο βιβλίο του </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.stieglarsson.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Στιγκ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Λάρσον</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> "Το Κορίτσι Που Έπαιζε με τη Φωτιά". </span><span style="font-family:trebuchet ms;">Χορτάτη από πλοκή και δράση, από τεκμηριωμένη, μεστή γραφή και εικόνες, το κοιτάζω που ξαποσταίνει δίπλα μου μετά από μέρες συνεχόμενες που το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">ταλαιπωρούσα</span> από το κομοδίνο στο κρεβάτι και από το κρεβάτι στην τσάντα μέχρι να βγει στις διαδρομές του μετρό και να μην καταλάβω πώς πέρασε καν η ώρα που έφτασα στο σταθμό προορισμού.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"> </span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Δεν τα καταφέρνω να μην κοιτάξω για άλλη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">μιά</span> φορά τη φωτογραφία του πρόωρα χαμένου συγγραφέα του. Με ευχάριστο, έξυπνο ύφος και γυαλιά παρωχημένης μόδας πόζαρε στο φωτογράφο για την εικόνα που θα συνόδευε το εσώφυλλο με το βιογραφικό του. <span style="font-style: italic;">"Δυστυχώς ο συγγραφέας δεν πρόλαβε να γευτεί το λογοτεχνικό του θρίαμβο αφού, λίγες μόνο ημέρες μετά την παράδοση των τριών τόμων του χειρογράφου του, πέθανε από καρδιακή ανακοπή", </span>διαβάζω..<span style="font-style: italic;">.</span></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">"Το Κορίτσι Που Έπαιζε με τη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Φωτια</span>" είναι η συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου του συγγραφέα. Ο πρωτότυπος τίτλος αυτού του πρώτου έργου ήταν " Άντρες που μισούν τις γυναίκες" αλλά για εμπορικούς, προφανώς λόγους μετονομάστηκε σε "Το Κορίτσι με το Τατουάζ". Σ' αυτό γνωριζόμαστε με την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Λίσμπετ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">Σαλάντερ</span>, την αντισυμβατική <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">αντι-ηρωίδα</span> που μαζί με τον πρωταγωνιστή δημοσιογράφο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">Μίκαελ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">Μπλούμκβιστ</span> ερευνούν τις συνθήκες εξαφάνισης γόνου μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της Σουηδίας. Κοντά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">στ'</span> άλλα ανακαλύπτουν την άκρη του νήματος νεοναζιστικής οργάνωσης και κινδυνεύουν να πληρώσουν με τη ίδια τους τη ζωή.<br /><br />Το πρώτο βιβλίο δεν το είχα ανακαλύψει μέχρι την ταινία. Για την ακρίβεια, είδα την πρώτη ταινία της τριλογίας στις <a href="http://mermyblue.blogspot.com/2009/10/blog-post.html">νύχτες πρεμιέρας </a>μη έχοντας ιδέα τι αφορούσε. Έμεινα έκπληκτη πώς μια Σουηδική παραγωγή με κράτησε καθηλωμένη στη θέση μου, με εξαίρεση κάποιες πολύ σκληρές σκηνές που με έβγαλαν έξω από την αίθουσα. Στη συνέχεια ο Κ. προσφέρθηκε να μου δώσει το βιβλίο, που το αγόρασε κι αυτός μετά την προβολή,ξεκίνησα να το διαβάζω, αλλά γνωρίζοντας την υπόθεση, κάπου το άφησα στην άκρη.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">"Το Κορίτσι Που Έπαιζε με τη Φωτιά" φιγουράριζε στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων πολύ καιρό και σχεδόν είχα ξεχάσει τη διάθεση να το διαβάσω, μέχρι που ήρθε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">μιά</span> από αυτές τις ημέρες που είναι τόσο άδειες και γκρίζες που μόνο ένα καλό βιβλίο μπορεί να τις γεμίσει. Το κενό με έσπρωξε στο βιβλιοπωλείο και έφυγα από αυτό με μια διπλή <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">νάυλον</span> σακούλα γεμάτη βιβλία. Ανάμεσά τους, κι αυτό που μόλις τέλειωσα και στιγμή δεν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_13">μετάνιωσα</span> τα είκοσι ευρώ που κατέβαλα ως αντίτιμο.<br /><br />Στη συνέχεια της ιστορίας η <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Λίσμπετ</span> παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">Μίκαελ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">Μπλουμκβιστ</span>, προσπαθώντας να ενώσει κομμάτια από το παρελθόν της για να δει την πλήρη εικόνα της ζωής της και να προχωρήσει. Σκοντάφτει όμως σε κύκλωμα σωματεμπορίας και κατηγορείται για τριπλή δολοφονία και στις περισσότερες από τις 700 (!) σελίδες του βιβλίου είναι η <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_17">επικηρυγμένη</span> παρανοϊκή δολοφόνος.<br /><br />Την δεύτερη ταινία της τριλογίας δεν την πρόλαβα στους <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">κινηματογράφους.</span> Είχα διαβάσει κάποιες κριτικές που την χαρακτήριζαν ως "ουδέτερη" και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">αμέλησα</span> να τη δω. Αυτή τη στιγμή που έχω διαβάσει το βιβλίο, <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_20">μετανιώνω</span> που δεν το φρόντισα νωρίτερα. Μάλλον θα με βοηθήσει το τοπικό <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">dvd</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">club</span> για να αναπληρώσω το χαμένο έδαφος.<br /><br />Οπωσδήποτε θα αγοράσω και το τρίτο βιβλίο της τριλογίας, το Κορίτσι στη φωλιά της Σφήκας. Και άμεσα, πριν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">ξεθωριάσουν</span> οι εικόνες από αυτό που μόλις διάβασα. Από <a href="http://movie-eaters.blogspot.com/2010/04/millenium-3.html">μια μικρή έρευνα </a>στο διαδίκτυο πληροφορήθηκα ότι και η τρίτη ταινία έρχεται στην Ελλάδα στις 22 Απριλίου. Σχεδόν μπορώ να πω ότι ανυπομονώ.<br /><br />Για όσους αγαπούν την γρήγορη πλοκή και δράση, με τεκμηριωμένη βήμα προς βήμα υπόθεση και πολύ σφιχτή δομή, προτείνω ανεπιφύλακτα τον Στίγκ Λάρσον. Είναι κρίμα που έφυγε τόσο νέος, γιατί είχε να δώσει πολλά...<br /><br />Γιην δεύτερη και την τρίτη ταινία θα επανέλθω αφού τις δω. Η πρώτη πάντως ήταν από τις καλύτερες που έχω δει στο είδος της.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3816387525823724645?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-61464245082791789992010-04-09T16:54:00.003+03:002010-04-09T18:22:26.932+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ekdromes.pblogs.gr/files/f/210697-Rodos%206.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 360px; height: 550px;" src="http://ekdromes.pblogs.gr/files/f/210697-Rodos%206.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Τι με έπιασε απογευματιάτικα να ακούσω Modern Talking;</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αυτό το απροσδιόριστο συγκρότημα, με τα απροσδιορίστου φύλου μέλη με αγέρωχες φράντζες και ενδυματολογικά τερατουργήματα; Αυτό το συγκρότημα που όταν ακούγεται στα πάρτυ το πλήθος σύσσωμο αλαλάζει "ΜΠΡΟΔΕΡ ΛΟΥΙ ΛΟΥΙ ΛΟΥΙ!"</span>;<span style="font-family:trebuchet ms;">Ο μελαχροινός Modern Talking τώρα που τον ξαναβλέπω μου θυμίζει το παγωμένο και σνομπ βλέμμα της αχώνευτης συγκατοίκου της κολλητής μου, της Τζούλης και με πιάνουν γέλια. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Προφανώς με έχει πειράξει η κλεισούρα στο σπίτι. Προφανώς πρέπει να βγω. Και θα το κάνω, οπωσδήποτε. Η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως επικίνδυνη,καθότι δεν έχουμε απόκριες για να με δικαιολογήσω και επίσης δεν μπήκα ακόμη στη μηχανή του χρόνου.Αλλά μέχρι να βγω από το σπίτι βάζω στο Youtube, πρώτα για το You Can Win If You Want, που είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο χαζοτράγουδο.<br /><br />Ακούω προσπαθώντας να μην φέρνω στο μυαλό μου εικόνες της εποχής εκείνης, όχι γιατί είναι πολύ μακρινή, το μακρινό είναι σχετικό πάντα, αλλά γιατί το τώρα είναι πάντα το ζητούμενο. Δεν τα καταφέρνω όμως αφού το επόμενο τραγούδι στα δεξιά της οθόνης με καλεί να ακουμπήσω το βελάκι πάνω του και να κάνω ένα γενναίο δεξί κλικ. Και το κάνω.</span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Atlandis is calling, S.O.S for love και ένα περασμένο καλοκαίρι έρχεται μπροστά στα μάτια μου. Είναι μαγικό πώς η μουσική και τα αρώματα σε γυρίζουν τόσο πίσω όσο καμία διήγηση και φωτογραφία δεν μπορεί.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Θα πας στα ξαδέλφια σου</span>,αποφασίζει η μητέρα μου και με πακετάρει για Ρόδο. Χρυσή εποχή τότε εκεί, ξαπλώστρες και φίσκα στους τουρίστες να μεθοκοπούν στην Παλιά Πόλη με αγνότητα που σήμερα δύσκολα πιστεύεις ότι υπήρξε. Water Slides στο Φαληράκι, κοκτέιλ στα καφέ των ξενοδοχείων, σαμπό και ανεμελιά στις παραλίες. Το Ενυδρείο γεμάτο κόσμο και κάπου εκεί κι εγώ να τοποθετώ δύσκολα την ψάθα μου παρατηρώντας έκπληκτη τον κόσμο των ενηλίκων στον οποίο θα ανήκω σε μερικά χρόνια.<br /><br />Οι εξαδέλφες δουλεύουν σε ρεσεψιόν ξενοδοχείου και παίρνουν πού και πού κι εμένα μαζί να κάνω εξάσκηση στα Αγγλικά μου, μέχρι να έρθει να με πάρει για βόλτες και μπάνια ο συνομήλικος ξάδελφος. Το ξενοδοχείο είναι γεμάτο με κατάξανθα κεφάλια που με δυσκολία προσπαθούν να αρθρώσουν το "Καλημέρα-Καλησπέρα" στις Ελληνίδες ρεσεψιονίστ. Όταν μας βλέπουν στο καφέ μας καλούν στα τραπέζια τους και ξαφνικά, από την απόλυτα άχαρη και μοναστική πρώιμη εφηβεία μου βρίσκομαι ανάμεσα σε ευρωπαίους φίλους διαφόρων ηλικιών. Ανάμεσα σε οικογένειες ατίθασα μωρά με υπέροχες κόκκινες φακίδες, σε δίμετρες καλλονές που εντείνουν την εβηφική μου ανασφάλεια και σε νέους άντρες που παραγγέλλουν μπύρες σχεδόν από το πρωί.<br /><br />Δεκαπέντε ημέρες είναι αυτές που θα μείνω στη Ρόδο και μέσα σ' αυτές έχω γνωρίσει το μισό ξενοδοχείο. Μαζί και ο εξάδελφος που κυριολεκτικά έχει αγαθιάσει από τα κάλλη των Βορείων Γυναικών. Σιγά σιγά διαμορφώνεται μια πιό σταθερή παρέα με τους Ισλανδούς τουρίστες, που είναι πολύ απλοί, ευθείς και προσιτοί. Κανονίζουμε και πηγαίνουμε για μπάνιο όλοι μαζί τα πρωινά, για καφέ το απόγευμα και συχνά-πυκνά με τη συνοδεία της μεγαλύτερης εξαδέλφης σε κάποια disco στην Ιξιά.<br /><br />Έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν θυμάμαι πώς με προσέγγισε ακριβώς ο πρώτος και (μέχρι σήμερα τελευταίος) μεγαλύτερος από μένα άντρας της ζωής μου. Ήταν 20 χρονών, είχε έντονα πράσινα μάτια, όμορφο δεν τον έλεγες, είχε ένα παράξενο όνομα, Φούζι, και ίσια ξανθά μαλλιά. Έκανε παρέα με τον Άρνι, που η μεγαλύτερη εξαδέλφη μου επέμενε να τον φωνάζει Αρνί, και άλλους τρεις συνομήλικους φίλους που καθόλου δεν ανακαλώ τα Ισλανδικά τους ονόματα. Θυμάμαι όμως ξεκάθαρα τη φιλικότητά τους, τα καθαρά τους πρόσωπα, τα δυνατά τους γέλια. Την ευκολία για την οποία μιλούσαν για τη ζωή τους στην Ισλανδία, τα επαγγέλματά τους, που ήταν ή ξυλουργοί ή ψαράδες και τις άπειρες ποσότητες μπύρας που κατανάλωναν ευτυχισμένα.<br /><br />Ο Φούζι ήταν κι αυτός ψαράς. Και από την Ισλανδία. Καθόλου ρομαντικό επάγγελμα και καθόλου κοντινή χώρα για ρομάντζα.Κι εγώ άπειρη και άχαρη έφηβη. Αρχίσαμε να μιλάμε περισσότερο, μου έλεγε πώς περνούν στην καθημερινότητά τους εκεί, πόσο τυχερούς μας έβρισκε εδώ με τον τόσο ευλογημένο καιρό, αλλά όχι, δεν θα άφηνε εύκολα τη χώρα του. Μου μιλούσε για την κοινωνία, πόσο διαφορετικά δομημένη είναι, για τα λίγα επαγγέλματα με τα οποία μπορούσαν να ασχοληθούν οι νέοι και για τις γυναίκες τους που γύρω στα 12 θεωρούνται σχεδόν ενήλικες και λίγο μετά απόλυτα χειραφετημένες. Στην παρέα είχαμε και δυό -τρεις κοπέλες γύρω στα 14-15 που είχαν έρθει στην Ελλάδα χωρίς τους γονείς τους και επιβεβαίωναν τα λεγόμενά του. Ήταν απόλυτα ελεύθερες αλλά δεν έδειχναν καθόλου ανόητες.<br /><br />Το τέλος του Αυγούστου και των διακοπών πλησίαζε. Έπρεπε να μαζευτώ στην Αθήνα για τα σχολεία και την καθημερινότητά μου κι οι Ισλανδοί φίλοι έπρεπε να γυρίσουν στην κανονική τους ζωή.Η κλασσική μαύρη σκιά της θλίψης άρχισε να με ακολουθεί σαν σύννεφο πάνω από το κεφάλι, μέχρι που μια αστραπή τη διέλυσε : ο Φούζι αποφάσισε να με φιλήσει. Ήταν νύχτα σε μια από τις ντίσκο της πόλης και έπαιζε το Atlandis is Calling. Δεν θέλησα ποτέ να μάθω τα σχόλια των ξαδελφών μου, αδιαφόρησα. Έζησα αυτή τη χαρά όπως αρμόζει πάντα στις χαρές, σαν να μην υπήρχε αύριο.<br /><br />Δύο εικοσιτετράωρα μετά περπατούσα στην παραλία του Ενυδρείου μόνη κοιτάζοντας συχνά το όνομα στα δάχτυλα του δεξιού μου χεριού: Fusi. Μου το έγραψε </span><span style="font-family:trebuchet ms;"> με ένα χοντρό μαρκαδόρο</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> λίγο πριν φύγουν για το αεροδρόμιο, χαμογελαστός με τα πράσινα μάτια του συγκινημένα, μα αισιόδοξα. Με τα σπασμένα αγγλικά που συνεννοούμασταν μου εξήγησε ότι δεν πρέπει να λυπαμαι γιατί θα με θυμάται πάντα. Εγώ έκλαψα. Δεν είπα τίποτα παραπάνω. Αλλάξαμε διευθύνσεις, αλλά μου ξεκαθάρισε ότι δεν τα πάει καλά με την αλληλογραφία Και αποχαιρετήθηκαμε.<br /><br />Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια πέρασαν. Η ανάμνηση του υπάρχει πάντα σε έναν τόπο μέσα μου και ξεδιπλώνεται γενναιόδωρα όποτε τύχει να ακούσω αυτό το κομμάτι. Μια φωτογραφία σε ένα παλιό μου άλμπουμ δεν αφήνει τη μορφή να ξεθωριάσει, αλλά κι αυτό είναι δεύτερο. Αυτό που με κάνει να συγκινούμαι είναι η νοσταλγική αντίδραση μου στον ήχο της μουσικής. Και δεν νοσταλγώ ακριβώς αυτόν, μα τον εαυτό που είχα τότε και που μόνο μέσα από τους ανθρώπους που γνώριζα ανασυνθέτω. Μέσα από τους ανθρώπους που υπήρξαν ευγενικοί καθρέφτες για να μην ξεχάσω ποια ήμουν.<br /><br />Ελπίζω να έκανα κι εγώ το ίδιο γι' αυτούς επιτυχημένα. Και όποτε με κοιτάζουν να μου γνέφουν ένα τρυφερό "γεια".<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"><br /><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ. Μετά από πολλά χρόνια έμαθα ότι η λέξη Fusi σημαίνει Πρόθυμος...<br />Χαιρετίσματα</span><span style="font-size:85%;"> στη μακρινή Ισλανδία.</span></span><br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-6146424508279178999?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-27757845054687523382010-04-01T16:24:00.006+03:002010-04-01T17:24:46.858+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.arboretum.harvard.edu/plants/images/lilacs_overview.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 335px;" src="http://www.arboretum.harvard.edu/plants/images/lilacs_overview.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Μεγάλη Πέμπτη Απόγευμα, 1η Απριλίου</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Της Ανταποκρίτριάς μας</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τελικά μέσα στις όχι και τόσο νηστίσιμες φακές προσγειώθηκε ένα κομμάτι τυρί φέτα. Στην πάλη του καλού εναντίον του κακού νίκησε το κακό. Ας όψεται ο σχεδόν εντελώς κλεισμένος λαιμός των πρώτων πρωινών ωρών, που μου χάλασε όποια πρόθεση να νιώσω το Πάσχα, έστω και με τον σχεδόν υποκριτικό τρόπο της μίνι-νηστείας την Μεγάλη Εβδομάδα.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και είχα πολύ διάθεση, αλήθεια λέω και ας είναι Πρωταπριλιά.Τα τελευταία χρόνια αγαπώ το Πάσχα πολύ περισσότερο από τα Χριστούγεννα. Οι μυρωδιές των λουλουδιών, το ξύπνημα της φύσης, η υποψία της απερχόμενης κακοκαιρίας, που γνέφει απειλητικά τα μοντελάκια των σικ κυριών στην εκκλησία το βράδυ της Ανάστασης απειλώντας τα με νεροποντή, το κελάιδημα των πουλιών-κλισέ,αλλά κελαϊδούν ακόμα, κι αυτή η άτιμη η Πασχαλιά στον κήπο, που, </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >πώς το καταλαβαίνει </span><span style="font-family:trebuchet ms;">ότι έρχεται η Ανάσταση ανεξαρτήτως του πότε πέφτει Πάσχα </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >και ανθίζει,</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> με κάνουν να περιμένω με ήρεμη ανυπομονησία τη γιορτή αυτή. Τα Χριστούγεννα το μόνο που θυμίζει ότι γιορτάζουμε είναι ο καταναλωτικός χαμός στα μαγαζιά και τα λαμπάκια στους δρόμους. Τα Χριστούγεννα στην πόλη δεν υπάρχει ούτε καν υποψία κατάνυξης . Υπάρχουν μόνο Τα Ρεβεγιόν.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήθελα λοιπόν πολύ να νηστέψω. Και το έκανα μέχρι σήμερα, κόντρα στην αδιαθεσία που με τριγύριζε όλες αυτές τις ημέρες και που τελικά με έβγαλε νοκ άουτ μόλις το ημερολόγιο έδειξε Πρώτη Απριλίου. Θα ήθελα πολύ να ήταν αυτό το ψέμα της ημέρας, αλλά μέρος της φέτας κάνει ήδη λασπόλουτρο στο στομάχι μου ενώ το υπόλοιπο με κοιτάζει λοξά κολυμπώντας στα απομεινάρια του πιάτου, σχεδόν χλευάζοντας εμένα, το σύγχρονο άνθρωπο, τη θρησκεία, την προσκόλληση σε αγαπημένες συνήθειες του παρελθόντος χωρίς συνειδητή συμμετοχή.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Το σκέφτομαι πολύ συχνά, όχι χωρίς τύψεις, αλλά νηστεία είναι να στερηθείς αυτά που σου είναι απαραίτητα και στο σύγχρονο κόσμο υποψιάζομαι ότι δεν θα μας έλειπε τόσο το τυρί, το σουβλάκι και τα αυγά.Θα μας έλειπε όμως ο καφές, το αυτοκίνητό μας, η τηλεόραση, ο θυμός που χωρίς φίλτρο βγάζουμε κι αυτό φαίνεται στην άσχημη όψη της πόλης μας, η διασκέδασή μας, το να καταναλώσουμε ανελέητα αγαθά που δεν έχουμε ουσιαστική ανάγκη. Για μερικές μέρες, λέω στον εαυτό μου, σκέψου ότι δεν θυμώνεις, ότι δεν κάνεις τίποτα από όσα έχεις ανάγκη σαν λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σου, αυτά που σε καθιστούν δέσμια ουσιαστικά αυτού του "πολιτισμού" , ότι δεν διασκεδάζεις, δεν ακούς χαρούμενη μουσική, δεν απαιτείς, αλλά αφουγκράζεσαι. Και όχι σαν φόρο τιμής στο όποιο Θείο γιορτάζει αυτές τις ημέρες, αλλά σαν απαραίτητη αναχώρηση από τον εαυτό σου. Γιατί ποιος άλλος τρόπος υπάρχει να δεις καλύτερα τον εαυτό σου από το να βγεις από αυτόν;</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Οι σκέψεις αυτές έχουν ήδη ανέβει στη σχεδία της φέτας και χοροπηδούν επάνω της εκδικητικά. Η φέτα τους στέλνει χαιρετίσματα να με ενημερώσουν ότι ουσιαστικά αυτές τις τέσσερις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας δεν στερήθηκα τίποτα απ' όσα ίσως πραγματικά με έφερναν κοντά στην έννοια του Πάσχα: το θάνατο του παλιού εαυτού και την Ανάστασή του σε κάτι καινούργιο, καλύτερο όχι μόνο για μένα αλλά και για όλους γύρω μου, όσους περισσότερους μπορώ, αφού αν γίνω εγώ καλύτερη θα θέλω το καλύτερο για όλους.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η φέτα έχει δίκιο.Το Πάσχα είναι μοναδικό γι' αυτό το λόγο. Όχι για την αποχή από τα κρέατα και τα γάλατα και τα παγωτά και το συφερτό των ζωικών προϊόντων. Όχι για το τι θα φορέσεις το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και το αν θα φύγεις ή όχι από την πόλη.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μένουν δυόμιση ημέρες μέχρι την Ανάσταση.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Προλαβαίνω;</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Υ.Γ. Καλό Μήνα και Καλή Ανάσταση σε όλους.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Όπως τα εννοεί ο καθένας μας ...</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-2775784505468752338?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-86491919352818502262010-03-22T18:39:00.004+02:002010-03-22T19:01:51.152+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"><span style="font-style: italic;">Aνάμεσα </span>στο μαύρο της σκληρής μουσικής που ακούω τον τελευταίο καιρό και τις χοροπηδηχτές και ωστόσο γήινες νότες του swing που με έχει κερδίσει.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ανάμεσα</span> στο φεγγάρι που γεμίζει νύχτα με τη νύχτα και αδειάζει με την ίδια χάρη και στην καθάρια μέρα που ξεζουμίζει τη γαλάζια τέμπερα όλη στον ουρανό.<br />(Μα <span style="font-weight: bold;">κάθε μέρα</span>, τι ουρανός είναι αυτός; Πού ζω; Χρειάζομαι άλλα να είμαι ευτυχισμένη πέρα από αυτό το γαλάζιο;<span style="font-style: italic;"> </span>)<br /><br />Σεροτονίνη; Άνοιξη;-<br /><br /><span style="font-style: italic;"></span><br />Ο αέρας έχει τη διαπεραστική γλύκα της ωραιότερης εποχής του χρόνου, αυτής που είναι Νέα, έχει Όνειρα, έχει Προσμονή, έχει Καντάδες όλων των πλασμάτων της φύσης, ακόμη και αυτών που δεν έχουν φωνή, αυτής που έχει το πιό έντονο πράσινο που λες και θέλει να ξεπηδήσει από το χρωματικό φάσμα και να γίνει ένα με την τέμπερα του γαλάζιο.<br /><br /> Και καπου εκεί, <span style="font-style: italic;">ανάμεσα</span> σ' αυτά τα τόσο συνηθισμένα κοσμικά φαινόμενα, που πιά τείνουν να γίνουν σπάνια<br />κι <span style="font-style: italic;">ανάμεσα </span> στους κραδασμούς της Ζωής των Άλλων, αυτών που είναι δίπλα μου και τους ξέρω και τους αγαπώ και αυτών που δεν τους ξέρω απλά διασταυρώνομαι τυχαία για λίγο ή για πολύ και με κάποιους γνωρίζομαι και μένω και συντονιζόμαστε σε κοινές δονήσεις και με κάποιους χάνομαι, <span style="font-style: italic;"></span>προσπαθώ να ισορροπήσω για να μη κυλιστώ και λερώσω το ανοιξιάτικο φόρεμα με γρασίδι και λάσπη και κυκλοφορώ μέχρι το Καλοκαίρι λερωμένη.<br /><br />Αλλά μετά, σκέφτομαι, ας αφήσει ό,τι θέλει. Ο λεκές είναι η Ζωγραφιά και το χρώμα.Και αν δεν διασταυρωθώ, αν δεν τσαλακώσω τα ρούχα μου τι θα είναι άλλη μία Άνοιξη στη ζωή;<br /><br />Ευπρόσδεκτες λοιπόν οι ώσεις και οι κραδασμοί της ζωής γύρω μου.<br />Καλοτάξιδες και οι δικές μου<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8649191935281850226?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-40966217367614607612010-03-09T01:59:00.004+02:002010-03-09T02:26:51.405+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Την μέρα που μας πέρασε μετά βίας σηκώθηκα από το κρεβάτι. Δεν είχα κοιμηθεί καλά, το σώμα μου πονούσε, ευχάριστα μεν αλλά πονούσε και κρύωνα. Είχα καταβάλει ειλικρινείς προσπάθειες να κοιμηθώ νωρίς το προηγούμενο βράδυ αλλά ήταν μάταιο. Το άγχος της Δευτέρας, αυτό το ανεξήγητο μα και τόσο εύκολα κατανοητό με κατακλύζει και μόνο η αγρύπνια με παρηγορεί. Χωρίς σχέδια, απλό χαζολόγημα.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν έκανα σχέδια για την εβδομάδα που έρχεται. Λίγο ένα πλάνο, μετά βίας να βρω τι θα φορέσω μιας και είπαν ότι θα πέσει η θερμοκρασία, λίγο να οργανώσω τα ρούχα το μάθημα χορού. Τα λεπτά ξεγλιστρούσαν τόσο ήρεμα μέσα από τα χέρια μου και δεν μπορούσα να κρατήσω τη στιγμή.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν είναι ότι δεν αγαπώ το φως της ημέρας. Αυτή η αισιόδοξη ένταση του φωτός πάνω στα πράγματα, τα σχήματα που είναι τόσο πιό σαφή τις πρώτες πρωινές ώρες αφού περάσουν από τη μαγεία του λυκόφωτος βαφτίζουν και μένα στην καθαρότητα τους. Το πρωί είναι η ώρα των σχεδίων. Σίγουρα όχι η νύχτα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μετά βίας βρέθηκα στους κίτρινους δρόμους. Ο ουρανός ήταν τόσο παράξενος. Σαν κακός οιωνός. Και δεν θέλω να πιστεύω σε κακούς οιωνούς. Και αν υπάρχουν δεν θέλω να τους ξέρω. Και άν έρθει το ανάποδο δεν θέλω να το δω. Και αν το δω θα το δεχτώ για να ομορφύνει.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τελικά αυτή η λάσπη που έπεσε πάνω στα αυτοκίνητα, στα παλτά των περαστικών, στις ομπρέλες που πουλούσαν μανιασμένα οι μετανάστες έξω από το μετρό, πέρασε αργά τη νύχτα, τη σημερινή νύχτα, για λίγο στο μέσα μου. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Γιατί απλά δεν μπορώ να εξωραΐσω όλες τις καταστάσεις. Είναι κάποιες που είναι δύσκολες, μαύρες, σκληρές. Αυτές που δεν έχεις τι να πεις, οι λέξεις σκαλώνουν, δεν υπάρχουν για να βγουν, έχουν πετρώσει μέσα σου σαν άσκοπες, άκαιρες, ανώφελες. Είναι κάποιες καταστάσεις, κάποιες στιγμές που το μόνο που τελικά μπορώ να κάνω είναι είμαι εκεί, όχι και τόσο εύστοχα σιωπηλή, όχι και τόσο πετυχημένα συγκαταβατική, όχι όσο θα ήθελα χρήσιμη. Εκεί. Αλλά δεν μπορώ να εμποδίσω τους οιωνούς, δεν μπορώ να εμποδίσω, δεν μπορώ να σταματήσω τη ροή. Νοιώθω αδύναμο φράγμα σε ορμητική κοίτη. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Για ό,τι είμαι, θα είμαι εκεί. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήμουν πάντα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και μαζί σου. </span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br />Υ.Γ. η μουσική που ακούγεται είναι από τους stoa.<br /><span style="font-style: italic;">και οφείλω τη γνωριμία μου με αυτούς σε μια π</span><a style="font-style: italic;" href="http://www.blogger.com/profile/15079279050489877130">ολύ αγαπημένη φίλη.</a></span><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><br />και την ευχαριστώ</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-4096621736761460761?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-9138530150790293522010-03-03T00:56:00.007+02:002010-03-03T02:14:09.421+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.aceshowbiz.com/images/still/shutter_island01.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 584px; height: 259px;" src="http://www.aceshowbiz.com/images/still/shutter_island01.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic;">Τρίτη βράδυ τα φώτα σβήνουν στο Αττικόν.</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Ομοσπονδιακός αστυνομικός φτάνει σε απόκρημνο νησί τυλιγμένο στην ομίχλη με φέρρυ που θα κάνει σχεδόν χρόνια να ξαναέρθει. Οι κάτοικοι του Νησιού, ψυχοπαθείς εγκληματίες και οι γιατροί-φύλακές τους, είναι κυριευμένοι από φόβο ύστερα από απόδραση τρόφιμης, καθώς θεωρείται αρκετά επικίνδυνη: έπνιξε τα τρία της παιδιά σε λίμνη και παρόλα αυτά το αρνείται πεισματικά. Ο αστυνομικός, αποφασισμένος να σηκώσει για τα καλά την κουβέρτα που σκεπάζει την Αλήθεια, έρχεται αντιμέτωπος με τους πάντες. Ακόμα και με τον εαυτό του.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο Μάρτιν Σκορτσέζε δεν είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης.<br />Από τις ταινίες του έχω δει τ</span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A4%CE%BF_%CE%A7%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A7%CF%81%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1">ο Χρώμα Του Χρήματος</a><span style="font-family:trebuchet ms;">, που το ανακαλώ σαν απλά ενδιαφέρον, </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A4%CE%BF_%CE%91%CE%BA%CF%81%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A6%CF%8C%CE%B2%CE%BF%CF%85&amp;action=edit&amp;redlink=1">Το Ακρωτήρι Του Φόβου</a><span style="font-family:trebuchet ms;"> που μου εντυπώθηκε η ένταση της ερμηνείας του Ρόμπερτ Ντε Νίρο , </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A4%CE%B1_%CE%A7%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%B8%CF%89%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1">Τα Χρόνια της Αθωότητας</a><span style="font-family:trebuchet ms;">, που είχα βαρεθεί την ύπαρξή μου την ίδια καθώς στα όρια του ύπνου παρακαλούσα να τελειώσει, </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%80%CF%84%CE%AC%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CF%81%CE%BF%CE%AF%CF%83%CE%BF%CF%82">το Aviator </a><span style="font-family:trebuchet ms;">που αναγνώρισα το υποκριτικό ταλέντο του Ντι Κάπριο και τον </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F_%CE%A0%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%82">Πληροφοριοδότη</a><span style="font-family:trebuchet ms;"> που με είχε ενθουσιάσει λόγω του εντονου ρυθμού και του απρόσμενου τέλους. Πηγαίνοντας σήμερα σινεμά ομολογώ ότι περίμενα κάτι από το στυλ του Πληροφοριοδότη. Έχοντας διαβάσει κριτικές όπως </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.lifo.gr/mag/cinema/1264">αυτή </a><span style="font-family:trebuchet ms;">θεωρούσα σχεδόν βέβαιο ότι θα καθηλωθώ από την εξέλιξη και την πλοκή της ιστορίας.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Κάτι που δεν συνέβη.<br />Για τον απλούστατο λόγο ότι η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι μια ταινία δράσης, δεν είναι καν μια ταινία θρίλερ. Είναι ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό δράμα κρυμμένο πίσω από ένα παραπέτασμα δράσης και μυστηρίου. Η όποια ένταση λειτουργεί σαν την ομίχλη: σκεπάζει προστατευτικά το Νησί και την πλοκή της ιστορίας μέχρι να φυσήξει ο αναπόφευκτος άνεμος. Ο άνεμος της αλήθειας.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Το πρώτο μισό του έργου είναι γρηγορότερο, εντονότερο, πιό ενδιαφέρον. Σχεδόν δεν καταλαβαίνει ο θεατής τα πρώτα 70 λεπτά. Το δεύτερο γίνεται εσωτερικό, ο ρυθμός πέφτει και η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα επικρατεί μέχρι τη λύση του δράματος. Η δε "ανατροπή" στο σενάριο δεν είναι και τόσο αναπάντεχη, αφού ο σκηνοθέτης έχει δώσει καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας στοιχεία για το τι πρόκειται να επακολουθήσει. Αρκεί κάποιος να είναι λίγο προσεκτικός και θα δει το τέλος να αχνοφαίνεται ακόμη και αν θέλει να το αρνηθεί...<br /><br />Στα συν της ταινίας η παρουσία και ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Τα τελευταία χρόνια με εκπλήσσει μόνο ευχάριστα. Ο Μπεν Κίνγκσλεϊ και ο Μαξ Φον Σίντοφ δεν χρειάζονται καν συστάσεις, είναι μοναδικοί ηθοποιοί. Εξαιρετικός στο δεύτερο ρόλο του συνεργάτη του Ντι Κάπριο ο Μάρκ Ράφαλο.<br />Στα μείον η αίσθηση ότι η ατμόσφαιρα του όλου έργου δεν ήταν αρκετά υποβλητική ώστε να με ταξιδέψουν οι εικόνες. Επίσης,αν και το θέμα ήταν αναμφισβήτητα αβανταδόρικο, δεν υπήρξε η απαραίτητη κλιμάκωση της έντασης, ίσως ακριβώς γιατί τελικά , όπως διαπίστωσα και στην αρχή, δεν πρόκειται ούτε για θρίλερ ούτε για ταινία δράσης. Η τελευταία ατάκα του Ντι Κάπριο το αποδεικνύει.<br /><br />Καλή διασκέδαση σε όσους το παρακολουθήσετε.<br />Ή μήπως πρέπει να πω Καλό Ταξίδι στο Νησί;</span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Y.Γ. Η φωτογραφία είναι από την καλύτερη για μένα σκηνή του έργου ή, έστω, την πιό λυρική. Ίσως και μόνο γι' αυτήν την σκηνή και την ατάκα του τέλους να νοιώθω ικανοποιημένη από αυτό που είδα ...<br />Όσο για το trailer, επιεικώς ...παραπλανητικό. Δείτε την ταινία και θα καταλάβετε τι εννοώ.<br /></span></span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5iaYLCiq5RM&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/5iaYLCiq5RM&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-913853015079029352?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-60105312909031683302010-02-25T00:07:00.004+02:002010-02-25T00:30:27.032+02:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Πήγε 12.<br />Γρήγορα στο κρεβάτι.<br />Το κεφάλι να ακουμπήσει στα σκεπάσματα. Αυτά που μυρίζουν τόσο όμορφα.<br />Το σώμα να βγει από το κουστούμι του. Αυτό που φοράς κάθε μέρα.<br />Προσευχή. Να πεις Ευχαριστώ για τη μέρα.<br />Να προλάβεις να ονειρευτείς ξύπνια. Να δεις αυτό που θα γίνεις επειδή ονειρεύτηκες.<br /><br />12.<br />Τράβα το κορδονάκι από το μουσικό παιχνιδάκι που είχες στην κούνια μικρή.<br />Αναμνήσεις; Όχι. Μύρισε το Τώρα. Ή το Πρόσφατο Χθες. Και σκέψου το 'Αμεσο Αύριο.<br /><br />Τι καιρό θα έχει αύριο;<br />Θα βρέξει; Να φορέσεις κάτι πιό ζεστό; Να πάρεις ομπρέλα;Να φτιάξεις την τσάντα σου από σήμερα ίσως; Να βρεις τι θα φορέσεις για να μην καθυστερήσεις το πρωί ψάχνοντας.<br />Αχ <span style="font-style: italic;">ποτέ δεν θα μάθεις.</span> Τακτοποιείς και μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα το σκανταλιάρικο χάος σου σε φέρνει σε απόγνωση. Τακτοποιείς και μετά πάλι από την αρχή.<br /><br />Αύριο η μέρα έχει φόρτο. Ευλογημένο φόρτο. Θα είναι από αυτές που θα σε αφήσουν ξέπνοη για να ρουφήξεις τις επόμενες ερχόμενες ελεύθερες ώρες σαν μιλσέικ σοκολάτα με μια καρφωμένη φράουλα στο καλαμάκι. Φρέσκια φράουλα όμως. Πρόσεξε μη φας και το κοτσάνι και κολήσει στα δόντια μετά και σου χαλάσει τη φαντασίωση.<br /><br />12.<br />Ζεστάθηκε το νερό;<br />Με τι να πλυθείς απόψε; Άνοιξε τα μπουκάλια και μύρισε. Και ότι είναι πιό όμορφο για σήμερα. Κάθε στάλα νερού, άσε και μια έγνοια να φεύγει. Κοίτα πώς χωράει στο σιφόνι της μπανιέρας...Σαν τον υδράργυρο φεύγει, γλυστράει. Άφησε τη να φύγει.<br />Και το σφουγγάρι, τι ωραία σχήματα που κάνει με τη σαπουνάδα πάνω σου. Ό,τι θέλεις να δεις.<br /><br />12.<br />Βάλε το νανούρισμα και πάμε.<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-6010531290903168330?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-73737056491722379672010-02-02T16:03:00.007+02:002010-02-03T19:21:21.786+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Αγαπημένο μου Blog</span> <span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >για σκέψου...</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Δύο χρόνια μετά εγώ κι εσύ</span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" ><br />Πόσα χτυπήματα στο πληκτρολόγιο;</span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" ><br />Πόσα πουλιά κάθησαν στους ώμους φίλων και τους ψιθύρισαν τα λόγια μας,</span> <span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >και πόσα μας γύρισαν πίσω το Μήνυμα;</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Σε δυό χρόνια</span> <span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >με σειρά τυχαία και μη, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω, γραπτά που αγάπησα, γραπτά που έδωσα και πήρα, ώρες μικρές, νυχτερινές και παράξενες, παραμορφωτικές σκιές στους τοίχους του μέσα μου και υγρά μάτια από αυτά που έφταναν από Εκεί Έξω στο Εδώ Μέσα</span><span style="font-style: italic;">.<br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" > </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-style: italic;">Λέω λοιπόν να κάνουμε ένα πάρτυ.</span><br /><span style="font-style: italic;">Να καλέσουμε όλους τους επισκέπτες-φίλους της μπλογκόσφαιρας και να τους δώσουμε από μια στολή. Απόκριες δεν έχουμε; Ή μήπως πάντα φοράμε και από μια στολή, έχουμε ένα ρόλο; Ναι, σίγουρα, ιδίως για όσους δεν έχουμε γνωρίσει από κοντά, υπάρχει πάντα αυτή η φανταστική φιγούρα στο μυαλό που πολύ άνετα θα συμμετείχε σε ένα πάρτυ. Μπορεί να μην της αρέσει η στολή που θα της δωσουμε, αλλά πάλι, θα μας την κάνει τη χάρη γιατί έχουμε γενέθλια, έτσι δεν είναι;!</span><br /><br /><br />Θα καλέσουμε την </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><a href="http://mpinelikomata.blogspot.com/">Mpinelikomistress </a>που πρόσφατα άλλαξε και έγινε <a href="http://belihyde.blogspot.com/">Mistress Hyde.</a><br />Θα είναι οπωσδήποτε ντυμένη με ρούχο εποχής, μαύρο κρινολίνο, βέλο και δαντελένια μαύρα γάντια. Και οπωσδήποτε μέσα στη φούστα της θα κρύβει ένα μικρό στιλέτο. Για όσους δεν προσέξουν και παραφερθούν, για όσους δεν σεβαστούν το θρόισμα από το φουστάνι της ή έστω για να ξέρει ότι υπάρχει. Θα είχε και τη σπάθα της μαζί, αλλά φοβάται μήπως το πάτωμα είναι τσιμεντένιο και της σπάσει αντί να καρφωθεί θεαματικά μπροστά της στην περίπτωση που κάποιος της ρίξει το γάντι για μονομαχία. Με το στιλέτο μια χαρά θα τα καταφέρει.<br /><br />Θα έρθει και ο <a href="http://oriondelta.blogspot.com/">Orion delta</a>.<br />Θα είναι ντυμένος Αλχημιστής. Η ρόμπα του θα έχει αστερισμούς, το γένι του θα είναι μακρύ και άσπρο και θα τονίζει τα φωτεινά μάτια του που θα είναι πάντα έτοιμα να δώσουν την απάντηση. Η ίδια η απάντηση δεν θα είναι εύκολη και θα είναι ακόμα πιό δύσκολη και για τον ίδιο να τη δώσει, αλλά έτσι δεν είναι οι σοφοί; Μπαίνοντας θα βγάλει το καπέλο του και λίγη από την αστερόσκονη που κουβαλάει θα σκορπιστεί γύρω μας χαρίζοντας μας μια στιγμιαία βροχή μικροσκοπικών μετεωριτών. Κάπως σαν αυτά τα στικ που ανάβουμε στα γενέθλια και πετούν πολλές σπίθες γεμάτες φως. Και θα υποκλιθεί με νόημα.<br /><br />Ακριβώς μετά από τον Οrion θα έρθει και η <a href="http://lastknowledge.blogspot.com/">Μorgana.</a><br />Aυτή θα είναι ντυμένη μάγισσα. Με τη γυάλινη σφαίρα της, το ελαφρύ πάτημά της και με μακρυά σγουρά μαύρα μαλλιά. Με τα μαγικά της φίλτρα. Που θα ανοίξει ένα μπουκαλάκι και θα ξεχυθεί από μέσα του η Ευφορία και η Καλή διάθεση. Και θα φτιάξουν ένα σύννεφο πάνω από τα κεφάλια μας, σαν ασπίδα σε οποιοδηποτε κακό.<br /><br />Φυσικά θα είναι και ο <a href="http://whosgreganyway.blogspot.com/">Greg.</a><br />Ντυμένος με κουστούμι από τα 1920, με τιράντες και μαλακό καπέλο. Θα μπει ήσυχα, θα κοιτάξει το χώρο σιωπηλά, θα σκεφτεί χιλιάδες πράγματα για τους καλεσμένους και τον εαυτό του και θα ψάξει την εκθαμβωτική ξανθιά, που για κοίτα να δεις πώς μοιάζει στη Μαντόνα, να την κεράσει ένα ποτό από αυτά που απαγορεύονταν στην εποχή του αλλά εκείνος κατάφερε να τα βρει. Και δεν θα βαρεθεί. Γιατί θα είναι ένα από τα πάρτυ που θα του αρέσουν.<br /><br />Και θα 'ρθει και η <a href="http://iza-terramata.blogspot.com/">ΙΖΑ.</a><br />Θα φοράει ένα μακρύ λευκό φόρεμα και ένα ψάθινο καπέλο. Σανδάλια στα πόδια και χαμόγελο στο πρόσωπο. Ντυμένη Κοντά Στο Καλοκαίρι. Και θα φέρει παρέα της τη <a href="http://iza-terramata.blogspot.com/2010/01/blog-post_23.html">Βάσω και τον Λευτεράκη</a>. Και πολλά πλάσματα που δημιούργησε σε ένα βαλιτσάκι που θα φαίνεται μικρό μα σαν ανοίξει θα είναι ένας κόσμος ολόκληρος γεμάτος κατασκευές, ομορφιά.<br /><br />Και η <a href="http://margo-k.blogspot.com/">Margo</a> θα είναι εκεί.<br />Με τα χέρια γεμάτα χρώματα από όσα ζωγραφίζει. Με μια φόρμα γεμάτη πινελιές. Με καπελάκι ζωγράφου. Και στο ένα χέρι θα έχει φωτογραφίες της θάλασσας. Στο άλλο ένα μπουκέτο αρμύρες. Και ένας γλάρος από το Νησί θα κάθεται στον ώμο της. Αλλά δεν θα είναι Πειρατής. Και με τα δυό της μάτια θα μας γελάει και θα ετοιμάζεται να μας ζωγραφίσει.<br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Kαι θα 'ναι εκεί και ο </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://kryos-gr.blogspot.com/">Κρύος.</a> <span style="font-family:trebuchet ms;">Ντυμένος μίστερ </span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/character/ch0002908/">V</a><span style="font-family:trebuchet ms;">. Δεν θα βγάλει τη μάσκα του παρά μόνο στο τέλος της βραδυάς και πάλι ίσως. Δεν το έχει αποφασίσει ακόμα. Ως τότε θα κυκλοφορεί ανάμεσά μας και θα μουρμουρίζει </span><span style="font-family:trebuchet ms;">Remember, remember the fifth of November,</span><span style="font-family:trebuchet ms;">The gunpowder treason and plot,</span><span style="font-family:trebuchet ms;">I see no reason</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> Why the gunpowder treason</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> Should ever be forgot.</span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><br />Η <a href="http://miss-freedom.blogspot.com/">Make My Day </a> θα έρθει ντυμένη Τρελλός του Βασιλιά.<br />Σαν άλλος Γούντι Άλλεν, με τη στολή γεμάτη κουδουνάκια θα χοροπηδάει ανάμεσά μας και θα μας κάνει να σκεφτόμαστε και να γελάμε και ενώ γελάμε να ξανασκεφτόμαστε και ενώ ξανασκεφτόμαστε να χορεύουμε και να χαιρόμαστε τη ζωή.Και θα μοιράζει και αθώες σφαλιάρες. Και κανείς δεν θα θυμώνει γιατί δεν θα την προλαβαίνει!<br /><br />Η <a href="http://kayadesigner.blogspot.com/">Κayadesinger</a> θα έρθει καβάλα σε ένα ποδήλατο.<br />Ντυμένη εποχής του Swing-τι άλλο;! Οπωσδήποτε με ένα λουλούδι στα μαλλιά, με πουκάμισο μπλε ελεκτρίκ, φουρό φουστίτσα, κοντά καλτσάκια και παπούτσια μπλε. Θα μας χαμογελάσει όλων και θα αρχίσει να κινείται ανάμεσα στον κόσμο.Όμως ξαφνικά τα παπούτσια θα αυτονομηθούν και θα την πάρουν από την ομήγυρη. Είναι που θα ακούγεται το Bei Mir Bist Du Schon και τα Παπούτσια έχουν μάθει πια καλά τα βήματα. Και δεν επιτρέπουν να περάσει τραγούδι χωρίς χορό!<br /><br />Με ποδήλατο θα έρθει και ο <a href="http://athenssunbiker.blogspot.com/">Πεταλάκης</a>.<br />Θα ξεκαβαλήσει όλο χάρη, θα το διπλώσει στα δύο (σπαστό δεν είπαμε;) για να μην πιάνει χώρο και θα μας καλησπερίσει με χάρη. Μα θα φοράει εκείνο το καταπληκτικό ροζ κουστούμι που φορούσε στην παράσταση της Ιζαντόρα-When She Danced! Και θα κάνει τις χιλιάδες γκριμάτσες του. Ναι,και θα μας κυνηγάει όλους! Αχ, άτακτε Ιταλέ Πρέσβη που δεν είσαι Πρέσβης!<br /><br />Την ίδια περίπου στιγμή θα σκάσει και ο<a href="http://gigagakounibeli.blogspot.com/"> κυρ- Γελαδερός.</a><br />Τι άλλο θα μπορούσε να φοράει από στολή αγελάδας; Μάλιστα στα τέσσερα πόδια του (!) θα φοράει γαλότσες, όπως στην ταινία <a href="http://www.youtube.com/watch?v=gU5YlcF3kv0">top secret. </a>Και θα αφήνει πίσω του συντρίμμια με ένα κούνημα της ουράς!<br /><br />Σε ένα τεράστιο κουκούλι από βαμβάκι θα έρθει η <a href="http://adreamycloud.blogspot.com/">Μy dreamy cloud.</a><br />Με ένα τεράστιο χαμόγελο, βέβαια. Θα προσπαθεί σκληρά να μην ρίξει κάτω τα τραπεζάκια από το εκτόπισμα που θα έχει η στολή της, αλλά τα ποτήρια με το νερό που θα παρασέρνει θα δημιουργήσουν βροχή. Οι καλεσμένοι θα ανοίξουν τις ομπρέλες και θα επικρατήσει χάος καθώς αυτές θα πιαστούν στα μαλλιά και στα ρούχα πολλών από το πάρτυ. Όλοι θα μαζευτούν κάτω από ένα υπόστεγο και, αναγκαστικά, θα γνωριστούν καλύτερα. Και φυσικά η υπαίτια θα χαμογελάει περισσότερο από ποτέ.<br /><br />Δεν ξέρω γιατί αλλά είμαι σίγουρη ότι ο <a href="http://basdiction.blogspot.com/">basnia </a>θα σκάσει καβάλα σε ένα άσπρο άλογο.<br />Θα φοράει στολή ιππότη, από αυτές με τις περίτεχνες πανοπλίες. Θα κάνει λίγη φασαρία καθώς ξεπεζεύει-τόσο μέταλλο τι να το κάνεις-και ως εκ θαύματος κάτω από τη στολή θα ξεπεταχτεί ο σκύλος του, ο Μόμπυ! Ο Μόμπυ θα φοράει στολή αστροναύτη και θα μας εξομολογηθεί ότι πολλές νύχτες έχει δώσει ιδέες στον κύριό του για τα υπέροχα που γράφει. Εμείς δεν θα τον πιστέψουμε. Αλλά θα του χαϊδέψουμε το κεφάλι με συγκατάβαση, μέχρι ο φίλος του-αφεντικό να βολέψει κάπου την περικεφαλαία και να πιεί ένα ποτό. Το άλογο δεν ξέρω τι θα το κάνει. Μπορεί να το καβαλήσει κανένας καλεσμένος και να πάει καμιά βόλτα.<br /><br />Η <a href="http://kalapas.blogspot.com/">Όλα Θα Πάνε Καλά</a> θα έρθει με το Σωτηράκη .<br />Θα κρατάει κρασί, λουλούδια και προφιτερόλ.Ο Σωτηράκης, ως σοβαρός γάτος, θα φρίξει αρχικά με το Μομπυ και θα αρχίσει ένα κυνηγητό χωρίς προηγούμενο. Η Όλα θα πάνε καλά θα τους φωνάξει ότι ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ! αλλά αυτοί θα συνεχίσουν ανενόχλητοι να παίζουν ανεβαίνοντας κυριολεκτικά όπου βρουν μέχρι που στη σκηνή θα μπει ο <a href="http://almaxel.blogspot.com/">Maximus </a>και θα επιβάλει την τάξη με μόνο το μυστηριακό μαύρο χρώμα του και την ήρεμη αύρα που τον περιβάλλει. Κατα ένα μυστήριο τρόπο θα επικρατήσει ειρήνη και όλα θα ρέουν καλά.<br /><br />O <a href="http://happypepper.blogspot.com/">Happy Pepper</a> θα καταφθάσει για να ξαναζωντανέψει τα πράγματα.<br />Διαλέγει να ντυθεί Μαμαλάκης και μαζί με την <a href="http://ascrispasitgets.blogspot.com/">Crispy</a> που έχει ντυθεί Στέλιος Παρλιάρος αρχίζουν τα μαγειρέματα γιατί τελοσπάντων ήρθε η ώρα να φάμε και κάτι τις μετά από τόση ώρα αναμονής. Εννοείται ότι όλοι μαζεύομαστε και ακούμε τις αφηγήσεις του Happy Pepper-Μαμαλάκη σαν υπνωτισμένοι και ήδη μεθυσμένοι από τη μυρωδιά των μπισκότων αμυγδάλου της Crispy. Και εννοείται ότι ο Μόμπυ, ο Σωτηράκης και ο Μάξιμους έχουν ανέβει στη ζούλα στα πιάτα που αχνίζουν και κλέβουν μεζεδάκια και υπέροχα μπισκότα κάτω από τη μύτη μας.<br /><br />Και τότε έρχονται ο <a href="http://eco-cinema.blogspot.com/">Τyler</a> και ο <a href="http://leviathanfromkavala.blogspot.com/">Leviathan</a> να μας προτείνουν να δουμε και καμιά ταινία. Υπάρχει αντίδραση στην αρχή αλλά Ντυμένοι Χοντρός και Λιγνός κάνουν κόλπα και μας πείθουν εύκολα. Άλλωστε πολλοί θέλουν να ρίξουν έναν υπνάκο στα κρυφά τώρα που θα χαμηλώσουν τα φώτα. Νομίζουν βέβαια ότι θα κοιμηθούν...Γιατί ο Χοντρός και ο Λιγνός διαλέγουν το <a href="http://www.imdb.com/title/tt0061655/">Χορό των Βρυκολάκων </a> για να ανάψουν τα αίματα και να καλύψουν όλα τα γούστα, ακόμη και αυτά του <a href="http://gote-engel.blogspot.com/">Συλλέκτη Τρελλών Αναμνήσεων ,</a>που εμφανίζεται ντυμένος με βελούδινο κουστούμι και μπαστούνι με ασημένια λαβή και στέκει σιωπηλός στο ημίφως.<br /><br />Την ησυχία όμως αποφασίζει να σπάσει ο <a href="http://prokopisdoukas.blogspot.com/">Prokopis Doukas </a>συνεννοημένος με τον <a href="http://tospitimetaparaxena.blogspot.com/">Κύριο του Σπιτιού με Τα Παράξενα.</a><br />Ντυμένοι με άφρο περούκες και με καλυμένο το ένα μάτι ( ο ένας το δεξί και ο άλλο το αριστερό, μη με ρωτήσετε ποιός είχε ποιό, κυνηγούσα τα γατόσκυλα εκείνη την ώρα) αποφασίζουν να κουρσέψουν τα decks του πάρτυ και αρχίζουν να μας σφυροκοπούν αλύπητα με χορευτικές μουσικές. Ηey mister dj, put a record on I wanna dance with my baby! αναφωνούμε και αρχίζει το γλέντι.<br /><br />Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο ασταμάτητο κομφετί που, όπως πολύ όμορφα <a href="http://happypepper.blogspot.com/2010/01/blog-post_31.html">έγραψε ο κύριος Μαμαλάκης, χώνεται αδιάκριτα και στην πιό κρυφή τσέπη του είναι μας,</a>ενώ στα μαλλιά μας έχουν μπλεχτεί σερπαντίνες και χρυσόσκονες,ενώ το κρασί, η βροχή, το μυστήριο, οι μουσικές ρέουν ασταμάτητες, ενώ σκύλοι και γάτες κυνηγιούνται χαρούμενα ή μη, δεν έχει σημασία πια, ενώ χορεύτριες όπως η <a href="http://sparklingshoes.blogspot.com/">Dorothy </a>βηματίζουν ανάλαφρα στην πίστα, Πεταλούδες με φτερά σκέψεων μαύρα και πορτοκαλί, όπως η <a href="http://vany-s.blogspot.com/">Vany </a>πεταρίζουν το βλέμμα τους από τον έναν στον άλλον μας, βλέπω όλους αυτούς που διάβασα μέσα σ' αυτά τα δύο χρόνια και που αλλάξαμε σκέψεις και στιγμές πίσω από μια οθόνη (<a href="http://podilatris.blogspot.com/">Ποδηλάτρη</a>,<a href="http://seagazing.blogspot.com/">Seagazing, </a><a href="http://affirmativenegativequestion.blogspot.com/">Ground Control To Major Tom</a>,<a href="http://moodygirlland.blogspot.com/">Moodygirl,</a><a href="http://ioulita.blogspot.com/">Ioulita,</a><a href="http://tsalapetinos.blogspot.com/">Tsalapeteinos,</a><a href="http://rednights.blogspot.com/">Red Nights,</a><a href="http://rednights.blogspot.com/">Riski,</a><a href="http://elfeleni.blogspot.com/">Elf,</a><a href="http://mane-tarious.blogspot.com/">Manitaraki,</a><a href="http://raven-in-fairyland.blogspot.com/">Raven,</a><a href="http://melanifantasias.blogspot.com/">Νηρηίδα,</a><a href="http://moutrosexandrocknroll.blogspot.com/">Moύτρος</a>,<br /><a href="http://stillhavingfunn.blogspot.com/">Senorita,</a><a href="http://douleiadeneixeodiavolos.blogspot.com/">Jofroid,</a><a href="http://manicautumn.blogspot.com/">Brain Candy,</a><a href="http://li8oxoos.blogspot.com/">Λιθοξόος,</a><a href="http://chlorophylljunkie.blogspot.com/">Εύα</a> και τόσοι άλλοι που ίσως ξεχνάω)τους βλέπω να χαμογελούν με στολές ή μη και τότε είναι που παραδοσιακά σκάνε τα πυροτεχνήματα και ακούγεται το ομαδικό "ωωωωωωου" "ουάουουου" ή απλώς "όπα" και τότε είναι που θέλω να τους πω <span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ευχαριστώ</span></span> για τα μπλογκ τους και να τους πει ευχαριστώ και το δικό μου το μπλογκ ακόμη και για το ένα σχόλιο που μπορεί να άφησαν ή να μην άφησαν, σημασία έχει ότι πέρασαν από εδώ και περάσαμε κι εμείς από εκεί και έγινε το Ταξίδι και τώρα γίνεται και ο Χορός και θα συνεχιστεί.<br /><br />Ευχαριστώ.<br />Ευχαριστούμε.<br /><br />Και ήρθε η ώρα της τούρτας!<br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://obrag.org/wp-content/uploads/2009/10/birthday_cake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 380px; height: 285px;" src="http://obrag.org/wp-content/uploads/2009/10/birthday_cake.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-7373705649172237967?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-31793213752027198482010-01-28T02:06:00.002+02:002010-01-28T02:11:06.820+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.morpheusproperty.com.au/Images/morpheus.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 289px; height: 405px;" src="http://www.morpheusproperty.com.au/Images/morpheus.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η Aγάπη είναι ασυγκράτητη μπροστά στον Ύπνο. </span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Τα μάτια βαριά και η ανάσα βαθιά.<br />Τα χείλη μισανοίγουν και η μυρωδιά των ονείρων βγαίνει σε νότες λες από το βαθύτερο Είναι.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Σαν κοιμάσαι το πόσο σ' αγαπώ είναι ξεκάθαρο, δυνατό και απόλυτο.<br /></span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Περίπου όσο το δέος μπροστά σε κάθε Ανατολή.<br />Περίπου όσο η παράξενη ανάγκη μετά τον Έρωτα.<br />Περίπου όσο το θαύμα της ζωής. Και το κρύο του θανάτου.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ονειρέψου κάτω από το χάδι μου. Στην χώρα του ονείρου σου δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει μοναξιά, δεν υπάρχει απόρριψη, δεν υπάρχει θάνατος.<br />Το χέρι μου θα κινείται ρυθμικά στο στήθος σου μέχρι να πάρει ό,τι σε πονάει και να το στείλει σε μέρη που κανείς δεν θέλει να ανακαλύψει.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3179321375202719848?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-8303420187869230462010-01-21T00:50:00.010+02:002010-01-21T02:55:05.327+02:00<span style="font-weight: bold;">ΠΡΟΛΟΓΟΣ 1.</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Όταν είναι Τρίτη απόγευμα, έχεις κοιμηθεί μάλλον άσχημα το χθεσινό βράδυ, απέδωσες μόλις και μετά βίας στη δουλειά, αρχίζεις να έχεις φαγούρες από παράξενα, εξωγήινα εξανθήματα, το κέφι σου αρχίζει να είναι πιό απίθανο για σένα από άμεσο ταξίδι στη Γη του Πυρός, ναι είναι η ώρα να βγεις από το σπίτι.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και πού να πας; Για βόλτα στα μαγαζιά.<br />Και στο σινεμά,ω ναι, στο σινεμά. </span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Και τι να δεις;<br />Δεν έχει σημασία. Ξεκινάς για Σέρλοκ Χολμς και μπορεί να καταλήξεις να δεις και Σάρα Τσέσικα Πάρκερ σε ΚΑΘΟΛΟΥ αναμενόμενη αισθηματική περιπέτεια που καλά θα κάνεις να τη δεις στο dvd μην πάει χαμένη η ώρα σου.<br />Αλλά δεν θα είναι χαμένη.<br /></span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Εσύ και ο εαυτός σου σήμερα θα βγείτε.<br />Θα πάτε μαγαζιά και μετά σινεμά</span>.<br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Θα φάτε σουβλάκια και ίσως βάφλα.<br />Θα χαζέψετε και βιτρίνες.<br />Ίσως να ψωνίσετε και τίποτα εκπτωτικό. </span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Θα το ρίξετε σήμερα έξω .</span> <span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >ΠΡΟΛΟΓΟΣ 2.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Στο Mall γίνεται ο αναμενόμενος εκπτωτικός χαμός, αλλά δεν πτοούμεθα. Υπομονετικά περιμένουμε στη σειρά του σινεμά καθώς με μια κρυφή αγωνία παρακολουθούμε και τις ενημερωτικές οθόνες να αλλάζουν χρώματα: κόκκινο για εξαντλημένες θέσεις, κίτρινο για περιορισμένες, άσπρο για "έχουμε-έχουμε!". Δέκα λεπτά η αναμονή και το κοκκινομάλλικο ζαλισμένο εργαζόμενο αγόρι στο ταμείο σου λέει: "δεν άκουσα, μου ξαναλέτε;" Καθαρίζεις λαιμό και επαναλαμβάνεις γρήγορα και συνωμοτικά λες και ζητάς ναρκωτικά από το φαρμακοποιό της γειτονιάς <span style="font-style: italic;">"μια θέση σε διάδρομο και πίσω για το Σέρλοκ Χολμς στις 22.00. Αν δεν έχετε δεν πειράζει...".<br />"Έχουμε 10η σειρά, όλη η αίθουσα έχει 12 σειρές και είναι στο κέντρο. Θέλετε;" </span><br />Κοιτάζεσαι με έκπληξη με τον σύντροφο-εαυτό σου και δεν μπορείτε να πιστέψετε στην καλή σας τύχη. Γνέφετε <span style="font-style: italic;">"ναι" </span>παίρνετε το πολύτιμο χαρτάκι και πάτε να γιορτάσετε την ανέλπιστη επιτυχία.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΠΡΟΛΟΓΟΣ 3.</span><br /></span><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Αφού αγοράσετε ένα τετράδιο-ταπετσαρία προσομοίωση φτερά παγωνιού (άκυρο ημερολόγιο όμως!) και ένα καλό στυλό σειρά έχει η σειρά στα σουβλάκια.<br />Ξανθιά κυρία με μαλλί ξαραχνιάστρα μπαίνει διεκδικητικά μπροστά σας και ευτυχώς, δεν έχετε προλάβει να πάρετε το καλαμάκι κοτόπουλο στο χέρι ακόμα να της το μπήξετε στην κόμμωση και να την μεταμορφώσετε σε νέα Γκέισα του Mall. Αποφασιστικά πετάτε την απόδειξη στον εργαζόμενο ιδρωμένο σεφ των σουβλακίων "ήμουν πριν από εσάς νομίζω" με ύφος που δεν σηκώνει αντίρρηση και η κυρία ξαραχνιάστρα δεν ομιλεί καν. Παραλαμβάνετε το δίσκο με τα σουβλάκια και απομονώνεστε σε ένα τραπέζι από αυτά που δεν εχουν κόσμο. Τα μαγαζιά έχουν κλείσει, τα φώτα έχουν χαμηλώσει και έντρομη συνειδητοποιείτε εσύ και ο εαυτός σου, πάντα, ότι στα τόσο αγοραφοβικά μέρη η μοναξιά αντί να μειώνεται εντείνεται.<br />Υπόσχεστε ότι δεν θα ξαναφάτε νύχτα σουβλάκια στο Mall. Mπορεί κάποιο άλλο φαγητό με λιγότερες φιλοσοφικές παρενέργειες. Ίσως Γκούντις. Ή Κινέζικο που θα κλαίτε τα χρήματά σας μπροστά στη μικρή μερίδα και δεν θα έχετε χρόνο για άλλα δράματα.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Όταν τελειώνει το φαγητό, σκασμένοι σχεδόν και με ενοχές για το κρεμμύδι που δεν συνηθίζετε να επιτρέπετε ο ένας στον άλλον σε δημόσιους χώρους κατευθύνεστε για έναν καφέ και καραμέλες κανέλα. Μην λιποθυμήσει και ο διπλανός σας, όντας ανύποπτος για το χημικό πόλεμο που κρύβετε.</span> <span style="font-weight: bold;"><br /><br /><br /></span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ.</span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Για τις αίθουσες των village υποθέτω ότι εγώ και ο εαυτός μου έχουμε εκφράσει την επιδοκιμασία μας και σε άλλη ανάρτηση. Το θέμα μας εδώ είναι η ταινία.<br /><span style="text-decoration: underline;"></span></span></span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" >Δεδομένο 1:</span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" > </span></span></span></span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Guy Ritchie</span></span><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">.<br /></span></span></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://content8.flixster.com/photo/11/36/39/11363986_gal.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 462px; height: 384px;" src="http://content8.flixster.com/photo/11/36/39/11363986_gal.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Μεγάλος Έρως. Δεν θα τον έλεγα αριστουργηματικό. Δεν θα τον έλεγα ακριβώς πρωτότυπο. Θα έλεγα ότι έχει μια προσωπική μουσικότητα στα έργα του. Ναι, τα έργα του είναι όλα λίγο έως πολύ Χορογραφημένα. Κάθε φορά οι ήρωες χορεύουν παράξενα βήματα γύρω από την ιστορία του, χωρίς να με ζαλίσουν, χωρίς να με κάνουν να βαρεθώ, χωρίς να με κάνουν να μείνω με το στόμα ανοιχτό ή κλειστό. Με αφήνουν με ένα χαμόγελο. Που διαρκεί. Έως σήμερα μπορώ να πω, 24 ώρες μετά την προβολή.<br />Με εμμονές του το μποξ, τους τσιγγάνους, τον γοητευτικό υπόκοσμο και τη γρηγοράδα. Στα πλάνα, στις μουσικές, στην υποκριτική των ηθοποιών του.<br />Ωραίος τύπος!<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Δεδομένο 2:</span> </span></span></span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Robert Downey Jr</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://joyhog.com/wp-content/uploads/2008/07/sherlock.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 440px; height: 393px;" src="http://joyhog.com/wp-content/uploads/2008/07/sherlock.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://graphics8.nytimes.com/images/2009/12/25/movies/25sherlock1span/articleLarge.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 600px; height: 309px;" src="http://graphics8.nytimes.com/images/2009/12/25/movies/25sherlock1span/articleLarge.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν θυμάμαι ποιά ταινία του έχω δει, αλλά η φυσιογνωμία του ήταν στο μυαλό μου σαν από πάντα. Και πώς μπορεί κανείς να την ξεχάσει; Μάτια διαπεραστικά και έξυπνα. Επαναστατική ομορφιά. Κάτι το απειλητικό και ελκυστικό στην κίνηση και το παίξιμό του. Στο ρόλο του Σέρλοκ ήταν τουλάχιστον άρτιος . Προσέγγισε την μοναδική αυτή μυθιστορηματική φιγούρα με σεβασμό και αίσθημα. Σαν να μην είχα δει άλλον Σέρλοκ μέχρι σήμερα, διεκδικεί σοβαρά την πρωτιά από ατον άλλο υπέροχο Σέρλοκ, τον τηλεοπτικό Jeremy Brett. </span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Δεδομένο 3</span><span style="font-family:trebuchet ms;">: </span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Hans Zimmer</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.ifmagazine.com/graphics/reviews_dvd/sherlock_hans.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 260px;" src="http://photos.ifmagazine.com/graphics/reviews_dvd/sherlock_hans.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το όνομα από μόνο του υποσχόταν τουλάχιστον ενδιαφέρουσα μουσική επένδυση. </span><i style="font-family: trebuchet ms;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gladiator_%28soundtrack%29" title="Gladiator (soundtrack)">Gladiator</a>,</i><i style="font-family: trebuchet ms;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pearl_Harbor_%28film%29" title="Pearl Harbor (film)">Pearl Harbor</a> ,</i><i style="font-family: trebuchet ms;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Last_Samurai" title="The Last Samurai">The Last Samurai</a>,</i><i style="font-family: trebuchet ms;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bird_on_a_Wire_%28film%29" title="Bird on a Wire (film)">Bird on a Wire</a>,</i><i style="font-family: trebuchet ms;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Da_Vinci_Code_%28soundtrack%29" title="The Da Vinci Code (soundtrack)">The Da Vinci Code</a> , </i><i style="font-family: trebuchet ms;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Dark_Knight_%28film%29" title="The Dark Knight (film)">The Dark Knight</a></i><span style="font-family:trebuchet ms;">,</span><i style="font-family: trebuchet ms;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Lion_King_%28soundtrack%29" title="The Lion King (soundtrack)">The Lion King</a> </i><span style="font-family:trebuchet ms;"> και πόσες ακόμη δεν έχει ντύσει με τις νότες του ο συνθέτης αυτός. Τι δάκρυα ήταν αυτά στην τελευταία σκηνή του Μονομάχου με τα φωνητικά της μίας και μοναδικής Lisa Gerrard...<br />Η μουσική στη </span><span style="font-family:trebuchet ms;">συγκεκριμένη ταινία δεν ήταν το ίδιο υποβλητική, αλλά κατά κάποιο τρόπο ήταν πραγματικό ρούχο στο όλο σύνολο. Ο διαρκώς γρήγορος ρυθμός της με υποψία φολκ σε υπέβαλλε στο γρήγορο βηματισμό της σκηνοθεσίας και του σεναρίου. (όχι ότι περίμενα κάτι λιγότερο από καταπληκτική μουσική από ταινία του Guy Ritchie. Ιδίως μετά το The Snatch...)</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Δεδομένο 4:<br />Jude Law</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.cincity2000.com/content/images/stories/judelawholmes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 440px; height: 295px;" src="http://www.cincity2000.com/content/images/stories/judelawholmes.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αλλος ένας ηθοποιός που όσο πάει εκτιμώ και περισσότερο.</span><span style="font-family:trebuchet ms;">Kαι γιατί να το αρνηθούμεν άλλωστε, χάρμα οφθαλμού.</span><span style="font-family:trebuchet ms;">Αρκετά καλός στο ρόλο του Doctor Watson, αν και σε μερικές στιγμές κάπως ξύλινος και υπερβολικός. </span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Δ<span style="font-family:trebuchet ms;">εδομένο 5 και τελευταίο: Βρεττανία<br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bleedingcool.com/wp-content/uploads/2009/12/sh6-570x275.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 570px; height: 275px;" src="http://www.bleedingcool.com/wp-content/uploads/2009/12/sh6-570x275.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;"><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Για όσους έχουν αγαπήσει τη Βρεττανία και ειδικά το Λονδίνο μέσα από μυθιστορήματα όπως αυτά της Αγκάθα Κρίστι, της Βαρόνης Π. Ντ. Τζέημς και του Σερ Αρθουρ Κόναν Ντόυλ η ταινία αυτή είναι ένας τεράστιων διαστάσεων ζωγραφικός πίνακας εποχής. Πολύ καλή δουλειά στη φωτογραφία και εξαιρετική μεταφορά στο τέλος του 19ου αιώνα χωρίς στιγμή να φαντάζει η απεικόνιση εξεζητημένη ή ψεύτικη. Κυρίαρχα χρώματα το καφέ και το γκρι-μπλε με μικρές εξαιρέσεις (το φούξια φόρεμα της Αϊρίν Άντλερ, για παράδειγμα) που ενδυναμώνουν το βασικό καμβά. Το Λονδίνο του Sherlock φέρνει στο μυαλό το Λονδίνο του Sweeny Tod, αλλά χωρίς να προσεγγίζει τον υπερρεαλισμό των εικόνων του Burton (o Ritchie δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ταχύτητα και στη δράση από το λυρισμό της εικόνας).<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ΕΠΙΛΟΓΟΣ</span></span><br />Όσοι πιστοί του </span><span style="font-family:trebuchet ms;">Sherlock Ηοlmes, του Guy Ritcie, του Conan Doyle προσέλθετε στις αίθουσες. Αλλά και όσοι δεν είστε θιασιώτες των αστυνομικών μυθιστορημάτων ή δεν έχετε εντρυφήσει στη φιλμογραφία του πρώην συζύγου της Μαdonna αλλά απλά θέλετε να περάσετε ένα ευχάριστο βράδυ στο σινεμά προσέλθετε επίσης. Tα 128 λεπτά ταινίας δεν θα τα καταλάβετε καν.Και δώστε προσοχή στην εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει στους τίτλους τέλους. Κάτι μεταξύ καρτούν και ζωντανής εικόνας.<br />Με τις πολλές ευχές μου για καλή προβολή !<br /></span></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-830342018786923046?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-25110047146395339662010-01-09T01:15:00.006+02:002010-01-11T14:27:23.722+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i.ehow.com/images/GlobalPhoto/Articles/4717432/Amaretto-main_Full.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px; height: 375px;" src="http://i.ehow.com/images/GlobalPhoto/Articles/4717432/Amaretto-main_Full.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Είμαι σίγουρη ότι ο δημιουργός του το πρωτομύρισε στα χείλη της κοπέλας που μόλις είχε συνθλίψει ένα πικραμύγδαλο στα άσπρα της δόντια.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Με το φιλί τους, αυτό το αυθόρμητο, το ασυγκράτητο σαν ατέρμονη ανάγκη, το Άρωμα πέρασε από την γλώσσα του και τους γευστικούς του κάλυκες στα μάτια, στα αυτιά, στα χέρια, στην ψυχή, στα δάχτυλα. Σαν ηλεκτρική επαφή, η ομορφιά του καρπού στάθηκε το φόντο για την ομορφιά της γεύσης του έρωτα.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κι είπε </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >θα φτιάξω Το Ποτό .</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σχεδόν τον βλέπω. Τα καιόμενα μάτια του. Τα χέρια που τρέμουν από ενθουσιασμό. Και το πάθος που αλλάζει αντικείμενο εκτόνωσης μα δεν χάνεται ποτέ από τον γεννήτορά του.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έναν έναν μάζεψε τους καρπούς. Σχεδόν μέτρησε πόσους. Σκαρφάλωσε προσεκτικά και για κάθε αμύγδαλο που έκοβε, έλεγε και ένα </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >ευχαριστώ</span><span style="font-family:trebuchet ms;">. Για την Προσφορά του δέντρου και για τον Έρωτα που του έδωσε τα φτερά της δημιουργίας.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ύστερα πήρε τα αμύγδαλα στο Εργαστήρι. Και αφέθηκε. Προσεκτικά, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανυπομονησία και φλόγα ανέμιξε όλα τα υλικά και τις αναμνήσεις εκείνου του φιλιού.Πώς μύριζε εκείνη. Πώς ήταν η στιγμή. Σχεδόν δεν άκουγε το χτύπο από το γουδοχέρι στην άσπρη επιφάνεια. Ή κι αν το άκουγε, σαν να του φαινόταν μουσική.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η Ζάχαρη που πρόσθεσε ήταν σίγουρα σκούρα καστανή. Η λευκή θα αυθαδίαζε, δεν θα ανεχόταν την ξεχωριστή μυστηριακή δύναμη του Πικραμύγδαλου. Η καστανή, πράγματι, το σεβάστηκε. Μπορεί να το νικήσει, αν δεν μπει ανάμεσά τους ένα γενναίο παγάκι, αλλά πάλι είναι σαν αυτή τη νίκη να την θέλει ο καρπός. Κι ύστερα το Οινόπνευμα επισημοποίησε το δεσμό προσφέροντάς αυτό που δεν είχαν: την παραίσθηση. Την απαραίτητη ζαλάδα. Την πυροσβεστική φθορά της τόσης γλύκας και μυρωδιάς.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Όταν έφτασε η στιγμή να διαλέξει μπουκάλι, προτίμησε ένα διαφανές μα όχι λείο. Να αφήνει το φως να δίνει ξανθές ανταύγειες στο δημιούργημά του. Να θυμίζει ακριβώς τα μαλλιά της αγαπημένης του.Και τον τόνο της φωνής της με κάθε μικρή ασήμαντη-σημαντική λέξη που ξέφευγε από τα μυρωδάτα χείλη. Να μην βλέπει κανείς απλά ένα υγρό, αλλά τα νερά των αισθήσεων που βίωνε εκείνος κάθε φορά που την έβλεπε.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το πρώτο μπουκάλι το πήγε σ' Εκείνη. Της έδωσε ραντεβού κάτω από την Αμυγδαλιά που είχε έρθει ο καιρός της και είχε ανθίσει πριν απ' όλα τα δέντρα, όπως, χαρμόσυνα συνηθίζει. Ήπιε μια γουλιά και τη φίλησε.Και τότε εκείνη είδε τον Εαυτό της μέσα από τα μάτια του, όπως κάθε σωστός ερωτευμένος κάνει.</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" > <span style="font-size:100%;"> <span style="font-weight: bold;">Σ' ευχαριστώ για το κέρασμα.</span></span><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" > Όταν δεν πίνεται σε μικρό κομψό ποτηράκι του λικέρ το Αμαρέττο αναδίδει το μοναδικό του χαρακτήρα συντροφιά με φυσικό χυμό λεμόνι, χωρίς καθόλου ζάχαρη, σε ψηλό ποτήρι. Και, τρία, κατά προτίμηση παγάκια. Ένα για Αυτόν, Ένα για Εκείνη και Ένα για την Αμυγδαλιά. Υπάρχει βέβαια η<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Amaretto"> υποψία ότι στην ιστορία εμπλέκεται και μια Βερικοκιά</a></span><span style="font-family:trebuchet ms;">, </span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">οπότε προσθέστε ένα ακόμη παγάκι!</span></span><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-2511004714639533966?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-29196971908142602692010-01-07T01:41:00.005+02:002010-01-07T02:02:28.290+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/S0Ugt2TITkI/AAAAAAAAAT4/5ga_hRNB30M/s1600-h/DSC01578.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/S0Ugt2TITkI/AAAAAAAAAT4/5ga_hRNB30M/s400/DSC01578.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423777298279583298" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Mετράς λίγες ώρες.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Μπουσουλάς στο Νέο Χοροχρόνο.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σε κόκκινη ταπετσαρία. Mε λικέρ Φράουλα.<br />Και ακούς μουσικές για νέους χορούς.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κρατάς το Ζεστό Χέρι που οδηγεί σε μια Ζεστή Καρδιά.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το πίσω είναι ένα κύμα που σε κυνηγάει, αλλά το αφήνεις εκεί που ανήκει.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η μυρωδιά αυτού του Μπάσταρδου Χειμώνα σε ανεβάζει κάπου που δεν έχεις πάει.<br /><br /></span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Διαβάζεις ξανά το βιβλίο της Ζούγκλας. Το βιβλίο της Ζωής.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Τις γιορτές έφτιαξες κέικ με αμύγδαλα, τζίντζερ, κανέλλα και γαρύφαλλο.<br />Πολύ χάιδεψες τις γάτες σου.<br />Κοιμήθηκες λίγο.<br />Χαμογέλασες σε άγνωστο κόσμο.<br />Αγκάλιασες σφιχτά.<br />Είπες "ευχαριστώ" στη Ζωή.<br />Είδες πυροτεχνήματα.<br />Σκούπησες δάκρυα.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Το μαγαζί άνοιξε και κρύβει στο εμπόρευμα νέες γραμμές.<br />Νέες ράγες.<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Ή έστω</span> <span style="font-family:trebuchet ms;">νέα τρένα.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br />Καλή Χρονιά<br />Ξανά<br />ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-2919697190814260269?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-56744699419801250392010-01-05T02:10:00.000+02:002010-01-05T02:11:33.794+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/S0KDlm8VffI/AAAAAAAAATw/9MYY_skMezI/s1600-h/DSC01577.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/S0KDlm8VffI/AAAAAAAAATw/9MYY_skMezI/s400/DSC01577.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423041583439511026" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-5674469941980125039?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-81777415224282192222009-12-30T16:46:00.003+02:002009-12-30T17:10:53.154+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;"> </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">~λίγες ώρες πριν φύγει το 2009~σε ένα πέτρινο παγκάκι, ιστορικό κέντρο Αθήνας, απολαμβάνω παγωτό μηχανής~ άνθρωποι με σακούλες και επιφανειακό ενθουσιασμό περνούν από μπροστά μου τρέχοντας να προλάβουν~το κοριτσάκι με τη νεοπλασματική ασθένεια στο αναπηρικό καροτσάκι που σταματάει για λίγο δίπλα μου, δεν τρέχει~ δεν μπορεί~ τα μάτια μου τρέχουν~τρέχει και το παγωτό στα χέρια μου~το ομολογώ φωναχτά, υπό τους ήχους ενός ψεύτικου Άη Βασίλη καβάλα σε έναν τάρανδο που ολοένα τραγουδάει το "Jingle Bells"~λέω: "η αλήθεια είναι ότι οι γιορτές είναι σκατά"~ σπάει η φωνή μου, να μην με ακούσει το κοριτσάκι~ψάχνω τα χαρτομάντηλα που πήρα από τον εβδομηντάχρονο μετανάστη που καθόταν σε ένα χαρτόκουτο στην Κοραή~η μουσική δεν σταματάει~ ο κόσμος δεν σταματάει~ ο χρόνος δεν σταματάει~το κοριτσάκι φεύγει~το παγωτό το μαζεύω όπως όπως~κάποιος, εσύ, μου σκουπίζει το πρόσωπο~συνεχίζω να έχω αυτό το χέρι της θλίψης στα μαλλιά μου~συντροφικό σχεδόν~είναι το κενό~το κενό είναι η απαραίτητη συνθήκη για να γεμίσεις λουλούδια~αλλά οι άδειοι χώροι αντηχούν και την ανάσα σου ακόμη~το κενό και το πένθος πρέπει να το ζήσεις~ δεν μπορείς να το αποφύγεις, δεν μπορείς να το κάνεις πέρα~ θα σε καταπιεί~αν το δεχτείς, μια μέρα θα ανθίσει ξανά~έστω ότι κάνεις αγρανάπαυση~δεν είμαστε κι εμείς σαν το χώμα;~ όλα θέλουν χρόνο~θα βρεθεί χρόνος~</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">ευτυχώς που πιστεύω σε πολλές διαστάσεις...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-8177741522428219222?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-55926478124524123382009-12-09T23:40:00.002+02:002009-12-09T23:40:33.711+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.germes-online.com/direct/dbimage/50350805/Small_Lentils.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 360px; height: 360px;" src="http://www.germes-online.com/direct/dbimage/50350805/Small_Lentils.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Οι φακές είναι ένα θαύμα της φύσης.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μια καφετιά θάλασσα, που μπορείς να βουτήξεις τη γλώσσα σου και να νοιώσεις την έκσταση της γευστικής απόλαυσης να φτάνει μέχρι το ακροκύτταρο του μικρού δαχτύλου του ποδιού.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Οι φακές είναι μυστηριακό, πληθωρικό φαγητό.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ξεκινάνε σαν μονάδες που ενώνονται στο λασπωδες Ένα για να καταλήξουν σαν βαριά φυσίγγια στο στομάχι σου.Δεν σε κοιτάνε καθώς σε σκοτώνουν, προσποιούνται αδιαφορία και τρίβουν τα ανύπαρκτα χέρια τους, αυτά που ίσως έχουν στο κέντρο του σπόρου, για τη δυσπεψία που θα σου φέρουν.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Παρόλη την πονηριά τους γίνονται θυσία για σένα καθώς ανακατεύονται ερωτικά με τα γαστρικά σου υγρά. Η μυστηριώδης δύναμη του Καφέ τους Χρώματος σε τροφοδοτεί για κανένα εικοσιτετράωρο με ενέργεια.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Την τελευταία λέξη, βέβαια, την έχουν πάντα αυτές.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σε </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Αέρινη Μορφή </span><span style="font-family:trebuchet ms;">βγαίνουν ξανά στο σύμπαν να συναντήσουν τις αδελφές τους ή τα ξαδέλφια τους τα Φασόλια και άλλα όσπρια, φέρνοντας τον θύτη τους ενώπιον των εντερικών του ευθυνών.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Οι φακές είναι πάντα νικήτριες.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αλλά και να μην ήταν, εγώ θα τις λάτρευα όπως τώρα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-5592647812452412338?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-77295649933149315372009-12-04T01:21:00.005+02:002009-12-04T01:45:16.995+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/SxhNZy2ppHI/AAAAAAAAATY/81M7I787Wj4/s1600-h/Christmas-Zoom-small.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/SxhNZy2ppHI/AAAAAAAAATY/81M7I787Wj4/s400/Christmas-Zoom-small.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5411160057828713586" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Τι είναι ο πονοκέφαλος;</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η Αθηνά στο δικό μου κεφάλι που θέλει να σκάσει στον έξω κόσμο;</span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Ένα τραγούδι που ακούω διαρκώς να παίζει και όλες οι σκέψεις που έρχονται και φεύγουν παρόμοια με τους ανθρώπους που αφήνουμε πίσω ή μας αφήνουν πίσω και γενικά, το πίσω;<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο πόνος χορεύει <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">σφυρυλατώντας</span> το παρόν στη θολή αντίληψη που αφήνουν τρία <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">καραφάκια</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">ρακόμελο.</span> </span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μπήκε Δεκέμβριος.<br />Τα Εξάρχεια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">φρουροκρατούμενα</span> και η Ζωή εκεί συνεχίζει με εορταστικά λαμπάκια.<br />Ένα χρόνο πίσω και δύο χρόνια πίσω και το χέρι που κρατούσα και το χέρι που κρατάω.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο πόνος σμιλεύει το άγαλμα που θα αποκαλυφθεί όταν ο καιρός είναι Καλός και μαζευτεί κόσμος και ανοίξουμε τις σαμπάνιες και πιούμε όλοι μαζί στο Νέο Έτος, Εαυτό, Αγάπη<br />Στη Νέα Ζωή.<br /><br />Μένει </span><span style="font-family:trebuchet ms;">τίποτα πίσω; Αναρωτιέμαι. </span><span style="font-family:trebuchet ms;">Πού πηγαίνουν όλα αυτά;<br />Στον Παράδεισο, στην Κόλαση, στην Ανακύκλωση;<br />Ή μήπως έχουν γίνει πουλιά και πάνε προς τα Κάπου για να ενωθούν με όλα όσα χρωμάτιζαν το Τότε μας;<br /><br />Νομίζω σε Ένα Δοξασμένο Παράλληλο Σύμπαν. Εκεί ζούμε για πάντα, με όσους ζήσαμε και αφήσαμε και μας άφησαν και πονέσαμε και μας πόνεσαν και χάθηκαν, αλλά δεν χάθηκαν. Εκεί ο καθένας ζει το τότε του πανηγυρικά. Το Παράλληλο Σύμπαν που λένε απλοϊκά "Παρελθόν"...<br /><br /><br />Αν γίνω ένα λαμπάκι στα τόσα<br />θα φωτίζω<br />και θα βλέπω<br />και θα μυρίζω την αγάπη, τη μοναξιά και τις ανάγκες των Άλλων.<br />Και τις δικές μου.<br />Και Δίπλα σε ένα άλλο, <span style="font-style: italic;">Δίπλα Σου</span><br />θα φωτίσουμε την Πόλη.<br /><br />Καλός Μήνας,<br />γεμάτος πράσινα πλαστικά δέντρα και μερικά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">ζωντανά-νεκρά</span>, και πολλούς αδέσποτους, ορφανούς <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Άη</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">Βασίληδες</span> (<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">υιοθετήστε</span> έναν!), φουσκωτά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">ελαφάκια</span> και μαλλιαρούς, ψεύτικους κινούμενους <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">ταράνδους.</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">Πούλιες</span> και χρυσόσκονη και εορταστικές εκδηλώσεις. Και έξοδα και παροξυσμό σε καφέ και δρόμους. Και κουρασμένες πωλήτριες και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_11">απηυδησμένους</span> οδηγούς.<br /><br />Ένας Δεκέμβρης <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">ξεκινήσε.</span><br />Ας βρέξει, ας χιονίσει, ας μυρίσει τζάκι, καφέ και τρυφερότητα.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-7729564993314931537?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-59766888100310064782009-11-27T00:38:00.001+02:002009-11-27T00:41:51.697+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-style: italic;">"Πάντα υπάρχει η σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων"</span> είπε. <span style="font-style: italic;">"Εσύ την είχες υποψιαστεί από μικρή, την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">αποζητούσες.</span> Ίσως γι' αυτό διάβαζες και αγαπούσες πάντα τα αστυνομικά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">μυθιστορήματα</span> Αντίθετα εγώ διάβαζα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Άρλεκιν.</span> Μόνο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Άρλεκιν.</span>"</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Και τότε ήρθε ένα σύννεφο που σκοτείνιασε το μέσα μου αν και κολυμπούσα σε μια γαλανή, λίγο θολή και δροσιστική σαν καλοκαιρινό αναψυκτικό θάλασσα. Από αυτά τα σύννεφα που στέκονται για λίγο και σκιάζουν τη στιγμή. Και μαζί με αυτό ήρθε και ο φόβος. Γιατί το σκοτάδι, όσο ελκυστικό, όταν το έχουμε μέσα μας ανοίγει το στόμα να μας καταπιεί με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">κανιβαλιστική</span> διάθεση.</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-style: italic;">"Μα κι εγώ έχω διαβάσει <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Άρλεκιν</span>!" </span><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">διαμαρτυρήθηκα.</span> <span style="font-style: italic;">"Ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο δεν βγήκα από το σπίτι με την Ν. και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">ξεπετάξαμε</span> τρεις σακούλες που είχε η αδελφή της''</span>.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-style: italic;">"Δεν είναι το ίδιο" </span>επέμεινε. <span style="font-style: italic;">"Εγώ διάβαζα μόνο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">Άρλεκιν</span>! Και <span style="font-weight: bold;">πίστευα</span> ότι ο κόσμος είναι έτσι. <span style="font-weight: bold;">Ήθελα </span>ο κόσμος να είναι έτσι."</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Έμεινα βουβή για λίγο. Μπορεί και να βούτηξα το κεφάλι μέσα στο νερό, να μην ακούω τις σκέψεις μου παρά το σούρσιμο των υπόγειων ρευμάτων στον πυθμένα. Και ίσως τα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">πετρόψαρα</span> που τσιμπούσαν από τις πέτρες.</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">Ήταν</span> σαν να άκουγα για πρώτη φορά ότι υπάρχει η σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων.<br />Κι όμως δεν ήταν. Το ένοιωθα από παιδί ότι <span style="font-style: italic;">όλοι πάντα κάτι θέλουμε από τους άλλους</span>. Ότι τα πράγματα πάντα έχουν <span style="font-style: italic;">τουλάχιστον</span> δύο όψεις. Κάθε φορά προσπαθώ να δω τι είναι αυτό το <span style="font-style: italic;">κάτι.</span><br />Και κάθε φορά, ενώ το υποψιάζομαι ή είναι τόσο ξεκάθαρο μπροστά μου,<br />κάθε φορά αυτό το σκοτεινό κάτι μεταμφιέζεται για λίγο στο φωτεινό που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">αποζητάω</span> και με ξαφνιάζει μετά, όταν μου δείχνει τι είναι, όπως με ξάφνιασαν τα λόγια της.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-5976688810031006478?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-15525665834863665572009-11-19T23:40:00.008+02:002009-11-21T14:28:08.574+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://scifiwire.com/assets_c/2009/05/The_Twilight_Saga%20_New_Moon_kiss_italy-thumb-550x313-18545.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 550px; height: 313px;" src="http://scifiwire.com/assets_c/2009/05/The_Twilight_Saga%20_New_Moon_kiss_italy-thumb-550x313-18545.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Μετά από αναμονή αρκετών μηνών ήρθε σήμερα και στην Ελλάδα η νέα ταινία της σειράς <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">The</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Twilight</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Saga</span>, το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">πολυαναμενόμενο</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">New</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Moon</span> (ή ελληνιστί Νέα Σελήνη).<br />Καθότι από τις φανατικές των βιβλίων τα οποία άρχισαν με τιμή, δόξα και προσδοκίες για πολλούς για να καταλήξουν σε παρατραβηγμένες από τα μαλλιά ιστορίες αγάπης και μαχών μεταξύ μυθικών πλασμάτων, έσπευσα στο σινεμά για να παρακολουθήσω τη δεύτερη συνέχεια.<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Διάλεξα τα σινεμά στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">Τhe</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Mall.</span> Πού αλλού θα μπορούσα να ζήσω την ατμόσφαιρα όπως της άρμοζε; Πού αλλού πέρα από ένα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">πολυσινεμά</span> θα είχε τους απαραίτητους εφήβους, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">ζευγαράκια</span> ή παρέα κοριτσιών που τσιρίζοντας και χειροκροτώντας σε επίμαχες στιγμές θα με έβαζε καλύτερα στο κλίμα;</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Ώρα 6 το απόγευμα, οι περισσότερες θέσεις για τις προσεχείς προβολές της Νέας Σελήνης ήταν σχεδόν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">εξαντλημένες.</span> Η κοπέλα στο ταμείο μου εξήγησε ευγενικά ότι η μοναδική σχεδόν επιλογή μου για να δω αξιοπρεπώς την ταινία ήταν να κόψω εισιτήριο τώρα. Το διαπραγματεύτηκα λίγο και κατέληξα γρήγορα σε μια συμπαθή θέση στην αίθουσα 7, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">max</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">screen.</span> Σημειώνω εδώ ότι στα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">village</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">cinemas</span> η αίθουσα αυτή δεν είναι από τις αγαπημένες μου, καθότι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">χαωτική</span> και τεράστια, αλλά δεν ας μη σταθώ σ' αυτό.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η υπόθεση λίγο πολύ είναι η εξής: στα 18α γενέθλια της θνητής <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">Μπέλλα</span> διοργανώνεται ένα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">πάρτυ</span> έκπληξη από την "χορτοφαγική" οικογένεια του <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_8">βρικόλακα</span> αγαπημένου της Έντουαρτ. Όλα μοιάζουν ονειρικά μέχρι τη στιγμή που η <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">Μπέλλα</span> ματώνει το χέρι της ανοίγοντας τα δώρα και την όρεξη μερικών από αυτών. Με αφορμή αυτό το γεγονός τερματίζεται <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_10">άδοξα</span> η σχέση της με τον απέθαντο αγαπημένο, τραυματίζοντάς την ανεπανόρθωτα και σπρώχνοντάς την στην αγκαλιά του φίλου της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">Τζέικομπ</span>, που μπαίνει δυναμικά στο παιχνίδι της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">διεκδίκησής</span> της.<br /></span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το ξεκίνημα μου φάνηκε "κρύο". Τα πλάνα κάπως άχαρα και στεγνά, χωρίς το μυστήριο και την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">ατμοσφαιρικότητα</span> του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">Τwilight.</span> Είναι γεγονός ότι η γυναικεία ματιά της</span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm0362566/" onclick="(new Image()).src='/rg/directorlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0362566/';"> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">Catherine</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">Hardwicke</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> ήταν εικαστικά ανώτερη από αυτή του τωρινού σκηνοθέτη </span><span style="text-decoration: underline;font-family:trebuchet ms;" > </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm0919363/" onclick="(new Image()).src='/rg/directorlist/position-1/images/b.gif?link=name/nm0919363/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">Chris</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">Weitz</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">. Από τα πρώτα λεπτά είναι φανερό ότι δεν θα έβλεπα την εσωτερική, υποβλητική ταινία που περίμενα βάσει του βιβλίου. </span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Ωστόσο, οι ηθοποιοί, ως δια μαγείας είχαν αποβάλει αυτήν την σχεδόν ξύλινη ηθοποιία του πρώτου <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_29">εγχειρήματος</span> Η </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm0829576/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-1/images/b.gif?link=/name/nm0829576/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_30">Kristen</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">Stewart</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> έπαψε να έχει το επίπεδο ύφος που είχε σε ότι ταινία την είχα δει ως σήμερα και φάνηκε να ενσαρκώνει το χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας όσο καλύτερα μπορούσε. Ο </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm1500155/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-3/images/b.gif?link=/name/nm1500155/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_32">Robert</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_33">Pattinson</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> αν και με μικρή συμμετοχή επιβεβαίωσε ότι είχε δουλέψει το ρόλο πολύ. Αλλά αυτός που έκλεψε την παράσταση ήταν ο </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm1210124/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-9/images/b.gif?link=/name/nm1210124/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_34">Taylor</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_35">Lautner</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> στο ρόλο του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_36">Τζέικομπ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_37">Μπλάκ</span>, του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_38">λυκανθρώπου</span> και φίλου της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_39">Μπέλλα.</span> Πολύ καλή προσπάθεια, κατάφερε να διώξει από πάνω του αυτό το γλυκανάλατο που τον χαρακτήριζε στις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_40">συνεντεύξεις.</span> Γενικά, όλο το καστ ήταν αρκετά καλό, όσο τους επέτρεπε το σενάριο, φυσικά. Ήταν δε τέτοιος ο αριθμός του, που ο καθένας από αυτούς στους δεύτερους ρόλους ζήτημα να είπε πέντε γραμμές ατάκες (!).</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Οι δύο ώρες προβολής πέρασαν χωρίς να με κουράσουν. Η ταινία αν και δεν διακρίνεται για τη σκηνοθετική της υπεροχή και συνέχεια, ήταν αρκετά γρήγορη και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_41">ενδιαφέρουσα</span> Αυτό που με ενόχλησε κάπως ήταν πως μου φάνηκε κάτι ερμαφρόδιτο ανάμεσα σε αισθηματική και δράσης. Δόθηκε, κατά την άποψή μου, πολύ έμφαση στις μάχες και λιγότερη στις εσωτερικές μάχες των ηρώων. Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα ήταν αξιοπρεπές, τουλάχιστον για κάποιον φανατικό της σειράς.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><br />Πραγματικά δεν ξέρω πώς θα φαινόταν η ταινία σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει τα βιβλία. Για κάποιον που δεν έχει δει το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_42">Twilight</span> μάλιστα, φοβάμαι ότι θα του ήταν δύσκολο και να παρακολουθήσει καν τι συμβαίνει. Επίσης, αναρωτιέμαι αν το ίδιο θα συνέβαινε σε κάποιον που δεν έχει δει τα Χάρι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_43">Πότερ</span> από την αρχή...αλλά δεν μπορώ να δώσω απάντηση, καθότι ως φανατική και των Χάρι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_44">Πότερ</span> τα έχω δει όλα με τη σειρά.<br /><br />Οπότε, αν δεν είστε οπαδοί της συγγραφέα, ρομαντικοί έφηβοι ή <span style="font-style: italic;">σαν </span>ρομαντικοί έφηβοι, εραστές των <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_45">μπλογκμπάστερ</span> και του αμερικανικού κινηματογράφου, ερωτευμένοι με τον </span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm1500155/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-3/images/b.gif?link=/name/nm1500155/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_46">Robert</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_47">Pattinson</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><span style="font-family:trebuchet ms;"> ή τον </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm1210124/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-9/images/b.gif?link=/name/nm1210124/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_48">Taylor</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_49">Lautner</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;"> ή την </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm0829576/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-1/images/b.gif?link=/name/nm0829576/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_50">Kristen</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_51">Stewart</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">ή την </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm0266824/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-44/images/b.gif?link=/name/nm0266824/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_52">Dakota</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_53">Fanning</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> (<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_54">μπιαχ</span> όμως) σκεφτείτε το. Είναι μια καθαρά ψυχαγωγική ταινία με μηδενική υποψία σινεφίλ.<br /><br />Τελειώνοντας να σημειώσω ότι το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_55">soundtrack</span> ήταν και πάλι αρκετά καλό.<br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><br /><span style="font-weight: bold;">Υ.Γ.1.</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_56">To</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_57">make</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_58">up</span> και οι φακοί επαφής σαν να ήταν κάπως υπερβολικοί αυτή τη φορά...ιδίως αυτός ο δύσμοιρος ο </span></span><span style="font-size:85%;"><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm1717152/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-11/images/b.gif?link=/name/nm1717152/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_59">Jackson</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_60">Rathbone</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> (<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_61">Jasper</span>) <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_62">πιό</span> άσπρος και βαμμένος δεν γινόταν! Να μη μιλήσω καλύτερα για την περούκα της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_63">Nikki</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_64">Reed</span> (<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_65">Rosalie</span>)γιατί θα χαλάσω την έκπληξη.<br /><span style="font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_66">Υ.Γ.</span> 2 </span></span></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">πολλές ευχαριστίες στα κοριτσάκια που τσίριζαν στη σκηνή που ο </span></span></span><span style="font-size:85%;"><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm1210124/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-9/images/b.gif?link=/name/nm1210124/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_67">Taylor</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_68">Lautner</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> έβγαλε το μπλουζάκι του για να σκουπίσει το αίμα από το κεφάλι της </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/name/nm0829576/" onclick="(new Image()).src='/rg/castlist/position-1/images/b.gif?link=/name/nm0829576/';"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_69">Kristen</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_70">Stewart</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"> και για τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες της τελευταίας σκηνής, που είναι ίσως από τις καλύτερες. Και πολλές διαδικτυακές σφαλιάρες στις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_71">μουλάρες</span> που είχα πίσω μου και δεν σταμάτησαν να μιλάνε δυνατά (μέχρι και στο κινητό!) παρά τις παρατηρήσεις που τους κάναμε διάφοροι.<br /><br /><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bs79_5n848Q&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bs79_5n848Q&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object><br /></span></span><table class="cast"><tbody><tr class="even"><td class="nm"><br /></td><td class="ddd"><br /></td><td class="char"><br /></td></tr></tbody></table><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></span></span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1552566583486366557?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-13603506998638087732009-11-11T16:25:00.008+02:002009-11-11T18:14:58.396+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Γιατί, ναι, τελειώνει...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">και σε <span style="font-style: italic;">αρκετά λίγο καιρό</span> θα βάζουμε μπροστά ενα "1" αντί για ένα "0" στα χρόνια που θα γράφουν...<br /><br />και επειδή τελειώνει και θα περάσει κι αυτή στη σφαίρα του παρελθόντος, τα παιδιά από το</span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://seagazing.blogspot.com/2009/11/20.html"> seagazing</a><span style="font-family:trebuchet ms;"> έριξαν πρώτοι την πρόταση στο μπλογκοτράπεζο: <span style="color: rgb(51, 51, 153); font-style: italic;">κάντε τις λίστες με τις αγαπημένες σας ταινίες, δηλώστε συμμετοχή και αναρτήστε τις στο blog σας μέχρι και 30.11.2009.<br />Πριν παραθέσω τις δικές μου αγαπημένες ταινίες, να πω ότι η συμμετοχή είναι ακόμα ανοιχτή και είστε ευπρόσδεκτοι, αρκεί να αφήσετε ένα σχόλιο</span></span><a style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(51, 51, 153); font-style: italic;" href="http://seagazing.blogspot.com/2009/11/20.html"> <span style="font-size:130%;"><span>εδώ </span></span></a><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >, όπου θα βρείτε και τις λεπτομέρειες. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Καλή τύχη </span><a style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic;" href="http://seagazing.blogspot.com/search/label/inverted_a" rel="tag">inverted_a</a><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" > και </span><span class="post-labels" style="font-family:trebuchet ms;"><a style="font-style: italic;" href="http://seagazing.blogspot.com/search/label/oksikemia" rel="tag">oksikemia</a><span style="font-style: italic;"> με την καταμέτρηση!</span></span><br /></div><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" > <span><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0211915/">1. Le Fabuleux Destin d' Amelie Poulain <span style="font-size:100%;">(2001)</span></a><br /></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_4zHD0BEL2-I/SWcyChkCRJI/AAAAAAAAAAc/0tPyEf8avhA/s200/amelie.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_4zHD0BEL2-I/SWcyChkCRJI/AAAAAAAAAAc/0tPyEf8avhA/s200/amelie.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0246578/"><br />2. Donnie Darko <span style="font-size:100%;">(2001)</span><br /></a></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.imdb.com/title/tt0246578/"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://img.listal.com/image/204555/200full-donnie-darko-original-soundtrack-score-original-soundtrack.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/title/tt0212712/"><br /><br /></a><span style="font-family:trebuchet ms;"><a href="http://www.imdb.com/title/tt0212712/"><span style="font-size:130%;">3. 2046 <span style="font-size:100%;">(2004)</span></span></a><br /></span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.recordstore.co.uk/images/covers08/08.2008/2046.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.recordstore.co.uk/images/covers08/08.2008/2046.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br />4.<a href="http://www.imdb.com/title/tt0166924/">Mullholand Drive <span style="font-size:100%;">(2001)</span></a></span></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.grayworld.org/Pictures/Music/Archives-of-music/Mulholland%20Drive.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.grayworld.org/Pictures/Music/Archives-of-music/Mulholland%20Drive.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" >5. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0405094/">Das Leben der Anderen <span style="font-size:100%;">(2006)</span></a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://shopbase.finetunes.net/shopserver/BinaryCacheServlet?albumid=1141046707762&amp;datatype=fc200"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://shopbase.finetunes.net/shopserver/BinaryCacheServlet?albumid=1141046707762&amp;datatype=fc200" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span><br /></span></span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" >6.<a href="http://www.imdb.com/title/tt0416320/">Match Point</a></span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/title/tt0416320/"> <span>(2005)</span></a><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.cinezik.org/critiques/jaquettes/match_point.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.cinezik.org/critiques/jaquettes/match_point.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span><br /><br /></span></span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span>7. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0421082/">Control<span style="font-size:100%;"> (2007)</span></a><br /></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.prideofmanchester.com/cinemas/photos/control200.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.prideofmanchester.com/cinemas/photos/control200.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span><br /><br />8. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0434409/">V for Vendetta </a><span style="font-size:100%;"><a href="http://www.imdb.com/title/tt0434409/">(2005)</a><br /></span></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.kqed.org/assets/img/arts/blog/v-for-vendetta.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.kqed.org/assets/img/arts/blog/v-for-vendetta.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">9. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0338013/">Eternal Sunshine of the Spotless Mind</a></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0338013/"> (2004)</a></span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span><br /></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.jammag.com/movies/images/english_movies/EternalSunshineOfTheSpotles.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.jammag.com/movies/images/english_movies/EternalSunshineOfTheSpotles.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">10.<a href="http://www.imdb.com/title/tt0449467/">Babel</a></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0449467/"> (2006)</a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.jammag.com/movies/images/english_movies/newbabel.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.jammag.com/movies/images/english_movies/newbabel.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">11.<a href="http://www.imdb.com/find?s=all&amp;q=+The+Reader+%282008%29"> The Reader </a></span><a href="http://www.imdb.com/find?s=all&amp;q=+The+Reader+%282008%29">(2008)</a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos.ifmagazine.com/graphics/Unsorted/the_reader_soundtrack.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://photos.ifmagazine.com/graphics/Unsorted/the_reader_soundtrack.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">12.<a href="http://www.imdb.com/find?s=all&amp;q=+Lost+In+Translation+%282003%29">Lost In Translation</a></span><a href="http://www.imdb.com/find?s=all&amp;q=+Lost+In+Translation+%282003%29"> (2003)</a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.artistdirect.com/Images/Sources/AMGCOVERS/music/cover200/drg300/g375/g37526rb6df.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://images.artistdirect.com/Images/Sources/AMGCOVERS/music/cover200/drg300/g375/g37526rb6df.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" > </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">13.<a href="http://www.imdb.com/title/tt0358273/">Walk The Line</a></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0358273/"> (2005)</a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://media.virginmega.fr/Covers/Large/SMI/G010000640023P.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://media.virginmega.fr/Covers/Large/SMI/G010000640023P.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" > </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">14.<a href="http://www.imdb.com/title/tt0387131/">The Constant Gardener</a></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0387131/"> (2005)</a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.encantada.com/images/ConstantGardner.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.encantada.com/images/ConstantGardner.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" >15.</span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/title/tt1139797/"><span style="font-size:130%;">Låt den rätte komma in</span><span> (2008)</span></a><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.deadchannels.com/2008/img/Let-the-right-one-in_top.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://www.deadchannels.com/2008/img/Let-the-right-one-in_top.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span>16. <a href="http://www.imdb.com/find?s=all&amp;q=Children+Of+Men+%282006%29">Children Of Men</a></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/find?s=all&amp;q=Children+Of+Men+%282006%29"> <span>(2006)</span></a><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_QatMJHEcU9A/R11XqHW-BII/AAAAAAAAAvM/bX9-8SPMfyw/s200/com.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_QatMJHEcU9A/R11XqHW-BII/AAAAAAAAAvM/bX9-8SPMfyw/s200/com.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" > </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">17. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0243133/">The Man Who Wasn't There </a></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0243133/">(2001)</a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://wpcontent.answers.com/wikipedia/en/thumb/0/0d/Man_Who_Wasn%27t_There_soundtrack.jpg/200px-Man_Who_Wasn%27t_There_soundtrack.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://wpcontent.answers.com/wikipedia/en/thumb/0/0d/Man_Who_Wasn%27t_There_soundtrack.jpg/200px-Man_Who_Wasn%27t_There_soundtrack.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" > <span>18. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0208092/">Snatch <span style="font-size:100%;">(2000)</span></a></span></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_RABirIYFHWA/SKMeV8hQlfI/AAAAAAAAABk/HE2f74tyTR4/s200/snatch.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RABirIYFHWA/SKMeV8hQlfI/AAAAAAAAABk/HE2f74tyTR4/s200/snatch.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /><br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">19<span style="font-size:130%;">.</span></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://www.imdb.com/title/tt0457430/"><span style="font-size:130%;"><span>El laberinto del fauno </span></span></a><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;"><a href="http://www.imdb.com/title/tt0457430/">(2006)</a><br /></span></span><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://wpcontent.answers.com/wikipedia/en/thumb/7/7c/Pan%27slabyrinthsndtrk.jpg/200px-Pan%27slabyrinthsndtrk.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://wpcontent.answers.com/wikipedia/en/thumb/7/7c/Pan%27slabyrinthsndtrk.jpg/200px-Pan%27slabyrinthsndtrk.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">και</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;"><br />20.<a href="http://www.imdb.com/title/tt0190332/">Crouching Tiger Hidden Dragon</a></span><a href="http://www.imdb.com/title/tt0190332/"> (2000)</a></span><br /><a style="font-family: trebuchet ms;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_pWPOP8jxCYc/SK2uyPkaiuI/AAAAAAAABVk/pXBmVno8K7Y/s200/2000+Crouching+Tiger,+Hidden+Dragon+-+Tan+Dun.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_pWPOP8jxCYc/SK2uyPkaiuI/AAAAAAAABVk/pXBmVno8K7Y/s200/2000+Crouching+Tiger,+Hidden+Dragon+-+Tan+Dun.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Υ.Γ.1. Όσοι τυχόν χρειάζονται πληροφορίες για τις παραπάνω ταινίες, ας κάνουν ένα "κλικ" πάνω στον τίτλο τους. Θα ανοίξει καρτέλα με πολλές λεπτομέρειες στη σελίδα του imdb.<br />Υ.Γ. 2 Λίστες φτιάχνουν και ο<a href="http://gone4sure.wordpress.com/2009/11/01/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B9%CF%84%CE%AC%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%AE%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%BD-%CE%B7-%CF%8E%CF%81%CE%B1/"> gone4sure </a>και η <a href="http://elafini.blogspot.com/2009/11/vote-for-best-ost-of-decade.html">elafini</a>.<br />Περάστε να ρίξετε μια ματιά και, γιατί όχι, την ψήφο σας!<br /></span></span><br /><br /><span class="post-labels"></span></div><span class="post-labels"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1360350699863808773?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-90806958926612949672009-10-31T15:10:00.009+02:002009-10-31T16:55:59.403+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://userserve-ak.last.fm/serve/_/28023467/Pet+Shop+Boys+psb+png.png"><img style="cursor: pointer; width: 376px; height: 369px;" src="http://userserve-ak.last.fm/serve/_/28023467/Pet+Shop+Boys+psb+png.png" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήταν ένα συνηθισμένο εφηβικό απόγευμα. Κατήφεια ανεξήγητη και αναζητήσεις. Να μπαινοβγαίνω στα δωμάτια του σπιτιού ψάχνοντας να βρω τρόπους να ξεφύγω από το ανιαρό διάβασμα των γυμνασιακών μαθημάτων. Λίγο <span style="font-style: italic;">Μουσικόραμα</span>, λίγο υποκλοπή στους δίσκους του αδελφού, λίγο ρομαντικές ονειροπολήσεις για τον Ιδανικό Ένα που θα με μεταμόρφωνε στην Λαμπερή Πριγκήπισσα, κι η μέρα βούλιαζε στα σεντόνια του δειλινού.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η ανία σταμάτησε με τις <span style="font-style: italic;">Επισκέψεις</span>. Μαζί με τον Μεγάλο Αδελφό και κάποιοι φίλοι του. Ο Παπάρας και ο Νίκος. Ο Παπάρας σχεδόν ποτέ δεν ασχολούταν μαζί μου αλλά ούτε κι εγώ μαζί του. Το αίσθημα της αδιαφορίας ήταν μάλλον αμοιβαίο. <span style="font-style: italic;">Γιατί τον λέτε Παπάρα; </span>είχα ρωτήσει τον αδελφό. <span style="font-style: italic;">Γιατί κάνει Παπάρες</span>, ήταν η απάντηση. Ποτέ δεν έμαθα αν ήταν έτσι τελικά ή απλά γιατί όντως ήταν Παπάρας, αλλά δεν έχει σημασία ούτε καν για την ιστορία.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> Ο Νίκος ήταν άλλη περίπτωση. Πάντα του άρεσε να συζητάει με μικρότερους. Πάντα είχε κάτι να πει και να σε μάθει. Οι μεγάλοι τον συμπαθούσαν και οι φίλοι τους επιζητούσαν την παρέα του. Ακόμα θυμάμαι τις ιστορίες από το χωριό και την οικογένειά του. Και το παράξενο, πυκνό μουστάκι του.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Εκείνη την ημέρα ήρθαν με καινούργιες κασσέτες.Δεν κατάλαβα ακριβώς πού τις είχαν βρει, αλλά δεν είχε σημασία. Το NaKamichi με τις δύο κεφαλές υποδέχτηκε την πρώτη. Πλησίασα κι εγώ δειλά ν΄ακούσω, να μάθω. <span style="font-style: italic;">Έλα, έλα,</span> είπε ο Νίκος, <span style="font-style: italic;">αυτές είναι μουσικές που πρέπει να γνωρίσεις.<span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span></span></span><span style="font-family:trebuchet ms;"> Και για την επόμενη ώρα ταξιδέψαμε στο νέο ήχο ενός ιδιαίτερου συγκροτήματος.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> Ο ρυθμός χορευτικός, </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Sometimes you're better off dead, there's a gun in your hand and it's pointing at your head, You think you're mad, too unstable, kicking in chairs and knocking down tables </span><span style="font-family:trebuchet ms;">τραγουδάει με την χαρακτηριστική φωνή του ο </span><a style="font-family: trebuchet ms;" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Neil_Tennant" title="Neil Tennant">Neil Tennant</a><span style="font-family:trebuchet ms;"> και ξαφνικά σπάει για λίγο το καβούκι της εφηβείας και βρίσκομαι στους δρόμους του West End. Και γίνομαι ένα από τα κορίτσια</span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" > τους</span><span style="font-family:trebuchet ms;">.<br /><br />Κάπως έτσι άρχισε η ιστορία μου με τους Pet Shop Boys. Η κασσέτα κατασχέθηκε, ακολούθησαν και άλλες και αν ανοίξω το συρτάρι με τα λάφυρα του παρελθόντος θα την βρω εκεί να μου κλείνει το μάτι μαζί με όλες του συγκροτήματος, μέχρι την επέλαση του cd.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αρκετά χρόνια μετά ανακοινώνεται ότι οι Pet Shop Boys θα έρθουν στην Ελλάδα. Βρίσκομαι πασιχαρής στη συναυλία στο Λυκαβηττό το 2001, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τελικά το ευχαριστιέμαι . Μπορεί να έφταιγε η βαριεστημένη παρέα και η απροθυμία της να είμαστε στην αρένα ή το θέατρο που μου φάνηκε ακατάλληλο για τέτοιου είδους συναυλία . Πάντως έμεινα με τη γεύση του ανικανοποίητου και δεν σκέφτηκα καν, δύο χρόνια μετά, να παρακολουθήσω την επόμενη στο Γκάζι...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >Αλλά, σύντομα θα έχω τη τρίτη (και εύχομαι, καλύτερη!) <span style="font-size:130%;">ευκαιρία μου.</span></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Στις </span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" >20.11.2009 </span><span style="font-family:trebuchet ms;">στο </span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Αεροδρόμιο (Μetropolitan Expo)</span></span><span style="font-family:trebuchet ms;"> για την Αθήνα και στις </span><span style="font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" >21.11.2009 </span><span style="font-family:trebuchet ms;">στο </span><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο </span></span><span style="font-family:trebuchet ms;">για τη Θεσσαλονίκη, το αγαπημένο συγκρότημα των 80's, 90's και του σήμερα </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >(πφφφ, kiss fm ακούστηκα τώρα) </span><span style="font-family:trebuchet ms;">θα είναι εδώ για δύο, είμαι σίγουρη, μοναδικές συναυλίες.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το "πρόγραμμα" περιλαμβάνει τα ακόλουθα τραγούδια (δυστυχώς όχι το αγαπημένο Parinaro και το εξίσου λατρεμένο Opportunities)</span><br /><span style=";font-family:Verdana;font-size:10pt;" > </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" ><strong>Heart (Intro -contains elements of More than a dream)<br />Did you see me coming?<br />Pandemonium / Can you forgive her?<br />Love Comes Quickly<br />Love etc.<br />Building a wall<br />Go West<br />Two Divided By Zero<br />Why Don't We Live Together<br />Always On My Mind<br /></strong><strong><em> </em>New York City Boy<br />Closer to Heaven<br />Left to My Own Devices<br />King's Cross<br />The Way It Used to Be<br /></strong><strong><em> </em>Jealousy<br />Suburbia<br />All over the world<br />Se A Vida E (That’s The Way Life Is)<br />It’s A Sin<br />Being Boring<br />West End Girls</strong></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αυτή τη φορά θα υπάρχει μόνο αρένα και, για μένα, παρέα που αγαπάει,αν όχι εξίσου, τουλάχιστον πάρα πολύ το συγκρότημα, οπότε ο κλειστός λαιμός και ο ατέλειωτος χορός είναι σίγουρος. Θα ντυθούμε όλες τις αναμνήσεις μας από τις μουσικές τους, θα σκεφτούμε όσα έχουμε περάσει μαζί τους και θα είμαστε εκεί για να ζήσουμε το Τώρα μας </span><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" >και πάλι μαζί τους</span><span style="font-family:trebuchet ms;">, σε αυτήν την μόνιμα συντροφική σχέση.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">20.11 λοιπόν!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span></span></span><span style=";font-family:Verdana;font-size:180%;" ><span style="font-size:85%;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-9080695892661294967?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-18557891972019949472009-10-26T02:32:00.013+02:002009-10-27T16:53:41.328+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/SuT5C_fvXWI/AAAAAAAAASg/5B2hRlOi2Kc/s1600-h/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70002.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 168px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/SuT5C_fvXWI/AAAAAAAAASg/5B2hRlOi2Kc/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396712083296312674" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" >Σε παρακαλώ</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" >μη με ρωτάς γιατί είμαι εδώ</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" >είναι κάτι βαθύτερο </span> <span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-family:trebuchet ms;" ><br />από την ανάγκη μου να θυμάμαι</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Είμαι εδώ, μπροστά μπροστά. Στο πλήθος το μαυροφορεμένο, παράξενα βαμένο, παράξενα χτενισμένο και γεμάτο ζωή. Ένας μικρόσωμος τραγουδιστής με ξυρισμένο κεφάλι κινείται πάνω κάτω στη σκηνή και απαιτεί διαρκώς τα χέρια μας στον αέρα, τις φωνές μας δυνατότερες και να χορεύουμε. Στο τέλος κάθε τραγουδιού σκουπίζει τον μελωδικό του ιδρώτα σε μια άσπρη πετσέτα, πεταμένη σχεδόν στα πόδια του δεύτερου μέλους του συγκροτήματος, ενός μεγαλόσωμου βίκινγκ που σαν να έβγαλε μόλις τη στολή και φόρεσε πολιτικά για τις ανάγκες της συναυλίας. Χαμογελούν διαρκώς και οι δύο. Χαμογελάμε διαρκώς κι εμείς.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Αγαπημένε μου</span><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >,</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><br />ξέρεις πόσες φορές κοιτούσα τα σύννεφα</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><br />γιατί νόμιζα ότι σε βλέπω εκεί;</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το ζευγάρι δίπλα μου έχει λιώσει στις αγκαλιές. Η φωνή μου έχει σχεδόν κλείσει από το να φωνάζω και να τραγουδάω τόσο δυνατά όσο μου ζητάει ο Ronnan Harris . Τα πόδια μου χοροπηδούν σχεδόν αυτονομημένα στο ρυθμό. Το πλήθος εκστασιασμένο κι αυτό χορεύει ασταμάτητα και τραγουδάει κάθε στίχο των VNV Nation που δείχνουν να είναι ενθουσιασμένοι με το κλίμα που επικρατεί.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Οι στιγμές περνάνε αν κι ο χρόνος παραμένει</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Είμαι τόσο περήφανη για ό,τι ήμασταν</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Δεν μένει πόνος δεν μένει αίσθηση</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><br />Η Αιωνιότητα Περιμένει</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και ενώ το Beloved παίζει και όλοι που βρισκόμαστε εκεί είμαστε σε μια άλλη διάσταση, προσπαθώ να ανακαλέσω, πόσες φορές έχω συγκινηθεί τόσο σε συναυλία; Κοιτάζω πίσω και τους βλέπω έναν έναν, αγαπημένα πρόσωπα που βρεθήκαμε εδώ και μοιραζόμαστε αυτές τις στιγμές που μπορεί να χαθούν αλλά στο παράλληλο σύμπαν που το παρελθόν παίζεται ασταμάτητα σαν ταινία θα είμαστε εκεί, θα έχουμε το ίδιο χαμόγελο και ο,τι έχουμε νοιώσει ο ένας για τον άλλον θα υπάρχει</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Για Πάντα.</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Δώσε μου φτερά για να πετάξω</span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >, </span><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >ίσως</span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >,</span> <span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span><span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" >Η ανήσυχη ψυχή μου τα λαχταρά</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><br />Δεν μένει πόνος δεν μένει αίσθηση</span> <span style="font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" ><br />Η Αιωνιότητα Περιμένει</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κι ακόμα σκέφτομαι ότι τελικά ζούμε γι' αυτές τις στιγμές που η Ψυχή φοράει ένα ζευγάρι φτερά και πετάει πάνω απ' αυτό που είμαστε. Και κυρίως Ζούμε για το άγγιγμα αυτών που αγαπάμε και για τη ζεστασιά που αναδίδουν οι Ψυχές όταν γίνονται Ένα.</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:trebuchet ms;font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">Οι <a style="font-weight: bold;" href="http://en.wikipedia.org/wiki/VNV_Nation">VNV Nation </a>ήταν χθες, 25.10.2009 στο Gagarin για μια μοναδική συναυλία. Απίστευτη ενέργεια, απίστευτη επικοινωνία με τον κόσμο, μουσικές και θέρμη που έφτασε μέχρι τον τελευταίο που τους παρακολούθησε. Με τραγούδια τους αγαπημένα, όπως Dark Angel, Standing, Illusion, Nemesis, Genesis, Perpetual, Tomorrow Never Comes, The Farthest Star και φυσικά το απίστευτο Beloved, για σχεδόν δύο ώρες μας είχαν να χτυπιώμαστε ασταμάτητα. Μια από τις καλύτερες συναυλίες του είδους που έχω παρακολουθήσει με ατελείωτο κέφι και από πλευράς κοινού και από πλευράς συγκροτήματος που τα έδωσε όλα και έδειξε να το ευχαριστιέται.</span> <span style="font-style: italic;">Μαζί τους ήταν η πολύ καλή <span style="font-weight: bold;">Ayria</span> και οι δυνατοί <span style="font-weight: bold;">Frozen Plasma </span>που έκαναν πολύ καλή δουλειά σαν support συγκροτήματα, "προθερμαίνοντας" το κοινό γι' αυτό που θα επακολουθούσε. Εξαιρετικός ήχος, πολύ καλή σκηνική παρουσία και από τα τρία σχήματα και κόσμος τόσος όσος χρειαζόταν για να περάσουμε τέλεια.<br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">Και στον εορτάζοντα, χρόνια πολλά. Ελπίζω να χορεύεις πάντα τόσο χαρούμενα κ ευτυχισμένα όπως χθες!</span><br /><br /><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HewFcK9g7RM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/HewFcK9g7RM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4Jzma7FaWU4&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4Jzma7FaWU4&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></span></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-1855789197201994947?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-31530961371846127032009-10-16T15:51:00.005+03:002009-10-16T16:44:06.226+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/Sth4TIq2d6I/AAAAAAAAASQ/WPtG7sh71PE/s1600-h/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 224px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/Sth4TIq2d6I/AAAAAAAAASQ/WPtG7sh71PE/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393192823916230562" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;font-family:trebuchet ms;" > </span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Τους καταλαβαίνεις από το διαφορετικό ντύσιμο. Από το διαφορετικό τρόπο που κινούνται και συμπεριφέρονται. Από το διαφορετικό αέρα, που λες και είναι πιό πυκνός και ζεστός και τον κουβαλούν στις αποσκευές τους. Και από τα μάτια που λάμπουν δυό φορές πιό έμπειρα από τα δικά σου, γιατί έχουν ζήσει σε δυό πατρίδες.<br /><br /></span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Στα αεροδρόμια τους περιμένουν οι συγγενείς με ανθοδέσμες. Σε σφίγγουν τόσο συγκινητικά στην αγκαλιά τους, γιατί ξέρουν πόσο μακριά ήσουν και πόσο μακριά θα είσαι μετά από λίγο καιρό ξανά. Και αγαπούν το δικό σου αέρα. Γιατί κάποτε ήταν και δικός τους.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br />Κάθε φορά που έρχονται μαζί τους φέρνουν όλες τις εικόνες από τα κοινά σας παιδικά χρόνια. Παιχνίδια ατέλειωτα,τσακωμοί και "κόμματα" μικρότερων και μεγαλύτερων, με χαμένους συνήθως τους μικρότερους. ΄Οταν έχεις μεγαλώσει σαν τελευταίο παιδί σε μια οικογένεια σου κάνει εντύπωση πώς μπορεί ένας μικρότερος συγγενής να σε έχει πρότυπο. Γίνεται λες; Και η λατρεία αυτή συνεχίζει να υπάρχει ακόμα κι αφού έχεις σταματήσει να παίζεις με τις λάσπες να τρέχεις με τα ποδήλατα ("κοίτα, πάω με μια βοηθητική ρόδα μόνο!"), να κυνηγιέσαι και να κρύβεσαι πίσω από αυτοκίνητα για να τους εξαπατήσεις και να πεις "φτου ξελευτερία" για το καλό όλων.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και κάθε φορά που φεύγουν τα μάτια σου φουσκώνουν σε πολλά μποφόρ και ο πόνος του αποχωρισμού είναι παράξενα μπασταρδεμένος με μια προσμονή, αυτήν της επόμενης συνάντησης και το άγχος του να είστε καλά, να είναι όλοι καλά για να ξαναβρεθείτε.<br />Και σε αφήνει με σκέψεις για το κατα πόσο παίζει ρόλο η απόσταση στα συναισθήματα.<br /><br />Τελικά δεν έχει. Σημασία έχει πόσο ζωντανός είναι κάποιος μέσα σου και όχι τα χιλιόμετρα που σας χωρίζουν. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει όσο η αγάπη υπάρχει για να διαλύει τα σύνορα.<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Καλό Ταξίδι Ξαδελφούλη και Θείε.</span><br /><span style="font-style: italic;">Γρήγορα πάλι στο Ελ. Βενιζέλος</span><br /><span style="font-style: italic;">Φιλιά στα Καγκουρό! </span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-3153096137184612703?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-73667713333591147112009-10-14T01:24:00.007+03:002009-10-14T02:26:31.579+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/StUGh58_RuI/AAAAAAAAASI/XPPixKvzP5g/s1600-h/phpHSquCdPM.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 350px; height: 310px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_liRJkUL_MCs/StUGh58_RuI/AAAAAAAAASI/XPPixKvzP5g/s400/phpHSquCdPM.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392223308408112866" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Την Κυριακή πέταξα πάνω από την πόλη.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Είπα,<span style="font-style: italic;"> θα ανεβάσω την ψυχή μου μερικά μέτρα από τη γη</span>.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το κάθισμα από πράσινο πλαστικό. Η αλυσίδα καλογυαλισμένη. Ζώνη ασφαλείας και σιδερένια μπάρα. Βγάλαμε τα παπούτσια μας. Χαμογελάσαμε αμήχανα. 62 μέτρα από το έδαφος;</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;">Άρχισε η περιστροφή. Ο αέρας έγινε δροσερότερος και άρχισε να τραγουδάει στα μαλλιά. Και ο ήλιος, αχ ο ήλιος ήταν εκεί να ρίξει ανταύγειες και στις πιό σκοτεινές σκέψεις.<br /> Όπως ότι η μάζα μου θα φύγει, θα διασκορπιστεί πάνω από τα τσιμέντα της πόλης και θα βγει στη θάλασσα.<br />Και τα κομμάτια της ύλης μου όταν θα μετατραπούν σε κάτι άλλο-<span style="font-style: italic;"> γιατί η Ενέργεια δεν χάνεται-</span> θα λένε την ιστορία μου, έστω και με κώδικες.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Είμαι ένα τίποτα.<br />Μόνο οι Δυνάμεις υπάρχουν.<br />Περιστροφή και Ταχύτητα.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έκλεισα τα μάτια. Ζαλίζομαι εύκολα. Τα κλεφτοάνοιξα μετά. Ίλιγγος, μαγεία. Να κοιτάξω κάτω; <span style="font-style: italic;">Γιατί; </span>Μόνο μπροστά. Και μακριά. Τι δώρο!<br />Βλέπω πώς θα ήταν <span style="font-style: italic;">αν ήμουν</span> πουλί.<br /><span style="font-style: italic;">Είμαι Πουλί</span> και ας πετάω συχνά γύρω από τον Άξονα αυτών που Αγαπώ δεμένη σε ένα πράσινο κάθισμα. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τα φτερά μου πάνω από την Πόλη.<br />Η ψυχή μου ψηλά.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">"Τέντωσε τα πόδια, βρίσκεις κέντρο και δεν ζαλίζεσαι" είπε. Είχε δίκιο.<br />Οι μαύρες κάλτσες μου 62 μέτρα από το έδαφος, η τσάντα σφιγμένη πάνω στο στήθος μου.<br /><br />Αρχικά κραυγές φόβου. Μετά σιωπή. Αεροπλοΐα...</span><br /> <span style="font-family:trebuchet ms;">Οι συνεπιβάτες έχουν σωπάσει κι αυτοί. Σαν σμήνος αποδημητικά πετάμε ο καθένας στις βαθύτερες σκέψεις του.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"> <span style="font-style: italic;">Όχι, δεν είμαι άνθρωπος.</span><br /><span style="font-style: italic;">Για αυτά τα λίγα λεπτά είμαι κάτι άλλο.</span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Η ταχύτητα μειώνεται.<br />Ο άνεμος απαλύνει το χάδι του και η κάθοδος αρχίζει.<br />Προσγειωνόμαστε.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σταματάμε.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τα παπούτσια μου βρίσκονται σε άλλο σημείο από αυτό της απογείωσης.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Λύνομαι.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Με ένα πήδο πατώ πάλι γη.Αλλά είμαι ελαφρύτερη.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τρεκλίζοντας ελαφρά, <span style="font-style: italic;">ξυπόλυτη κι ελεύθερη</span>, περπατάω στο τσιμέντο.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σκέφτομαι αυτό <span style="font-style: italic;"> το κάτι </span>που συχνά με σπρώχνει να κάνω πράγματα που φοβάμαι. Πράγματα που δείχνουν κόντρα στη φύση μου, αλλά τελικά τα χωρίζει η λεπτή γραμμή αυτού που ειμαι και αυτού που θέλω να γίνω και μάλλον θα γίνω αν συνεχίσω να θέλω να πετάω.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Με το πρόσωπο ζωντανό απολαμβάνω ένα παγωτό σοκολάτα και αποχαιρετώ άλλο ένα κάστρο μου που έριξα.</span><br /></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3586592207658975735-7366771333359114711?l=mermyblue.blogspot.com' alt='' /></div>mermybluehttp://www.blogger.com/profile/14549068674314170562noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3586592207658975735.post-25209115330143178152009-10-09T00:49:00.004+03:002009-10-09T01:46:34.148+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3066/3979992676_23dc9f45ed.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 500px; height: 438px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3066/3979992676_23dc9f45ed.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Πολλές φορές, ενώ περπατάς κόσμια στα <span style="font-weight: bold;">πρέπει </span><span style="font-style: italic;">σου </span>και <span style="font-style: italic;">των άλλων</span>, ενώ ακροβατείς στα όσα σου έχουν μάθει για σένα, σε όσα πιστεύουν ότι είσαι και σε όσα έχεις πειστεί ότι είσαι-συχνά σε βάρος άλλων </span><span style="font-sty